Η Τουρκία διεκδικεί συμμετοχή στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα SAFE, το οποίο αποτελεί χρηματοδοτικό εργαλείο των €150 δισ. για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας.
Η αγένεια δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής – είναι πολιτική επιλογή που διχάζει, αποδυναμώνει συμμαχίες και νομιμοποιεί την επιθετικότητα. Ίσως, ήρθε η ώρα να θυμηθούμε ότι η εξουσία δεν είναι συνώνυμο της χυδαιότητας, αλλά της ευθύνης.
Η χθεσινή «αποκάλυψη» του Οδυσσέα Μιχαηλίδη στην εκπομπή «Αιχμές» του Σωτήρη Παρούτη στο Omega, προκαλεί τουλάχιστον προβληματισμό και εγείρει σοβαρά ερωτήματα
Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει τον αθλητισμό να γίνεται πεδίο ιδεολογικών μαχών. Αν δεν δράσουμε τώρα, η επόμενη Λακατάμια δεν θα είναι μακριά. Και τότε, ούτε οι κερκίδες ούτε η πολιτική θα έχουν να κερδίσουν κάτι πέρα από την ντροπή.
Στη χώρα, που το να προσκυνάς κάστανα και παντόφλες, θεωρείται απολύτως λογική ενέργεια, είναι ιεροσυλία να πετάνε drones πάνω από το Ζάππειο και να παρουσιάζονται ως UFO πάνω από τον Παρθενώνα.
Συνέκρινε τον εαυτό του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θεωρώντας περίπου παρόμοια την δική του επίσκεψη στη Μόσχα, με την επίσκεψη του Προέδρου στο Ισραήλ.
Ας μην γελιόμαστε, η Ρωσία δεν έκλεισε ποτέ τους λογαριασμούς της με τους Τσάρους. Το σύνδρομο του «Μεγάλου Πέτρου», κληρονομήθηκε από τους μπολσεβίκους και από τον συνεχιστή του ρωσικού επεκτατικού μεγαλοϊδεατισμού, Βλαντιμίρ Πούτιν. Από Τσάρο, σε Τσάρο.
Όσο η Ευρώπη διστάζει, η κατοχή στην Κύπρο συνεχίζεται και η Άγκυρα χτίζει την εικόνα του «ειρηνοποιού». Το ερώτημα παραμένει. Πότε θα βρει η ΕΕ το σθένος να υπερασπιστεί τις αξίες της;
Η ειρωνεία είναι οδυνηρή. Η Ρωσία, που κάποτε μάτωσε – έστω και με καθυστέρηση και με την βοήθεια της Δύσης – για την ήττα του ναζισμού, σήμερα, υπό την ηγεσία του Πούτιν, υιοθετεί πρακτικές που θυμίζουν εκείνες τις σκοτεινές μέρες του 20ου αιώνα.
