Του Πατριάρχη
Ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός που δημοσιοποίησε χθες η ελληνική κυβέρνηση, βάζει τέλος σε όλη αυτή την υπερπατριωτική παραφιλολογία των τελευταίων χρόνων, για την ατολμία της Αθήνας να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο.
Με τον χάρτη που δημοσιοποιήθηκε χθες, ουσιαστικά καθορίστηκε το εύρος της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ, η οποία εφάπτεται με αυτή που έχει καθορίσει η Κυπριακή Δημοκρατία.
Αυτό που έχει σημασία, στην παρούσα φάση είναι το μήνυμα που εστάλη προς τη Τουρκία, ότι τα τουρκολυβικά μνημόνια και οι αυθαίρετες διεκδικήσεις δεν γίνονται δεκτές και ο μόνος τρόπος ειρηνικής διευθέτησης των όποιων ζητημάτων είναι το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας.
Από την άλλη, δεν μπορεί να θεωρείται τυχαία και η χρονική στιγμή, που επελέγη για να υιοθετηθεί και να ανακοινωθεί το 12ετές εξοπλιστικό πρόγραμμα της Ελλάδας, με έμφαση στο Ναυτικό και την Αεροπορία, αλλά και στην αντιαεροπορική και αντιπυραυλική κάλυψη.
Δυστυχώς κάποιοι επιλέγουν να υιοθετούν την τουρκική θέση, πως η Ελλάδα επιδεικνύει επιθετικότητα και ετοιμάζεται για πόλεμο, ενώ υπάρχουν και οι «ανικανοποίητοι» που βλέπουν όπως πάντα υποχωρητικότητα γιατί δεν ανακοινώθηκε η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, το πρόγραμμα του GSI, για την ηλεκτρική διασύνδεση, γίνεται αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης και κάποτε εκμετάλλευσης, γιατί οι εργασίες δεν προχωρούν όσο γρήγορα θα ήθελαν κάποιοι.
Αυτό που ξεχνάμε είναι πως, με τις εκλογές αναθέτουμε στις υπεύθυνες κυβερνήσεις να χειριστούν όλα αυτά τα θέματα και να πάρουν τις κατάλληλες αποφάσεις.
Το να μετατρέπεται όποιος διαθέτει πληκτρολόγιο και έναν λογαριασμό στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, σε διπλωμάτη και ναύαρχο, δεν σημαίνει πως έχει και τη δυνατότητα να καθορίζει την εξωτερική πολιτική μιας χώρας.
Το πότε θα ποντιστεί το καλώδιο, πότε θα επεκταθούν τα χωρικά ύδατα στα12 ναυτικά μίλια και πότε Αθήνα και Λευκωσία θα υπογράψουν συμφωνία για τις ΑΟΖ, είναι κάτι που θα το αποφασίσουν αυτοί που γνωρίζουν όλες τις λεπτομέρειες και τις επιπτώσεις από κάθε κίνηση.
Αυτό που διαπιστώνεται είναι πως, υπάρχει σχεδιασμός και βούληση. Το πότε και το πως θα υλοποιηθεί κάθε βήμα, είναι θέμα των κυβερνήσεων, οι οποίες θα κριθούν για την ορθότητα ή την αποτυχία των χειρισμών τους.
Τότε ο καθένας θα έχει λόγο και δυνατότητα να επιβραβεύσει ή να τιμωρήσει το πολιτικό προσωπικό.
