Του Πατριάρχη
Όταν ένας εργαζόμενος προκαλέσει ζημιά στο χώρο εργασίας του, έχει επιπτώσεις.
Μπορεί να απολυθεί ή να κληθεί να καταβάλει το οικονομικό τίμημα της ζημιάς. Όπως και αν έχουν τα πράγματα, δεν έρχεται να πληρώσει για τα δικά του λάθη, κανένας άλλος.
Αυτά όμως για τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος λειτουργεί με τους κανόνες της λογικής, γιατί στον δημόσιο τομέα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά και η λογική αγνοείται.
Ας το εκλαϊκεύσουμε λίγο για να γίνει απολύτως κατανοητό.
Ένας σερβιτόρος που παλεύει κάθε μέρα για ένα κομμάτι ψωμί, αν φύγουν δυο πελάτες χωρίς να πληρώσουν θα πληρώσει από τη τσέπη του την επιχείρηση, γιατί ήταν δικό του το λάθος να μην εισπράξει στον λογαριασμό. Λογικό θα πείτε.
Δεν είναι επίσης λογικό, να καλείται να πληρώσει ο κάθε υπουργός ή τα μέλη της ΕΔΥ, την ζημιά όταν προσλαμβάνουν ή όταν προάγουν με ρουσφέτι έναν υπάλληλο; Σε ακραίες περιπτώσεις ακόμα και ο ίδιος ο υπάλληλος που ευνοήθηκε θα έπρεπε να έχει κόστος.
Τι γίνεται όμως στην πραγματικότητα; Καλούνται όλο οι φορολογούμενοι, να πληρώσουν δικαστικά έξοδα, αποζημιώσεις κλπ για να αποκατασταθεί η δικαιοσύνη. Στο περισσότερες φορές δεν αποκαθίσταται η δικαιοσύνη και καλούμαστε να πληρώσουμε για το ίδιο «λάθος» και δεύτερη και Τρίτη και δέκατη τρίτη φορά.
Μια σύντομη ανάγνωση αποφάσεων του Διοικητικού Δικαστηρίου, θα κάνει τον καθένα να τραβάει τα μαλλιά του.
Υπάρχουν και πιο ακραίες περιπτώσεις.
Αστυνομικός, επειδή ξύπνησε ανάποδα, αποφασίζει να χτυπήσει έναν πολίτη. Η υπόθεση καταλήγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και καταδικάζεται η Κυπριακή Δημοκρατία, με την υποχρέωση καταβολής αποζημιώσεων. Αντί οι αποζημιώσεις να πληρωθούν από τον «μάγκα» αστυνομικό, τις πληρώνουμε όλοι εμείς που θεωρητικά είμαστε τα θύματα αυτής της συμπεριφοράς. Ο ίδιος ο αστυνομικός συνήθως συνεχίζει κανονικά την καριέρα του με προαγωγές και συντάξεις, τις οποίες πληρώνουμε και πάλι εμείς.
Και το πιο ακραίο;
Ακόμα και μετά από καταδίκες, έρχεται το κράτος να δηλώσει αδυναμία συμμόρφωσης, γιατί ό,τι έγινε, έγινε και έχουν δημιουργηθεί κεκτημένα και γραφειοκρατικές περιπλοκές που δεν επιτρέπουν συμμόρφωση.
Αν ο κάθε δημόσιος υπάλληλος είχε επιπτώσεις ανάλογες με αυτές που έχουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, θα είχαμε ένα καλύτερο και πιο δίκαιο κράτος.
Ωστόσο, το πολιτικό σύστημα αλλά και το δημοσιοϋπαλληλικό κατεστημένο, θέλει ένα κράτος που μπορεί να παρανομεί και να φορτώνει το κόστος της παρανομίας στα θύματα… που είμαστε πάντα εμείς.
