Η πολιτική ηγεσία της Κύπρου και της Ελλάδας οφείλουν να εγκαταλείψουν τη ρητορική της αναβλητικότητας και να μιλήσουν στους πολίτες με εντιμότητα, γιατί δεν υπάρχει πια χρόνος.
Αν και η διάσκεψη δεν οδήγησε σε κάποια εντυπωσιακή συμφωνία, η στήριξη των Ηνωμένων Εθνών και της ΕΕ, οι δεσμεύσεις για μελλοντικά βήματα και η ανάδειξη των προβλημάτων που δημιουργούνται από τον τουρκικό στρατό κατοχής μαρτυρούν ότι η διέξοδος εξακολουθεί να αναζητείται με την διεθνή κοινότητα να αρνείται να αποδεχτεί τη μόνιμη διχοτόμηση του νησιού.
Χωρίς σαφείς πιέσεις προς την Τουρκία, χωρίς την ενεργό συμμετοχή της ΕΕ και με τον ΟΗΕ να τηρεί ποντιοπιλατική στάση, η πιθανότητα μίας πραγματικής λύσης υποχωρεί.
Ίσως το μόνο αντίδοτο είναι να ξαναμάθουμε να ελέγχουμε πηγές, να αξιοποιούμε την έρευνα και κυρίως, να γελάμε με την ανοησία που δεν κάνει διακρίσεις.