Του Πατριάρχη
Πλησιάζουμε στις 9 Ιουνίου, όταν οι πολίτες θα κληθούν να ψηφίσουν για τους εκπροσώπους της Κύπρου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τους νέους τοπικούς άρχοντες. Στην πραγματικότητα, τα κόμματα λίγο νοιάζονται και για τα θέματα που απασχολούν την Ευρώπη και τις τοπικές κοινωνίες. Αυτό που τους απασχολεί, είναι να μη χάσουν. Το τι σημαίνει ήττα για κάθε κόμμα είναι διαφορετικό.
Ο ΔΗΣΥ θέλει να διατηρήσει τη πρώτη θέση, η οποία δεν φαίνεται να είναι κλειδωμένη. Κάθε άλλο.
Το ΑΚΕΛ θέλει να ξεκολλήσει από τη δεύτερη θέση και να αυξήσει ποσοστά.
Το ΔΗΚΟ, παλεύει να κρατηθεί στη τρίτη θέση, γνωρίζοντας ότι τα δεδομένα δεν είναι ιδιαιτέρως ευνοϊκά.
Η ΕΔΕΚ, δίνει μάχη πολιτικής επιβίωσης, καθώς η απώλεια της έδρας στο Ευρωκοινοβούλιο, είναι δεδομένη.
Το ΕΛΑΜ, καβάλα στο άρμα του μεταναστευτικού, καλπάζει για τη τρίτη θέση και την είσοδο στο Ευρωκοινοβούλιο.
Τέλος, ΔΗΠΑ και Οικολόγοι, δίνουν μάχη για τη τιμή των όπλων και για διατήρηση των δυνάμεων τους.
Αυτά σε επίπεδο Ευρωεκλογών, γιατί στις αυτοδιοικητικές εκλογές τα πράγματα είναι θολά, λόγω των συνεργασιών σε τοπικό επίπεδο.
Ο ΔΗΣΥ, μπορεί να ελπίζει στη πρωτιά αν βελτιώσει τη συσπείρωση του, η οποία είναι ακόμα χαμηλή. Η μετωπική σύγκρουση με το ΑΚΕΛ είναι μια παλιά συνταγή, η οποία δεν αποδίδει πλέον. Η σκληρή ρητορική πρέπει να έχει ως ακροατήριο κυρίως το ΕΛΑΜ, προς το οποίο κατευθύνονται κυρίως οι απογοητευμένοι ψηφοφόροι του ΔΗΣΥ.
Από την άλλη το ΑΚΕΛ, έχει υψηλή συσπείρωση, αλλά δεν είναι αρκετή. Τα αντιευρωπαϊκά σύνδρομα του κόμματος, δεν μπορούν να προσελκύσουν ψηφοφόρους που κινούνται στην κεντροαριστερά και η αντιπαράθεση με τον ΔΗΣΥ, σε υψηλούς τόνους απλώς ικανοποιεί το ακροατήριο που ήδη έχει αποφασίσει να ψηφίσει ΑΚΕΛ.
Το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ, συγκρούονται κυρίως με το ΕΛΑΜ αλλά δεν πείθουν κανένα, καθώς θυμούνται να το κάνουν σε προεκλογική περίοδο, έχοντας ωστόσο συμβάλλει στην κανονικοποίηση του ΕΛΑΜ. Και σε αυτή τη περίπτωση δεν θα κερδίσουν κάτι, καθώς οι περισσότερες θέσεις σε σημαντικά θέματα (Κυπριακό, Μεταναστευτικό) είναι περίπου ταυτόσημες.
Η ΔΗΠΑ είναι απλώς αδιάφορη ενώ οι Οικολόγοι, έβαλαν όλα τα αυτά τους στο καλάθι στήριξης του Οδυσσέα Μιχαηλίδη, με τον λαϊκισμό που φέρει την υπογραφή Γιώργου Περδίκη.
Καταληκτικά, όσο και αν σηκώνουν τους τόνους, δεν θα πείσουν. Θα πείσουν μόνο, αν αποφασίσουν ότι ο κύκλος που έκαναν τα τελευταία χρόνια έχει κλείσει και χρειάζεται να ανοίξει ένας νέος με θέσεις που θα σταματήσουν να παραπέμπουν στην δεκαετία του ’70.
Ο Θεός να τους φωτίσει.
