Του Πατριάρχη
Η τραμπούκικη επίθεση στο οίκημα των Λαϊκών Οργανώσεων της Λακατάμιας, υπενθύμισε ότι ο αθλητισμός στην Κύπρο παραμένει συχνά όμηρος της βίας και της ιδεολογικής πόλωσης, μερικών «καλόπαιδων».
Οι οργανωμένοι οπαδοί (πάντως φίλαθλοι δεν είναι) του ΑΠΟΕΛ, με μια πράξη που μόνο ντροπή μπορεί να προκαλέσει, εισέβαλαν στο οίκημα των Λαϊκών Οργανώσεων και των οπαδών της Ομόνοιας, σπέρνοντας τον τρόμο σε ανυποψίαστους ανθρώπους. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ποδοσφαιρική κερκίδα μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, αλλά η συγκεκριμένη επίθεση ξεπερνά τα όρια του οπαδικού μένους εντός των γηπέδων. Πίσω από τις κουκούλες και τα συνθήματα, διακρίνονται σαφώς τα ίχνη ακροδεξιών στοιχείων, που εδώ και χρόνια φωλιάζουν στους κόλπους των οργανωμένων του ΑΠΟΕΛ, δηλητηριάζοντας τον αθλητισμό με τη ρητορική του μίσους και την εθνικιστική έξαρση.
Αυτοί οι «οπαδοί» δεν είναι απλώς φανατικοί που παρασύρονται από το πάθος του αγώνα. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, οργανωμένες ομάδες που χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο ως πρόσχημα για να προωθήσουν νεοναζιστικές ατζέντες, να καλλιεργήσουν διχασμό και να επιβάλουν την παρουσία τους με τη βία. Το ιστορικό τους δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας.
Από τα προκλητικά πανό που αμφισβητούν ιστορικές αλήθειες, όπως η εξέγερση του Πολυτεχνείου, μέχρι τις επιθέσεις που φέρουν τη σφραγίδα του χαζοναζιστικού παραληρήματος, οι σύνδεσμοι αυτοί έχουν γίνει φυτώρια τραμπούκων. Η πολιτεία και τα σωματεία, δυστυχώς, παρακολουθούν αμήχανα, αφήνοντας το πρόβλημα να διογκώνεται.ε κάποιες περιπτώσεις τα σωματεία ενθαρρύνουν και υποθάλπουν τέτοιες συμπεριφορές.
Εξίσου απογοητευτική, ήταν όμως και η αντίδραση του ΑΚΕΛ, που αντί να περιοριστεί στην απερίφραστη καταδίκη της βίας και να καλέσει σε ενότητα, επέλεξε να αξιοποιήσει το επεισόδιο με μικροπολιτική στόχευση και δηλώσεις που ξεχειλίζουν από λαϊκισμό.
Παραβλέποντας ότι η οπαδική βία είναι ένα πολυδιάστατο πρόβλημα που δεν περιορίζεται σε ένα ιδεολογικό κουτάκι, κάλεσε σε αντίσταση και επαγρύπνηση με συγκέντρωση στη Λακατάμεια. Αυτή η τακτική όχι μόνο υπονομεύει την ειλικρινή συζήτηση για το ζήτημα, αλλά και βαθαίνει το χάσμα μεταξύ των πολιτών, τροφοδοτώντας την πόλωση που ήδη ταλανίζει την κυπριακή κοινωνία.
Η αλήθεια είναι ότι ούτε ο ΑΠΟΕΛ ούτε η Ομόνοια, ως ιστορικές ομάδες, αξίζουν να ταυτίζονται με τέτοιες συμπεριφορές. Οι πραγματικοί φίλαθλοι, αυτοί που ζουν για το παιχνίδι και όχι για τη σύγκρουση, είναι τα θύματα αυτής της κατάστασης. Η λύση δεν βρίσκεται σε κομματικές κραυγές ή σε αστυνομικές επιχειρήσεις που έρχονται πάντα εκ των υστέρων και σχεδόν πάντα είναι αποτυχημένες. Χρειάζεται μια γενναία απόφαση να αποκοπούν οι οργανωμένοι σύνδεσμοι από τις ομάδες, να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπαίτιοι και να απομονωθούν τα ακραία στοιχεία που εκμεταλλεύονται το ποδόσφαιρο για να στρατολογούν και να τρομοκρατούν.
Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να αφήνει τον αθλητισμό να γίνεται πεδίο ιδεολογικών μαχών. Αν δεν δράσουμε τώρα, η επόμενη Λακατάμια δεν θα είναι μακριά. Και τότε, ούτε οι κερκίδες ούτε η πολιτική θα έχουν να κερδίσουν κάτι πέρα από την ντροπή.
