Του Πατριάρχη
Υπάρχουν τραγωδίες μπροστά στις οποίες το κράτος οφείλει πρώτα να σωπάσει και μετά να ενεργήσει με σύνεση. Δεν εισηγείται κανείς να παραλύσει, ούτε να χαρίσει ευθύνες, αλλά να θυμηθεί πως απέναντί του δεν έχει έναν εγκληματία που οργανώνει υπεράσπιση, αλλά έναν πατέρα που έχασε το παιδί του.
Το τραγικό περιστατικό σε ξενοδοχείο της Πάφου, όπου ένα μικρό παιδί έπεσε από τον 4ο όροφο και σκοτώθηκε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με την ψυχρότητα ενός υπηρεσιακού πρωτοκόλλου. Η Αστυνομία ασφαλώς πρέπει να διερευνήσει τι έγινε, να δει το σημείο, το παράθυρο, τα μέτρα ασφαλείας, την ευθύνη της ξενοδοχειακής μονάδας, τις συνθήκες του δυστυχήματος. Αυτά αποτελούν καθήκον της. Άλλο όμως η έρευνα και άλλο η άμεση σύλληψη και κράτηση του πατέρα, σαν να χρειαζόταν να δει η κοινωνία έναν άνθρωπο να σέρνεται σε δικαστήρια και κρατητήρια για να πειστεί ότι λειτουργεί το κράτος.
Σε τι εξυπηρετεί η κράτηση αυτού του ανθρώπου; Υπήρχε φόβος διαφυγής; Υπήρχε κίνδυνος να επηρεάσει μάρτυρες; Υπήρχαν τεκμήρια που μπορούσε να εξαφανίσει; Αν ναι, ας το εξηγήσουν, αλλά αν όχι, τότε όταν δεν ξέρουμε πώς να δείξουμε σοβαρότητα, δείχνουμε αυστηρότητα.
Η επίκληση του αδικήματος της αμέλειας του ως «αρχηγού της οικογένειας» είναι ένα νομικό απολίθωμα που ξεχάστηκε σε κάποιο συρτάρι και βγήκε ξανά στο φως τη χειρότερη στιγμή. Ένας πατέρας, στην πιο σκοτεινή ώρα της ζωής του, δεν χρειάζεται να μετατραπεί σε παράδειγμα εφαρμογής παρωχημένων αντιλήψεων. Χρειάζεται να εξεταστεί, να δώσει κατάθεση, να συνεργαστεί με τις αρχές, αλλά όχι να διασυρθεί και ουσιαστικά να βιώσει απάνθρωπη μεταχείριση.
Επίσης διαπιστώνω μια πολιτική και κοινωνική υποκρισία που βγάζει μάτι. Η «πατριαρχία», η οποία έχει γίνει η αγαπημένη λέξη καραμέλα πολλών ευαίσθητων, που την ανακαλύπτουν παντού, σε διαφημίσεις, σε αστεία, σε τραγούδια, σε κουβέντες καφενείου, δεν εντοπίζεται όταν το κράτος αντιμετωπίζει έναν πατέρα ως «αρχηγό οικογένειας» και του φορτώνει ειδικό ποινικό βάρος μέσα από μια αντίληψη άλλης εποχής; Τώρα δεν έχει πανό, δεν έχει ανακοινώσεις, δεν έχει αγανάκτηση, γιατί φαίνεται πως η «πατριαρχία» ενοχλεί μόνο όταν βολεύει πολιτικά.
Η Δικαιοσύνη δεν μετριέται από το πόσο γρήγορα περνάει κάποιος την πόρτα του κρατητηρίου, αλλά με το αν μπορεί να ξεχωρίσει την εγκληματική αμέλεια από το τραγικό δυστύχημα, την ευθύνη από την ανθρώπινη συντριβή και την ανάγκη διερεύνησης από την ανάγκη επίδειξης. Εδώ δεν έχουμε μόνο ένα ποινικό ζήτημα, αλλά έχουμε και ένα ζήτημα πολιτισμού.
Αν το κράτος θέλει πραγματικά να τιμήσει τον ρόλο του, ας κάνει μια έρευνα χωρίς εκπτώσεις για όλες τις πιθανές ευθύνες. Ας ελέγξει το ξενοδοχείο, τις προδιαγραφές, τις άδειες, τα μέτρα προστασίας, την ασφάλεια των χώρων όπου κυκλοφορούν παιδιά. Ας δει αν υπήρξαν παραλείψεις που θα μπορούσαν να έχουν αποτραπεί. Ωστόσο επιλέγει να διαλύσει ηθικά και ψυχολογικά έναν πατέρα που, ενώ ήδη ζει την απόλυτη καταστροφή, καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι τέρας.
Η τραγωδία στην Πάφο δεν χρειάζεται ούτε κραυγές ούτε θεατρινισμούς. Απαιτεί μόνο σοβαρότητα και η σοβαρότητα, καμιά φορά, φαίνεται από το αν το κράτος ξέρει πότε και σε ποιους περνάει χειροπέδες.
