Του Πατριάρχη
Η υπόθεση της απαλλαγής από τα καθήκοντα του, τού τέως Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού από την Ιερά Σύνοδο και η προσφυγή του στο Οικουμενικό Πατριαρχείο φέρνει ξανά στο προσκήνιο τους «βυζαντινισμούς» που πάντοτε αποτελούσαν μέρος της εκκλησιαστικής πραγματικότητας.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν είχε δικαίωμα να προσφύγει, ο Τυχικός, αλλά και γιατί επέλεξε να το κάνει, και μάλιστα στο Φανάρι, έναν θεσμό τον οποίο στο παρελθόν έχει αμφισβητήσει ευθέως.
Ο Τυχικός ήταν η επιλογή του νυν Αρχιεπισκόπου Γεωργίου για τη Μητρόπολη Πάφου. Ήταν η πρότασή του, η ευθύνη του και, σε μεγάλο βαθμό, το ρίσκο του. Η αλήθεια είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος έδειξε ανοχή, και όχι μόνο στην περίπτωση του Τυχικού. Παρόμοια συμπεριφορά απείθειας και περίεργης ρητορικής, είχε επανειλημμένα επιδείξει και ο Μητροπολίτης Μόρφου, χωρίς όμως ουσιαστικές συνέπειες.
Τώρα, ο Τυχικός, που τον πέταξε η Ιερά Σύνοδος σαν την τρίχα από το γάλα, για συμπεριφορές που κρίθηκαν ασύμβατες με το αξίωμα του, στρέφεται στον Οικουμενικό Πατριάρχη ζητώντας δικαιοσύνη. Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο, που στο πρόσφατο παρελθόν εναντιώθηκε ανοιχτά στην απόφαση του Φαναρίου να χορηγήσει Αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας, και που δεν δίστασε να υπονομεύσει τον διαχριστιανικό διάλογο με τη Ρώμη. Τώρα παρουσιάζεται τώρα ως υπέρμαχος της κανονικότητας και της εκκλησιαστικής τάξης. Δύσκολο να πείσει.
Το Πατριαρχείο καθηκόντως θα εξετάσει την προσφυγή, αλλά το σίγουρο είναι πως οι σχέσεις του με τον Τυχικό δεν είναι απλώς τεταμένες. Είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Η ίδια η προσφυγή μοιάζει περισσότερο με πολιτική κίνηση εντυπώσεων και ροκάνισμα του χρόνου, παρά με ειλικρινή πρόθεση απονομής εκκλησιαστικής δικαιοσύνης.
Πίσω όμως από την κίνηση του Τυχικού μάλλον υπάρχει και κάτι βαθύτερο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που εκτιμούν πως η προσφυγή αυτή έχει και άλλη στήριξη, όχι μόνο προσωπική, αλλά και θεσμική. Υπάρχουν Μητροπολίτες που (για να το θέσω κομψά) διατηρούν αποστάσεις από τον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο και δεν βλέπουν με καλό μάτι τις επιλογές και τη στρατηγική του. Ενδεχομένως, βλέπουν στον Τυχικό το χρήσιμο εργαλείο για να τα βάλουν με τον Αρχιεπίσκοπο χωρίς να βγουν ανοιχτά μπροστά.
Η Εκκλησία της Κύπρου βρίσκεται για ακόμα μια φορά, μπροστά σε μια εσωτερική κρίση που ξεπερνά το πρόσωπο του Τυχικού. Είναι κρίση εμπιστοσύνης, συνοχής και ίσως αναζήτησης ισορροπιών εξουσίας. Αυτό που γίνεται σαφές, είναι πως η θεολογία παραμερίζεται όταν το ζητούμενο είναι ο συσχετισμός δυνάμεων.
Το ερώτημα δεν είναι τι θα αποφανθεί το Φανάρι. Το ερώτημα είναι αν η Εκκλησία της Κύπρου θα σταματήσει να απασχολεί συνεχώς με σκάνδαλα, ίντριγκες και μάχες χαρακωμάτων … στις οποίες δεν βολεύουν τα ράσα.
