Του Πατριάρχη
Η νέα Βουλή, άρχισε πριν καλά καλά καθίσουν οι βουλευτές στα έδρανα, να σκοντάφτει στο πρώτο τεστ σοβαρότητας. Η κατανομή των προεδριών των κοινοβουλευτικών επιτροπών θα έπρεπε να είναι μια διαδικασία με κανόνες, αναλογίες και πολιτική λογική. Αντί γι’ αυτό, κινδυνεύει να μετατραπεί σε παζάρι φιλοδοξιών, με το ΑΛΜΑ και την Άμεση Δημοκρατία να διεκδικούν προεδρίες, παρότι δεν διαθέτουν την κοινοβουλευτική δύναμη που απαιτείται.
Το θέμα δεν είναι πρωτίστως νομικό, αν και ο Κανονισμός της Βουλής είναι σαφής. Προεδρίες επιτροπών δικαιούνται κόμματα που σχηματίζουν κοινοβουλευτική ομάδα, δηλαδή διαθέτουν τουλάχιστον επτά βουλευτές. Με τα σημερινά δεδομένα, αυτό αφορά τον ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ και το ΕΛΑΜ. Το ΑΛΜΑ και η Άμεση Δημοκρατία διαθέτουν από τέσσερις έδρες. Μπορούν να συμμετέχουν, να παρεμβαίνουν, να ελέγχουν, να καταθέτουν προτάσεις, να κάνουν πολιτική, αλλά δεν μπορούν όμως να απαιτούν προεδρίες σαν να έχουν την ίδια βαρύτητα με κόμματα που εκπροσωπούνται από πολύ μεγαλύτερες κοινοβουλευτικές ομάδες.
Η Βουλή δεν είναι χώρος επιβράβευσης της τηλεοπτικής παρουσίας, της προσωπικής αναγνωρισιμότητας ή της προεκλογικής φασαρίας. Είναι θεσμός και οι θεσμοί, για να αντέχουν, χρειάζονται κανόνες που εφαρμόζονται χωρίς εξαιρέσεις ανάλογα με το ποιος φωνάζει πιο δυνατά ή ποιος απειλεί με δικαστήρια. Αν η νέα Βουλή ξεκινήσει με εκπτώσεις στον ίδιο της τον Κανονισμό, τότε όλοι θα ξέρουμε πως οι κανόνες υπάρχουν μέχρι να ενοχλήσουν κάποιον.
Το ΑΛΜΑ επιχειρεί να εμφανίσει τη διεκδίκηση ως ζήτημα δημοκρατικής εκπροσώπησης. Η εκπροσώπηση όμως διασφαλίζεται με την παρουσία στις επιτροπές και όχι κατ’ ανάγκην με την προεδρία τους. Άλλο πράγμα να έχεις λόγο και άλλο να απαιτείς καρέκλα που δεν σου αναλογεί. Η ψήφος των πολιτών έδωσε τέσσερις έδρες, όχι λευκή επιταγή για αναδιανομή των κοινοβουλευτικών κανόνων κατά παραγγελία.
Ακόμη πιο «χαριτωμένη» (αστεία στην πραγματικότητα), για να μη χρησιμοποιηθεί βαρύτερη λέξη, είναι η περίπτωση της Άμεσης Δημοκρατίας. Η αξίωση για προεδρία επιτροπής σχετικής με την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις νέες τεχνολογίες, στη βάση δήθεν τεχνογνωσίας, προκαλεί εύλογη απορία. Από πότε θεωρούνται τεχνογνωσία τα βιντεούθκια στο YouTube; Η εξοικείωση με την κάμερα, τα κοινωνικά δίκτυα και τον αλγόριθμο δεν ισοδυναμεί με γνώση της ψηφιακής πολιτικής, της προστασίας δεδομένων, της κυβερνοασφάλειας, της ρύθμισης της Τεχνητής Νοημοσύνης ή της σχέσης τεχνολογίας και δημοκρατίας. Αν ήταν έτσι, κάθε YouTuber και TikToker θα μπορούσε να διεκδικεί και υπουργείο Καινοτομίας. Η Δημοκρατία, παρά τα πάθη και τα λάθη της, δεν έχει ακόμη πέσει τόσο χαμηλά.
Η Βουλή έχει μπροστά της μια ευκαιρία να δείξει ότι κατάλαβε κάτι από την προηγούμενη περίοδο. Οι εξυπηρετήσεις μικρών κομμάτων με προεδρίες επιτροπών (όπως είχε γίνει με την υποεπιτροπή που δόθηκε στο ΕΛΑΜ και την Προεδρία της Επιτροπής Άμυνας στην ΕΔΕΚ), επειδή έτσι βόλευαν οι ισορροπίες της στιγμής, δημιούργησαν προηγούμενα που τώρα επιστρέφουν ως απαιτήσεις. Όταν ανοίγεις παράθυρα στον Κανονισμό, κάποια στιγμή μπαίνει μέσα ο καθένας.
Αν τα κόμματα που δικαιούνται προεδρίες αποφασίσουν να χαρίσουν θέσεις για λόγους τακτικής, θα έχουν και την ευθύνη. Δεν θα φταίει ούτε το ΑΛΜΑ ούτε η Άμεση Δημοκρατία επειδή ζητούν περισσότερα από όσα τους αναλογούν, αλλά θα φταίνε όσοι, για μικροπολιτικούς υπολογισμούς, θα τους τα δώσουν.
Η νέα κοινοβουλευτική περίοδος χρειάζεται σοβαρότητα από την πρώτη μέρα. Οι επιτροπές δεν είναι λάφυρα, ούτε σκηνικό για προσωπική προβολή. Όποιος θέλει να αποδείξει ότι αξίζει, έχει πεδίο να το κάνει μέσα από δουλειά, γνώση και συνέπεια και όχι ζητώντας καρέκλα πριν ακόμη αποδείξει ότι ξέρει τι να την κάνει.
