Του Πατριάρχη
Η εικόνα ανθρώπων δεμένων πισθάγκωνα, γονατισμένων με το κεφάλι χαμηλά, ενώ ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, ο ακροδεξιός Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, εμφανίζεται να χαμογελά και να τους επιδεικνύει ως λάφυρα, δεν προσβάλλει μόνο τον ίδιο και τους συν αυτώ. Προσβάλλει το κράτος που την ανέχθηκε, την κυβέρνηση που την παρήγαγε και τον κόσμο που υποτίθεται πως έχει αφήσει πίσω του τέτοιες σκηνές. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χαρακτήρισε τη μεταχείριση «εντελώς απαράδεκτη». Δηλαδή χρειάστηκε η Ευρώπη να υπενθυμίσει τα αυτονόητα, γιατί προφανώς στον 21ο αιώνα ξεχάσαμε τι συνέβη τον προηγούμενο αιώνα, με θύματα τους προγόνους αυτών που σήμερα συμπεριφέρονται με τον τρόπο που τους είχαν συμπεριφερθεί οι ναζί.
Η αντίδραση του Βενιαμίν Νετανιάχου, ο οποίος επέκρινε δημόσια τον Μπεν Γκβιρ, θα είχε πραγματική πολιτική αξία αν δεν έμενε στην επίπληξη. Όταν ένας υπουργός μετατρέπει κρατούμενους σε σκηνικό εξευτελισμού, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ένα αυστηρό σχόλιο για την εικόνα του Ισραήλ. Η απάντηση θα έπρεπε να είναι αποπομπή, συγγνώμη και άμεση διασφάλιση αξιοπρεπούς μεταχείρισης και ταχείας απελευθέρωσης όσων δεν βαρύνονται με ποινικά αδικήματα. Κράτος που ζητάει να κρίνεται ως δημοκρατία δεν μπορεί να συμπεριφέρεται με τέτοια βαρβαρότητα.
Από εκεί και πέρα, η καταδίκη της ισραηλινής αθλιότητας δεν σημαίνει ότι πρέπει να βαφτίσουμε σοβαρή ανθρωπιστική πολιτική το επαναλαμβανόμενο θέατρο των στολίσκων. Οι διοργανωτές γνώριζαν πως δεν θα έσπαγαν τον ναυτικό αποκλεισμό, γνώριζαν πως θα αναχαιτίζονταν και γνώριζαν πως οι εικόνες της σύλληψης θα γίνονταν το κύριο πολιτικό προϊόν της αποστολής. Αυτό επεδίωκαν και αυτό πέτυχαν.
Η ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα μπορεί και πρέπει να περνά μέσα από ασφαλείς, ελεγχόμενους και διεθνώς εγγυημένους διαύλους και όχι μέσα από θαλάσσιες παραστάσεις που γράφονται εξαρχής για να παραχθεί σύγκρουση, με κάμερες και τεχνητή οργή.
Το Ισραήλ είχε δικαίωμα να προστατεύσει την ασφάλειά του και να αποτρέψει μια επιχείρηση που παρουσίαζε σοβαρά πολιτικά και επιχειρησιακά ζητήματα, αλλά δεν είχε κανένα δικαίωμα να ταπεινώσει κρατούμενους. Οι ακτιβιστές είχαν δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν, αλλά δεν είχαν το αλάθητο της ηθικής, ούτε απαλλάσσονται από την κριτική επειδή ταξίδεψαν κάτω από τη σημαία της δήθεν ανθρωπιστικής ευαισθησίας made in Turkey. Όταν η βοήθεια γίνεται εργαλείο πρόκλησης, χάνει μέρος της καθαρότητάς της. Όταν η σύλληψη γίνεται θέαμα ταπείνωσης, χάνει το Ισραήλ το δίκαιο της σοβαρότητας.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι και οι δύο πλευρές πήραν αυτό που ήθελαν. Οι οργανωτές των στολίσκων πήραν εικόνες καταστολής και ο Μπεν Γκβιρ πήρε εικόνες πυγμής για το ακροατήριό του. Οι μόνοι που δεν πήραν τίποτα είναι οι άνθρωποι της Γάζας, στο όνομα των οποίων στήνονται όλες αυτές οι παραστάσεις.
Η ανθρωπιστική τραγωδία έγινε και πάλι πρώτη ύλη για πολιτική σκηνοθεσία, με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά το Ισραήλ έδωσε μόνο του το πιο άθλιο πλάνο.
