Του Πατριάρχη
Υπάρχει ένα είδος πολιτικής υποκρισίας που προκαλεί κάποιας μορφής αηδία. Είναι αυτή που όλοι την αναμένουν, αυτή που έχουμε μάθει να την ανεχόμαστε και εν τέλει, δεν μας εκπλήσσει πια. Υπάρχει όμως και ένα άλλο είδος και είναι η υποκρισία εκείνων που έχτισαν ολόκληρη την πολιτική τους υπόσταση (αν υπάρχει τέτοια) πάνω στην καταγγελία αυτής ακριβώς της υποκρισίας. Αυτό το δεύτερο είδος είναι που προκαλεί μεγαλύτερη αηδία.
Οι υποστηρικτές της Άμεσης Δημοκρατίας βρίσκονται, από την περασμένη Πέμπτη, σε κατάσταση τόσο δυσάρεστης σύγχυσης, ώστε ακόμη και υποψήφιοι βουλευτές του κόμματος αναρτούν στα social media, βίντεο και σχόλια που σημειώνουν, με λέξεις που δεν χρειάζονται ερμηνεία, την αντίφαση. Κάτι τέτοιο βεβαίως σπανίως συμβαίνει σε κόμματα που έχουν υγιή εσωτερική λειτουργία και ιστορία.
Ας θυμηθούμε ότι προεκλογικά, υποστηρικτές της Άμεσης Δημοκρατίας στέκονταν έξω από τη Βουλή, ώμος με ώμο με το ΑΚΕΛ, υποστηρίζοντας την πρόταση για τις εκποιήσεις. Η εικόνα για τα απαραίτητα βίντεο ήταν προσεκτικά επιλεγμένη. Η λαϊκή αγανάκτηση, ο λαός απ’ έξω, οι «τραπεζικοί υπηρέτες» μέσα. Ο ΔΗΣΥ ήταν, κατά το λεξιλόγιο του Φειδία, το κόμμα των τραπεζών, το κόμμα που πρόδωσε τους δανειολήπτες, το εργαλείο του χρηματοπιστωτικού συστήματος κλπ
Μετεκλογικά; Ο Φειδίας Παναγιώτου αποφάσισε (μόνος του, αξίζει να τονιστεί αυτό) να υπερψηφίσει ως Πρόεδρο της Βουλής την Αννίτα Δημητρίου, Πρόεδρο του ΔΗΣΥ. Αντάλλαγμα; Ένα «βιντεούι». Όσο κι αν φαίνεται αστείο, αυτό ακριβώς συνέβη.
Εδώ τίθεται το πρώτο ζήτημα ευθύνης, και αφορά τους τέσσερις βουλευτές που ψήφισαν σύμφωνα με οδηγίες της ηγεσίας τους. Όχι σύμφωνα με τη βούληση των ψηφοφόρων τους, όχι σύμφωνα με το αποτέλεσμα «διαβούλευσης» μέσω της περίφημης εφαρμογής, αλλά σύμφωνα με αυτό που αποφάσισε ο Φειδίας. Αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορούσαν χρόνια τους βουλευτές του «κατεστημένου», ότι ψηφίζουν όπως τους πει η ηγεσία τους. Αυτή η στάση προκαλεί αηδία, ακόμα και σε αυτούς που δεν ψήφισαν το κόμμα και δεν έχει να κάνει με την επιλογή της Αννίτας Δημητρίου, αλλά με τις «φειδιακές» παλινωδίες.
Το δεύτερο ζήτημα είναι βαθύτερο και αφορά στο παραμύθι που πουλήθηκε για την «άμεση δημοκρατία» μέσω εφαρμογής! Το αφήγημα ήταν απλό και ελκυστικό. Για πρώτη φορά, ο πολίτης δεν θα παραδίδει απλώς την ψήφο του κι έπειτα να σιωπά πέντε χρόνια, αλλά θα έχει λόγο, θα ψηφίζει για κρίσιμα θέματα και θα είναι μέρος της απόφασης.
Η πρώτη σημαντική κοινοβουλευτική απόφαση της Άμεσης Δημοκρατίας δεν πέρασε από το application, δεν πέρασε από ψηφοφορία, δεν πέρασε καν από διαβούλευση, γιατί ο Φειδίας διευκρίνισε πως αυτός αποφασίζει ποια θέματα αξίζουν τη «συμμετοχή» των πολιτών. Η εκλογή Προέδρου Βουλής δεν αξιώθηκε τέτοιας τιμής και θεωρήθηκε προφανώς, λεπτομέρεια.
Αυτό δεν είναι Άμεση Δημοκρατία. Είναι «δημοκρατία», όταν το αποτέλεσμα είναι προβλέψιμο, και δικτατορία όταν το διακύβευμα είναι σοβαρό. Είναι ο ίδιος μηχανισμός που ισχύει και για τα παλαιά κόμματα, απλώς διακοσμημένος με ψηφιακό φύλλο συκής.
Η οργή των υποστηρικτών του Φειδία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι πολιτική σύγχυση, αλλά αντίδραση ανθρώπων που αγόρασαν ένα συγκεκριμένο προϊόν και παρέλαβαν κάτι διαφορετικό. Οι αναρτήσεις, τα βίντεο, τα σχόλια ακόμη και από υποψηφίους βουλευτές, είναι η αναγνώριση μιας απλής αλήθειας. Εξαπατήθηκαν.
Ο Φειδίας Παναγιώτου ίσως πιστεύει ότι αυτή ήταν μια έξυπνη πολιτική κίνηση και ίσως να έχει δίκιο για τα δικά του μέτρα πολιτικής νοημοσύνης, αλλά η Άμεση Δημοκρατία δεν διακρίνεται και για την νοημοσύνη των επιλογών της.
Τα «βιντεούθκια» δεν χτίζουν κόμματα, ούτε παράγουν πολιτική. Παράγουν περιεχόμενο που εξαργυρώνεται στο χρηματιστήριο των likes και των views στο TikTok.
Το πρώτο δείγμα κοινοβουλευτικής γραφής, δείχνει με βεβαιότητα πως αυτό το εγχείρημα πολύ σύντομα θα έχει την τύχη παρόμοιων προσπαθειών. Θα ξεφουσκώσει και θα εξαφανιστεί.
Best Regards
