Του Πατριάρχη
Ο ηθοποιός Θοδωρής Αθερίδης έκανε κάτι εξαιρετικά ύποπτο για τα ήθη της ελληνικής δημόσιας ζωής. Είπε μπράβο και συνεχάρη τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για τις συλλήψεις στην υπόθεση της Marfin, όπου το 2010 τρεις άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί στο υποκατάστημα της οδού Σταδίου. Τι το ήθελε να συγχαρεί έναν υπουργό που δεν ανήκει ιδεολογικά στο «συνδικάτο» της ψευδοπροοδευτικής αρλούμπας; Αμέσως άρχισε η γνωστή τελετή λιθοβολισμού στα κοινωνικά δίκτυα, με το υφάκι εκείνων που έχουν μετατρέψει την ευαισθησία σε επάγγελμα και την επιλεκτική μνήμη σε πολιτική ταυτότητα.
Για να μην υπάρξουν παρανοήσεις ας το ξεκαθαρίσουμε πως, κανένας δημόσιος έπαινος προς την αστυνομία ή προς έναν υπουργό, δεν καταργεί το τεκμήριο αθωότητας για τους τρεις συλληφθέντες και όποιος το ξεχνάει, προσφέρει κακή υπηρεσία στη Δημοκρατία. Άλλο όμως αυτό και άλλο να απαγορεύεται σε έναν πολίτη, επειδή τυγχάνει να είναι αναγνωρίσιμος ηθοποιός και όχι πιστοποιημένος φρουρός της ιδεολογικής αριστερής ορθοδοξίας, να πει ότι η σύλληψη υπόπτων για ένα έγκλημα με τρεις νεκρούς είναι θετική εξέλιξη. Η κριτική στον Αθερίδη έχει την παλιά γνώριμη μυρωδιά της πολιτικής αγέλης.
Οι πιο αυστηροί με το τεκμήριο αθωότητας είναι συχνά οι ίδιοι που είχαν διαθέσιμη δικαιολογία για κάθε μολότοφ, κάθε γκαζάκι, κάθε καταδρομική επίθεση, αρκεί να συνοδευόταν από το σωστό ιδεολογικό πλαίσιο των μπαχαλάκηδων που μετατράπηκαν σε δολοφόνους. Είναι οι ίδιοι που κάποτε φώναζαν συνθήματα για λευτεριά στον Κουφοντίνα, λες και η 17 Νοέμβρη ήταν λογοτεχνικός όμιλος που το κακό κράτος της δεξιάς, επιχειρούσε να τον φιμώσει. Είναι οι ίδιοι που για τη Marfin άφηναν να σέρνεται η θεωρία της προβοκάτσιας, επειδή η αλήθεια δεν τους βόλευε. Τρεις άνθρωποι πέθαναν εν ώρα εργασίας και επί χρόνια κάποιοι συμπεριφέρονταν σαν να έψαχναν όχι τους δράστες, αλλά άλλοθι για το στρατόπεδό τους.
Η ίδια υποκρισία επιδείχθηκε πρόσφατα και στη Θεσσαλονίκη, μετά την εμπρηστική επίθεση στο σπίτι της πολιτεύτριας της ΝΔ Αφροδίτης Νέστορα και τον θάνατο της μητέρας της, Βάγιας. Και πάλι, αντί για καθαρή καταδίκη, εμφανίστηκε η γνωστή αφωνία του ναι μεν αλλά. Όταν η βία έρχεται από τα αριστερά, βαφτίζεται «κοινωνική ένταση», όταν όμως η αστυνομία κάνει συλλήψεις, ανακαλύπτουν ξαφνικά τις διδαχές και τις ιδέες του Μοντεσκιέ.
Το ίδιο έργο παίζεται και διεθνώς. Κάποιοι βγαίνουν στους δρόμους ως δήθεν αποκλειστικοί αντιπρόσωποι της ανθρωπιάς για τη Γάζα, αλλά μπροστά στη ρωσική σφαγή στην Ουκρανία εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια καταπίνουν τη γλώσσα τους. Εκεί η κατοχή, οι βομβαρδισμοί, οι νεκροί άμαχοι, τα παιδιά, οι μαζικοί τάφοι και οι κατεστραμμένες πόλεις δεν προκαλούν την ίδια συγκίνηση.
Ο Θοδωρής Αθερίδης μπορεί να κριθεί, γιατί κάθε δημόσια θέση σηκώνει αντίλογο, αλλά η προσπάθεια να παρουσιαστεί ως ηθικά ύποπτος επειδή είπε μπράβο για την πρόοδο μιας υπόθεσης όπως η Marfin δείχνει κάτι βαθύτερο. Δείχνει πως για ένα κομμάτι της ελληνικής δημόσιας ζωής το πρόβλημα δεν είναι η βία. Το πρόβλημα είναι να χάσει η αριστερή βία το φωτοστέφανό της.
