Του Πατριάρχη
Με τον Χ. Μυλωνόπουλο το θέμα ήταν ξεκάθαρο. Ο άνθρωπος υπήρξε συνήγορος του Μιχάλη Ζολώτα στην υπόθεση Focus, και τώρα του ζητούσαν να κάνει ποινική ανάκριση σε μια υπόθεση στην οποία η ίδια η Focus είναι μέσα. Δεν χρειάζεται να έχεις διδακτορικό στη Νομική για να αντιληφθεί ότι αυτά δεν μπορούν να συμβαίνουν ούτε σε Μπανανίες της υποσαχάριας Αφρικής. Η μερική αυτοεξαίρεση που δοκίμασε στην αρχή ήταν ότι πιο κοντά σε ανέκδοτο και έτσι, σωστά τελικά αποχώρησε εντελώς.
Με τον Η. Αναγνωστόπουλο όμως το πράγμα είναι διαφορετικό. Ο Η. Αναγνωστόπουλος φέρεται να ανήκει στην νομική ομάδα του Ταλ Ντίλιαν στην υπόθεση Predator στην Ελλάδα, ενώ υπήρξε δικηγόρος του Λ. Μπόμπολα και του Μ. Μιχαηλίδη (υιού του Ντίνου Μιχαηλίδη) στις υποθέσεις ΧΥΤΥ και μιζών από εξοπλιστικά προγράμματα. Καμία απ’ αυτές τις υποθέσεις δεν έχει οποιαδήποτε σχέση με το αντικείμενο της έρευνας για το πόρισμα της Αρχής κατά της Διαφθοράς. Δεν μιλάμε για κοινό πελάτη, κοινή υπόθεση, τίποτα κοινό με αυτό που τώρα αποτελεί αντικείμενο της ανάκρισης. Μιλάμε απλώς για το ότι ο άνθρωπος έκανε τη δουλειά του ως Δικηγόρος και εκπροσώπησε όπως κάνουν όλοι οι δικηγόροι, πελάτες του σε υποθέσεις που δεν έχουν καμία σχέση με τη σημερινή έρευνα.
Αν αυτό φτάνει για να δημιουργεί πρόβλημα ασυμβιβάστου, τότε η λύση είναι μία. Να ψάξουμε Νομικό που να μην έχει δικηγορήσει ποτέ, να μην έχει εκπροσωπήσει κανέναν, ίσως και να μην έχει πάρει καν πτυχίο, για να αρέσει στον Οδυσσέα Μιχαηλίδη και στο ΑΛΜΑ. Το κριτήριο τους όσο και αν προσπαθήσουν να το παρουσιάσουν ως νομικό, είναι απλώς μικροπολιτικά βολικό.
Και για να έχουμε καλό ρώτημα, με ποιο ηθικό ανάστημα μιλάει για αμεροληψία ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης;
Αν κάνει ότι ξέχασε, εμείς δεν ξεχάσαμε ότι το Διοικητικό Δικαστήριο ακύρωσε πειθαρχική ποινή που είχε επιβάλει ο ίδιος σε υπάλληλο της Ελεγκτικής, όταν ήταν Γενικός Ελεγκτής. Ο λόγος; Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης έπαιξε, στην ίδια υπόθεση, όλους τους ρόλους μαζί. Ήταν ο καταγγέλλων, ήταν αυτός που έκανε την έρευνα, ήταν ο κατήγορος, και στο τέλος έγινε και ο δικαστής. Το Διοικητικό Δικαστήριο στην απόφαση του είχε πει ξεκάθαρα, πως όταν όλα αυτά τα καπέλα τα φοράει ο ίδιος άνθρωπος, είναι λογικό να νομίζει κάποιος ότι δεν κρίθηκε με αμεροληψία, και ότι όλη η διαδικασία ήταν η επιτομή της παραβίασης των βασικών αρχών της φυσικής δικαιοσύνης. Κατόπιν αυτών ο Οδυσσέας είχε εισπράξει ένα ακόμα δικαστικό χαστούκι.
Αξίζει να θυμηθούμε και την αφορμή. Ήταν μια αυστηρή επίπληξη σε υπάλληλο, επειδή άργησε να διαβάσει ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό σύστημα της Ελεγκτικής Υπηρεσίας. Ο ίδιος ο υπάλληλος, μέσα σε αυτή τη διαδικασία, είχε καταγγείλει ότι δέχτηκε εκφοβισμό από τον τότε Γενικό Ελεγκτή. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης ερεύνησε τη δική του καταγγελία, έγραψε ο ίδιος το κατηγορητήριο, και αποφάσισε ο ίδιος την τιμωρία! Δεν χρειάζεται σχόλιο εδώ. Απλώς χρειάζεται μόνο να θυμηθούμε ότι μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που σήμερα ανησυχεί μήπως ένας ποινικός ανακριτής, εκπροσωπεί κάποιον πελάτη που δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή υπόθεση.
Τότε, μετά τη δικαστική απόφαση, ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, αντί να πει «έκανα λάθος», βγήκε και είπε ότι ο νόμος «πρέπει να αλλάξει» για να μπορεί ξανά να επιβάλλει μόνος του πειθαρχικές ποινές, αλλιώς «απειλούσε» με έφεση. Δηλαδή, με απλά λόγια, δεν έφταιγε εκείνο που έκανε, αλλά έφταιγε ο νόμος που δεν του το επέτρεπε. Αντί να προσαρμοστεί ο ίδιος στον νόμο, ήθελε να προσαρμοστεί ο νόμος σε αυτόν.!
Αυτή είναι, βασικά, η ίδια λογική πίσω από την τωρινή του «ανησυχία» για τον Η. Αναγνωστόπουλο. Και στις δύο περιπτώσεις, η αμεροληψία δεν εφαρμόζεται με σταθερά κριτήρια, αλλά φτιάχνεται και ξεφτιάχνεται ανάλογα με το τι βολεύει. Όταν το ανύπαρκτο εμπόδιο (Ντίλιαν) αφορά άλλον, γίνεται ιερή αρχή, αλλά όταν αφορούσε τον ίδιο, ήταν λεπτομέρεια που θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί με αλλαγή του Νόμου για να τον βολεύει.
Κανείς δεν λέει ότι η αμεροληψία στην ποινική έρευνα δεν είναι σημαντική. Αυτό που δεν στέκει είναι να την επικαλείται, για να αποκλείσει άλλους, κάποιος που έχει ήδη εισπράξει δικαστικό χαστούκι για παραβίαση κάθε αρχής αμεροληψίας και μάλιστα χωρίς να το παραδέχεται, ζητώντας να αλλάξουν οι κανόνες.
Ο Νόμος δεν γράφεται στα μέτρα κανενός, και αν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης το είχε πραγματικά καταλάβει, δεν θα χρειαζόταν να του το θυμίσουμε.
