Του Πατριάρχη
Ο Δημήτρης Μπάρος μπήκε στη Βουλή, με την ισχυρή λαϊκή στήριξη των 280 ψήφων, τόσο γρήγορα, που προφανώς δεν πρόλαβε να ενημερωθεί πως η βουλευτική ιδιότητα δεν είναι άδεια «οπλοφορίας» για να κάνει σκοποβολή έχοντας απέναντι δημοσιογράφους. Προφανώς η ιδιότητα που απέκτησε στις εκλογές δεν του δίνει το δικαίωμα, να φουσκώνει σαν παγώνι από αυτοπεποίθηση και να απειλεί λειτουργό του Τύπου ότι μπορεί να του «τερματίσει» την καριέρα. Αυτά είναι νέα ήθη ή παλιά αλαζονεία που βαφτίζεται αντισυστημική αυθεντικότητα;
Η προσπάθεια του νεαρού βουλευτή να δικαιολογηθεί χθες στην εκπομπή της Κατερίνας Αγαπητού στον Άλφα, έκανε τα πράγματα χειρότερα. Αντί να ζητήσει συγγνώμη, παραδέχθηκε ουσιαστικά ότι χρησιμοποίησε τη φράση περί τερματισμού της καριέρας του Γ. Ταττή, παρουσιάζοντας την συμπεριφορά του ως δήθεν άμυνα. Μόνο που η άμυνα δεν εκφράζεται με απειλές και ένας εκλεγμένος βουλευτής, όταν αισθάνεται ότι αδικείται από δημοσιογράφο, έχει πολλές επιλογές για να αντιδράσει, αλλά ο εκφοβισμός δεν είναι μεταξύ αυτών.
Ακόμη χειρότερη ήταν η γενίκευση. Η αναφορά σε ανθρώπους που «δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους» ως «παράσιτα» δεν αφορούσε μόνο έναν δημοσιογράφο. Αγγίζει όλους τους επαγγελματίες του Τύπου, ιδίως όταν προέρχεται από βουλευτή που ενοχλείται επειδή ένας δημοσιογράφος ενημερώνει πως θα αναφέρει ποιοι πολιτικοί προσκλήθηκαν σε εκπομπή και δεν ανταποκρίθηκαν. Από πότε αυτό είναι απειλή; Από πότε η εξήγηση στους τηλεθεατές, για το ποια πολιτικά πρόσωπα αρνούνται να τοποθετηθούν, βαφτίζεται επίθεση; Από πότε ο βουλευτής αποφασίζει ποιος δημοσιογράφος δικαιούται επαγγελματική ύπαρξη;
Η υπόθεση δεν είναι προσωπική αντιπαράθεση και γι’ αυτό και η σιωπή που ακολούθησε είναι ανησυχητική.
Δεν αποτελεί προσωπική υπόθεση η επίθεση ενός βουλευτή κατά δημοσιογράφου με γλώσσα υποκόσμου. Δεν είναι ιδιωτικό καβγαδάκι όταν ακούγεται η φράση «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Αυτή η φράση συνήθως προηγείται της κατάχρησης της εξουσίας που δίνει η βουλευτική ιδιότητα.
Η Πρόεδρος της Βουλής, εκλελεγμένη και με την ψήφο του Δ. Μπάρου όφειλε ήδη να έχει πάρει θέση και όχι για να δικάσει τον βουλευτή, αλλά για να θυμίσει σε όλους τους άλλους ότι η Βουλή δεν είναι θερμοκήπιο πολιτικής αναίδειας.
Τα κόμματα επίσης δεν μπορούν να σφυρίζουν αδιάφορα ως να μην τα αφορούν τέτοιες συμπεριφορές. Σήμερα είναι ένας δημοσιογράφος, αύριο θα είναι άλλος και κανείς δεν ξέρει που θα σταματήσει ο κατήφορος. Όποιος ανέχεται τον εκφοβισμό και τις απειλές. επειδή σήμερα δεν τον ενοχλεί, αύριο θα τον βρει μπροστά του και θα αναρωτιέται πως μεγάλωσε το τέρας; Συνήθως μεγαλώνει την ώρα που οι σοβαροί κάνουν τους υπεράνω.
Όσο για την Ένωση Συντακτών, τα έχω ξαναγράψει. Έχει μετατραπεί σε ταμπέλα, ανίσχυρη να προστατεύσει οποιονδήποτε δημοσιογράφο και όχι πάντα γιατί δεν μπορεί αλλά πολλές φορές γιατί δείχνει να μην την ενδιαφέρει.
Ο Δ. Μπάρος μπορεί να είναι νέος στην πολιτική και νέος γενικώς, αλλά αυτό δεν είναι ελαφρυντικό. Όταν ένας βουλευτής, ο οποίος δεν έχει δουλέψει ποτέ του, απειλεί ανοιχτά επαγγελματίες και τους αποκαλεί παράσιτα χωρίς να ανοίγει ρουθούνι, τότε το πρόβλημα ξεπερνά το δικό του πολιτικό μέγεθος των 280 σταυρών προτίμησης και μετατρέπεται σε βαθύ δημοκρατικό έλλειμμα που βαραίνει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που καμία κοινωνία δεν έχει την πολυτέλεια να προσπεράσει.
