Του Πατριάρχη
Η υπόθεση Ζαβράντωνα που απασχολεί και πάλι τα δικαστήρια, δεν δοκιμάζει μόνο την αντοχή ενός βαρύτατου κατηγορητηρίου, αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο. Δοκιμάζει την αξιοπιστία με την οποία το ίδιο το κράτος, με εκπρόσωπο τον Γενικό Εισαγγελέα, εμφανίζεται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Ο λόγος για την απονομή προεδρικής χάρης, σε βασικό μάρτυρα κατηγορίας, κάτι που κάνει την υπόθεση να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από απλό νομικό χειρισμό. Πρόκειται πλέον για θεσμικό θέμα και όχι επειδή το λέει η υπεράσπιση του Γ. Ζαβράντωνα, αλλά επειδή το καθιστούν τέτοιο τα γεγονότα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν.
Ο Γιάννης Ανδρέου, γνωστός ως «Μάρωνας», δεν ήταν ένας τυχαίος παρατηρητής που πέρασε έξω από το δικαστήριο και είπε να βοηθήσει στην αποκάλυψη της αλήθειας, έτσι για την ψυχική του γαλήνη. Είχε καταδικαστεί για την ίδια υπόθεση των 15 κιλών κοκαΐνης και του είχε επιβληθεί ποινή κάθειρξης 16 ετών. Είχε παραδεχθεί ότι είχε αναλάβει την φύλαξη των ναρκωτικών και στη συνέχεια έδωσε θεληματική μαρτυρία κατονομάζοντας τον Ζαβράντωνα ως «εγκέφαλο» της υπόθεσης. Ακολούθως, με εισήγηση αξιωματικού της Αστυνομίας, για τον οποίο ο Γενικός Εισαγγελέας επέδειξε επανειλημμένως εύνοια, εντάχθηκε σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Μέχρι εδώ, η υπόθεση έχει τη γνωστή λογική κατά την οποία το κράτος χρησιμοποιεί ανθρώπους με ποινική ευθύνη για να φτάσει στο «μεγάλο ψάρι».
Το πρόβλημα όμως προκύπτει εκεί που τελειώνουν οι διαβεβαιώσεις, πως όλα γίνονται για να εξυπηρετηθεί το «δημόσιο συμφέρον» που έχει γίνει πλέον λάστιχο.
Αν ενώπιον του δικαστηρίου δόθηκε (και δόθηκε) η εικόνα ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν θα είχε οποιοδήποτε αντάλλαγμα πέραν της προστασίας του, τότε η μεταγενέστερη προεδρική χάρη δεν ήταν μια απλή μανούβρα που μπορεί να μπει στο συρτάρι με την ένδειξη «απόρρητο». Είναι κάτι που αγγίζει την αξιοπιστία της μαρτυρίας του και η αξιοπιστία μάρτυρα σε τέτοια υπόθεση δεν είναι διακοσμητική αλλά είναι το ουσιαστικότερο στοιχείο της δίκης.
Σήμερα, η υπεράσπιση του Γ. Ζαβράντωνα ζητάει πρόσβαση σε έγγραφα που αφορούν την προεδρική χάρη, τις συστάσεις, τις εγκρίσεις και τα σχετικά έγγραφα με την κατηγορούσα αρχή να λέει ότι δεν αποτελούν μαρτυρικό υλικό και ότι είναι προνομιούχα. Ωραία λέξη το «προνομιούχα» για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα δικαστήρια και εκστασιάζονται με τέτοιους όρους . Το ερώτημα είναι γιατί παραπλανήθηκε το δικαστήριο ότι δεν θα υπάρξει αντάλλαγμα υπέρ του μάρτυρα; Σε αυτό δεν έχει δοθεί καμία εξήγηση.
Υπάρχει και κάτι ακόμη. Αναφέρθηκε ότι η αποφυλάκιση φέρεται να έγινε υπό τον όρο ότι ο μάρτυρας θα εγκατέλειπε την Κύπρο. Ωστόσο ο μάρτυρας διαμένει στα κατεχόμενα, και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια. Το κράτος δεν μπορεί να δίνει χάρη με όρους και ύστερα να κάνει πως δεν βλέπει πού κατέληξε ο κατάδικος.
Η υπόθεση Ζαβράντωνα ήδη μπάζει, από την απόφαση του Εφετείου, που ακύρωσε την καταδίκη και διέταξε επανεκδίκαση λόγω σοβαρής δικονομικής πλημμέλειας. Αυτό δεν σημαίνει αθώωση. Σημαίνει όμως ότι στη διαδικασία έγιναν λάθη που δεν έπρεπε να γίνουν. Αν τώρα προστεθεί και ζήτημα προεδρικής χάρης βασικού μάρτυρα, τότε η Νομική Υπηρεσία και όσοι χειρίστηκαν την υπόθεση έχουν υποχρέωση να δώσουν καθαρές απαντήσεις, χωρίς μισόλογα, υπεκφυγές και υπαινιγμούς.
Η Δικαιοσύνη δεν απειλείται όταν ζητούνται έγγραφα, αλλά όταν κρίσιμα έγγραφα μένουν μακριά από τον έλεγχο, ενώ μπορούν να επηρεάσουν την αξιολόγηση ενός μάρτυρα. Αν ο «Μάρωνας» δεν πήρε αντάλλαγμα για τη μαρτυρία του, πρέπει να γίνει γνωστό. Το χειρότερο για το κράτος δεν είναι να παραδεχθεί ένα λάθος, αλλά να αφήσει την υποψία ότι μπορεί να χρησιμοποίησε το δικαστήριο σαν σκηνικό νομιμοποίησης αποφάσεων που είχαν ήδη ληφθεί με ύποπτο τρόπο.
Τέτοιες περιπτώσεις καθιστούν επιτακτική την ανάγκη τερματισμού του ανέλεγκτου του Γενικού Εισαγγελέα, ώστε να μην μένει καμία σκιά για αποφάσεις που λαμβάνονται.
