Του Πατριάρχη
Η εικόνα μιας δημόσιας εκδήλωσης διαμαρτυρίας, με διαδηλωτές καλυμμένους από την κορυφή ως τα νύχια, έχει γίνει πλέον σήμα κατατεθέν του σύγχρονου «ακτιβισμού», λίγων επικίνδυνων γραφικών. Όμως η κουκούλα, αυτό το φτηνό τρικ ψευτοηρωισμού και ψευτομαγκιάς, δεν είναι σύμβολο αντίστασης, αλλά εισιτήριο ανωνυμίας για παραβατικές συμπεριφορές. Για ποιο λόγο να φοράει άραγε ένας «ατρόμητος ακτιβιστής» κουκούλα μέσα στο κατακαλόκαιρο;
Η Βουλή με πλειοψηφία αποφάσισε να βάλει τέλος σε αυτό το θέατρο του παραλόγου.
Πρώτον, η διαφάνεια αποτελεί βασική αρχή μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Διαδηλώνω, σημαίνει αναλαμβάνω ευθύνη για τη άποψη μου, για το αίτημά μου, για την ενδεχόμενη παραβίαση του δημόσιου χώρου. Όταν κουκουλώνομαι σημαίνει πως αισθάνομαι ότι αυτό που πρεσβεύω με προσβάλλει και για αυτό διεκδικώ την ανωνυμία.
Σε μια κοινωνία όπου οι νόμοι επιβάλλουν τη λογοδοσία, η ανωνυμία ενθαρρύνει τη βία, και τη βία δεν την προσφέρουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αλλά στους δρόμους.
Δεύτερον, η απαγόρευση της κουκούλας δεν συντρίβει το δικαίωμα στην ελεύθερη διαδήλωση. Αντίθετα, το προστατεύει, γιατί όσοι συμμετέχουν πρέπει να ξέρουν ποιον έχουν δίπλα τους. Η ρύθμιση αυτή συνάδει με διεθνείς πρακτικές σε Γαλλία, Βέλγιο, και άλλες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν κατανοήσει πως η ασφάλεια υπερισχύει της ανωνυμίας.
Τρίτον, η κοινωνική νομιμοποίηση της διαδήλωσης κερδίζεται με ειλικρίνεια. Ο πολίτης που στέκεται μπροστά στο κράτος, χωρίς κουκούλα, χωρίς θολούρα, κερδίζει τη συμπάθεια της κοινωνίας. Όσο η διαδήλωση κρύβει την ταυτότητα, τόσο χάνει την αξιοπιστία της με μήνυμα, «δεν αναλαμβάνω το ρίσκο της ευθύνης».
Είναι λοιπόν ένα πολιτικό τρικ που υπονομεύει το ίδιο το πάθος για κοινωνική αλλαγή.
Η κουκούλα δεν είναι αξεσουάρ συμμετοχής σε διαδήλωση, αλλά ανήκει στο παραεμπόριο του μίσους, στο καρναβάλι της ασυλίας και στο αθέατο παρασκήνιο της δημιουργίας μπάχαλου. Προστατεύουμε το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, απαγορεύοντας ταυτόχρονα την ανωνυμία που προκαλεί ζημιές.
Όσο για τις άλλες πρόνοιες του νόμου, που ψηφίστηκε χθες, δίνοντας υπερεξουσίες στην Αστυνομία, η αποτυχία είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένη, καθώς η Αστυνομία ελέγχεται για χρήση μεθόδων καταστολής και άσκησης βίας.
Είναι σίγουρο πως η κοινωνία και οι ανάγκες της, μεταβάλλονται και με μαθηματική ακρίβεια, πολύ σύντομα ο νόμος θα προσαρμοστεί ή διαφορετικά θα καταργηθεί.
Η εφαρμογή του θα αποτελέσει το πιο αξιόπιστο τεστ για την χρησιμότητα του.
