Του Πατριάρχη
Το πόρισμα της Ερευνητικής Επιτροπής για τους αερόσακους TΑΚΑΤΑ, διαπιστώνει ότι οι Υπουργοί Μεταφορών της περιόδου 2013–2023 φέρουν «βαριά πολιτική ευθύνη», την οποία όμως κανείς εξ αυτών ποτέ δεν αναγνώρισε ούτε ανέλαβε.
Οι βασικοί πρωταγωνιστές είναι ο Μάριος Δημητριάδης (2013–2018), η Βασιλική Αναστασιάδη (2018–2020) και ο Γιάννης Καρούσος (2020–2023), από τους οποίους μόνο ο τελευταίος διατηρεί ενεργό ρόλο στην πολιτική σκακιέρα ως Πρόεδρος του Επαρχιακού Οργανισμού Αυτοδιοίκησης Αμμοχώστου και Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ.
Για τον Μάριο Δημητριάδη, η σιωπή μετά την ολοκλήρωση της θητείας του, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως δικαίωμα απόσυρσης από τον δημόσιο βίο, αλλά ως ρήξη με την αρχή της πολιτικής ευθύνης. Η αδιαφορία με την οποία αντιμετώπισε τις πρώτες προειδοποιήσεις για τους ελαττωματικούς αερόσακους, παρά το γεγονός ότι υπήρχαν αναφορές για τους θανάσιμους κινδύνους, δικαιολογούν πλήρως την απαίτηση αυτών που απαιτούν να αποδοθούν ευθύνες . Η πολιτική ευθύνη δεν περιορίζεται σε τεχνικά προσχήματα, αλλά απαιτεί δημόσια αποδοχή των λαθών και κάθαρση μέσω ενεργειών, ακόμη κι αν ο ίδιος δεν επιδιώκει πλέον αξιώματα.
Η Βασιλική Αναστασιάδη, παρά το σύντομο διάστημα στη θέση, υποτίμησε το μέγεθος του προβλήματος. Η έκθεση της Επιτροπής επισημαίνει ότι και εκείνη επικαλέστηκε άγνοια, παρότι η ενημέρωση για τις ανακλήσεις είχε φτάσει στο Υπουργείο . Η πολιτική υποχρέωση για ένα πρόσωπο χωρίς μακρά διαδρομή στα πολιτικά πράγματα είναι διπλή. Πρώτα να αποτιμήσει με ειλικρίνεια τις ευθύνες του μετά και να προχωρήσει σε κάποια συμβολική πράξη αναγνώρισης της ζημιάς, χωρίς να περιοριστεί σε ανακοινώσεις, τύπου «ναι μεν αλλά».
Η περίπτωση του Γιάννη Καρούσου είναι η πιο σύνθετη. Ως εν ενεργεία ηγετικό στέλεχος του ΔΗΣΥ, η παραμονή του στη θέση του Προέδρου του ΕΟΑ Αμμοχώστου και την κομματική ηγεσία θέτει ζήτημα πολιτικής ηθικής . Όταν το πόρισμα αποδίδει βαριές πολιτικές ευθύνες και έχουμε δύο νέους ανθρώπους νεκρούς, η μόνη πειστική κίνηση θα ήταν η αποχή από τα καθήκοντα του έως ότου ξεκαθαριστεί πλήρως η θέση του, όχι ως παραχώρηση σε αυτούς που απαιτούν Δικαιοσύνη, αλλά ως σεβασμός στην αρχή ότι κανείς δεν είναι υπεράνω του Νόμου και της λογοδοσίας. Δεν αναφέρομαι σε παραίτηση, γιατί στη Κύπρο η απαίτηση για ανάληψη πολιτικής ευθύνης, δια παραιτήσεως, μοιάζει με επιστημονική φαντασία.
Τέλος, το πόρισμα δεν περιορίζεται στους πολιτικούς προϊστάμενους του Υπουργείου, αλλά αποδίδει πειθαρχικά παραπτώματα και πιθανές ποινικές ευθύνες σε Γενικούς Διευθυντές του του Τμήματος Οδικών Μεταφορών, που ούτε κι αυτοί ενημέρωσαν επαρκώς τους Υπουργούς. Αν η κυβέρνηση θέλει να στείλει μήνυμα αμεροληψίας, πρέπει να θέσει σε διαθεσιμότητα όσους υπηρετούν ακόμα και φέρουν ευθύνες και να διασφαλίσει ότι οι διαδικασίες θα ολοκληρωθούν χωρίς παρεμβάσεις.
Η πολιτική και η ηθική ευθύνη, λοιπόν, δεν είναι θεωρητικός όρος. Είναι η ελάχιστη πράξη σεβασμού προς τους πολίτες που υπέστησαν ανεπανόρθωτη βλάβη. Αν δεν αναληφθεί έμπρακτα από όλους τους εμπλεκόμενους, η εμπιστοσύνη στο κράτος υπονομεύεται…. αν βεβαίως υπάρχει πλέον τέτοια εμπιστοσύνη.
