Το τραγικό δεν είναι πως μιλά. Είναι πως πιστεύει ότι δεν πρέπει να του απαντά κανείς. Γιατί κάθε απάντηση, κάθε όριο, κάθε αντίλογος είναι – κατά την άποψή του – επίθεση στη Δημοκρατία, την οποία πιστεύει ότι είναι ο μόνος που υπερασπίζεται.
Διακοπές είναι κάπου, που να μη χρειάζεται να χαιρετάς τους πάντες, να μη θυμάσαι ποιος σου χρωστά και σε ποιον χρωστάς και η επιστροφή σου στο σπίτι να απέχει τουλάχιστον μία πτήση.
Το Ισραήλ οφείλει να λογοδοτήσει για ό,τι έχει κάνει στη Γάζα. Αλλά όποιος μιλά μόνο για το Ισραήλ, κλείνει τα μάτια στη μισή αλήθεια. Και μισή αλήθεια, ειδικά σε πολέμους σαν κι αυτόν, είναι ολόκληρο ψέμα.
Ο Πούτιν, για παράδειγμα, έχει διαλύσει κάθε μορφή ΛΟΑΤΚΙ έκφρασης στη Ρωσία και την ίδια ώρα εξοντώνει τον ουκρανικό λαό επί τρία χρόνια. Στο Pride όμως, ούτε πανό, ούτε σύνθημα ούτε πλακάτ για την Ουκρανία.
Για να σοβαρευτούμε. Ο λαϊκισμός τους κοστίζει ακριβά. Τσακίζει την εμπιστοσύνη στην πολιτική, σπέρνει σύγχυση και τροφοδοτεί έναν κύκλο θορύβου χωρίς αντίκρισμα.
Το Κρεμλίνο και τα φερέφωνα του (ακόμα και εντός της ΕΕ), διατυμπανίζει ότι οι κυρώσεις της Δύσης απέτυχαν, όμως τα στοιχεία αποκαλύπτουν την πραγματικότητα.
Η Γλυκερία είναι θύμα αυτής της αριστερόστροφής μορφής φασισμού, η οποία ισοπεδώνει από καλλιτέχνες μέχρι ιδέες αν δεν στοιχίζονται με τις ντιρεκτίβες του.
Εμείς, αντί να πούμε «ευχαριστώ» στην Ευρώπη που μας κρατάει όρθιους, κλείνουμε το μάτι στον τύπο που πετάει πυραύλους και λέει «θα τα κάνω όλα δικά μου» γιατί έτσι γουστάρω.
