Του Πατριάρχη
Η κυπριακή κοινωνία, πιστή στο ένδοξο χούι της να χάνεται σε δευτερευούσης σημασίας ζητήματα, παραδόθηκε τις τελευταίες μέρες στην υπόθεση του καθαιρεθέντος Μητροπολίτη Τυχικού.
Χθες, μάλιστα, το θέμα αυτό φιγούραρε ως πρώτη είδηση στα δελτία των τηλεοπτικών καναλιών, σαν να μην υπήρχε τίποτα πιο κρίσιμο να μας απασχολεί.
Και όμως, την ίδια ώρα, ο Ερσίν Τατάρ, συνεχίζει να τορπιλίζει την πρωτοβουλία του ΓΓ του ΟΗΕ για το Κυπριακό, ενώ ο κόσμος φλέγεται από τη Γάζα μέχρι την Ουκρανία, και η Ευρώπη εξοπλίζεται για το ενδεχόμενο ρωσικής επίθεσης. Πώς φτάσαμε να θεωρούμε την εκκλησιαστική ίντριγκα πιο σημαντική από την ίδια μας την επιβίωση;
Ο Τυχικός, με τις όποιες παλαβομάρες κήρυττε, έγινε το τέλειο άλλοθι για όλα. Η υπόθεσή του, έβγαλε στους δρόμους κόσμο, θέριεψε το κουτσομπολιό και προσφέρθηκε ως ιδανικό μελό για μια κοινωνία που διψά για εύπεπτες ιστορίες.
Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Η καθαίρεση ενός ιεράρχη, όσο σοβαρή κι αν είναι για την Εκκλησία, δεν μπορεί να υπερβαίνει τα όρια της. Να φανταστώ ότι όλο αυτό το διάστημα ξυπνάμε και κοιμόμαστε με την άγνοια, αν θα υπογράψει ο Τυχικός το έγγραφο που του ζήτησε ο Αρχιεπίσκοπος ή όχι;
Θα πείτε κάποιοι ότι 50 χρόνια κουραστήκαμε με το κυπριακό, αφού κάθε πρωτοβουλία καταλήγει σε τοίχο. Κατανοητό, αλλά όσο και αν θέλουμε να στρέφουμε αλλού το βλέμμα, το μέλλον μας εξαρτάται από αυτό το «κουραστικό θέμα».
Ασχολούμαστε με τις ρασομαχίες, ενώ το μέλλον του νησιού κρέμεται από μια κλωστή, αν δεν έχει κοπεί ήδη αυτή η κλωστή.
Την ίδια στιγμή, ο κόσμος βράζει. Στη Γάζα, η ανθρωπιστική κρίση κλιμακώνεται, με χιλιάδες θύματα και μια διεθνή κοινότητα ανήμπορη να επιβάλει ειρήνη. Στην Ουκρανία, ο πόλεμος συνεχίζεται, με τη Ρωσία να απειλεί όχι μόνο την περιοχή αλλά και την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Η Ευρώπη, σε κατάσταση συναγερμού, ενισχύει την αμυντική της θωράκιση, ενώ η Κύπρος, γεωστρατηγικά εκτεθειμένη, σε επίπεδο κοινωνίας, μοιάζει να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου. Αντί να συζητάμε πώς θα ενισχύσουμε τη θέση μας σε αυτή τη ταραγμένη γωνιά του πλανήτη, χανόμαστε σε αναλύσεις για τον Τυχικό και τις κατηγορίες εναντίον του. Το μέλλον του τόπου και των παιδιών μας δεν εξαρτάται από τον Τυχικό, αλλά από την εκκρεμότητα του «κουραστικού» κυπριακού.
Η εμμονή μας με το δευτερεύον δεν είναι καινούργια. Είναι, δυστυχώς, μέρος της ιδιοσυγκρασίας μας, που συχνά προτιμά το μικρό και το ευκολοχώνευτο από το μεγάλο και το ουσιαστικό. Και όσο εμείς ασχολούμαστε με τον Τυχικό, η περιουσιακή πτυχή του κυπριακού «λύνεται» στην απουσία μας με την αγοραπωλησία των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα.
Αν συνεχίσουμε να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, σύντομα η άμμος αυτή θα μας πνίξει.
