Του Πατριάρχη
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αφού ξαπόστασε λίγες μέρες παίζοντας γκολφ και με τα νεύρα του πλανήτη, επανήλθε στο αγαπημένο του παιχνίδι των απειλών με επιβολή δασμών.
Η απειλή και πάλι στρέφεται στην ΕΕ, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι άποψη του για τη διπλωματία, είναι ένας επιθετικός μονόλογος με βολές κατά ριπάς εναντίον των πιο στενών συμμάχων των ΗΠΑ. Η κίνηση αυτή, που βαφτίστηκε «αντίποινα» για τις ευρωπαϊκές εμπορικές πρακτικές, δεν είναι απλώς μια οικονομικής φύσεως αντίδραση. Είναι μια πολιτική αυτοκτονία, που ανοίγει μέτωπα με τη Δύση σε μια εποχή που η Κίνα και η Ρωσία, έχουν πάρει ποπ κορν και παρακολουθούν χαμογελώντας με ικανοποίηση από το παρασκήνιο.
Πώς δικαιολογείται αυτή η μανία να τινάξει στον αέρα τη δυτική ενότητα; Και, τελικά, μήπως ο Τραμπ μισεί τη Δύση περισσότερο από τους εχθρούς της; Αβίαστα θα έλεγα πως ναι.
Η ΕΕ, ο πιο αξιόπιστος εταίρος των ΗΠΑ, δέχεται επίθεση από έναν Τραμπ που φαίνεται να βλέπει συμμάχους ως σάκους του μποξ. Ενώ η Ουάσιγκτον κοντράρεται με το Πεκίνο, με δασμούς 34% στα κινεζικά προϊόντα, και πιέζει τη Μόσχα για την Ουκρανία, ο Τραμπ αποφασίζει να μαχαιρώσει την ΕΕ, ως κοινός πορτοφολάς.
Η δικαιολογία; Το εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ, που ο ίδιος παρουσιάζει ως ληστεία από τους Ευρωπαίους. Αυτό το «America First» δεν είναι στρατηγική, είναι εγωιστικός παροξυσμός που εξυπηρετεί μόνο τη ρητορική του, για εσωτερική κατανάλωση. Η ΕΕ, με αντίμετρα €95 δις, δείχνει ότι δεν θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια, και το αποτέλεσμα είναι ένας εμπορικός πόλεμος που σπρώχνει την παγκόσμια οικονομία στο χάος.
Η διεθνής αστάθεια, που ήδη κλιμακώνεται από τις γεωπολιτικές εντάσεις, γίνεται ηφαίστειο με τις κινήσεις Τραμπ. Οι αγορές βουλιάζουν, οι επενδυτές τρέμουν, και η Κίνα, με τη δική της δασμολογική απάντηση, κερδίζει έδαφος ως ο «σταθερός» παγκόσμιος παίκτης. Είναι εξοργιστικό, ενώ ο κόσμος χρειάζεται συσπείρωση απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα, ο Τραμπ διαλύει τη δυτική συνοχή, σαν να παίζει το παιχνίδι του Πούτιν και του Σι Τζιπίνγκ. Η «παράλειψη» επιβολής δασμών στη Ρωσία, μάλιστα, ενισχύει τις υποψίες ότι οι προτεραιότητές του είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ακατανόητες, και στη χειρότερη, επικίνδυνα αντιδυτικές.
Μισεί ο Τραμπ τη Δύση; Το απάντησα πριν καθώς όλα δείχνουν ότι την περιφρονεί. Η ΕΕ, πυλώνας της δυτικής ισχύος, αντιμετωπίζεται σαν αντίπαλος, ενώ η Ρωσία απολαμβάνει μιας ύποπτης επιείκειας έως και προστασίας ή ενθάρρυνσης να γίνει πιο επιθετική. Η πολιτική του δεν είναι μόνο αυτοκαταστροφική, είναι προδοτική για τις αξίες που η Δύση υποτίθεται ότι υπερασπίζεται. Αν συνεχίσει έτσι, ο Τραμπ δεν θα χρειαστεί εχθρούς για να αποδυναμώσει την Αμερική και τους συμμάχους της. Το κάνει ήδη μόνος του, με την αλαζονεία ενός ανθρώπου που νομίζει ότι το σύμπαν περιστρέφεται γύρω του.
