Του Πατριάρχη
Το τσουβάλιασμα όλων των πολιτικών και η εύκολη ετυμηγορία των λαϊκών δικαστηρίων, πως είναι όλοι ίδιοι και συλλήβδην διεφθαρμένοι, πέραν του ότι έχει καταντήσει κλισέ, είναι ο πιο εύκολος τρόπος να ξεμπερδεύουμε με την πολυπλοκότητα της πολιτικής και να καταφεύγουμε σε εύκολες λύσεις, τύπου Φειδία. Το «όλοι είναι ίδιοι», είναι μια φράση που ακούγεται στα καφενεία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ακόμα και σε οικογενειακά τραπέζια, αλλά δεν μπορεί να ακούγεται σε μια σοβαρή συζήτηση και πολύ περισσότερο σε μια συζήτηση με τον εαυτό μας, πριν βρεθούμε μπροστά στη κάλπη.
Είναι αντιληπτό πως, σε αυτή την επίδειξη ελαφρότητας και αδιαφορίας, οδήγησαν τα πραγματικά σκάνδαλα, από την ατιμωρησία του πραξικοπήματος, μέχρι τα χαμένα εκατομμύρια των Σέρβων, το Χρησματιστήριο, την Δρομολαξιά, το ρώσικο ξέπλυμα, τα χρυσά διαβατήρια κ.α
Όμως, αυτή η γενίκευση, όσο βολική κι αν φαίνεται, είναι παγίδα. Και το χειρότερο; Ανοίγει την πόρτα σε ανθρώπους εγνωσμένης ή άγνωστης φαιδρότητας, χωρίς ουσιαστική πολιτική πρόταση, να εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή και να παριστάνουν τους σωτήρες.
Ας το πάρουμε από την αρχή. Η διαφθορά είναι συνυφασμένη με την πολιτική, γιατί η εξουσία διαφθείρει.
Υπήρξαν και υπάρχουν πολιτικοί, που πρόδωσαν την εμπιστοσύνη των πολιτών, που έβαλαν το προσωπικό συμφέρον πάνω από το κοινό καλό και ενίοτε μας ζητούσαν και τα ρέστα, ισχυριζόμενοι πως έδωσαν στην πατρίδα περισσότερα από όσα πήραν!
Το να του βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι, είναι σαν να λέμε ότι όλοι οι γιατροί είναι άχρηστοι γιατί υπάρχουν και κομπογιαννίτες ή όλοι οι δημοσιογράφοι είναι πουλημένοι, γιατί κάποιοι τα παίρνουν (ναι υπάρχουν και τέτοιοι).
Αυτή η γενίκευση δεν είναι απλώς άδικη, είναι και επικίνδυνη. Τα κράτη δεν κυβερνώνται τεχνητή νοημοσύνη και αυτόματο πιλότο. Όταν λοιπόν απαξιώνουμε συνολικά την πολιτική, τότε το κενό κάποιοι θα πρέπει να το καλύψουν.
Και αυτό το κενό δεν θα το καλύψουν απαραιτήτως, οραματιστές, ικανοί, τίμιοι, πατριώτες, έμπειροι και καλύτεροι από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό.
Συχνά, το κενό αυτό το καλύπτουν άνθρωποι με ταλέντο στο θέαμα παρά στη πολιτική.
Παράδειγμα η άνοδος ορισμένων δήθεν «αντισυστημικών» φιγούρων. Πρόσωπα που εμφανίζονται από το πουθενά, με βαρύγδουπες υποσχέσεις για «κάθαρση» και «νέα αρχή», αλλά χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς καν βασική κατανόηση του πώς λειτουργεί ένα κράτος, με το να βρίσκεσαι στο τιμόνι και όχι στην εξέδρα φωνάζοντας συνθήματα και πετώντας κροτίδες.
Είναι οι τύποι που κερδίζουν προβολή είτε αερολογώντας στο Χ είτε κάνοντας καραγκιοζιλίκια στο YouTube.
Άνθρωποι που αντί για πολιτική ανάλυση, ξοδεύουν χιλιάδες λέξεις για να μην λένε τίποτα και οι πολίτες, απογοητευμένοι, από το «όλοι ίδιοι», τους δίνει βήμα. Όχι επειδή πιστεύει ότι θα λύσουν προβλήματα, αλλά επειδή «τουλάχιστον δεν είναι οι άλλοι».
Εδώ είναι το πρόβλημα. Η πολιτική δεν είναι reality show. Η άσκηση εξουσίας δεν είναι υπόθεση, ανθρώπων που νομίζουν πως όλοι οι άλλοι είναι διεφθαρμένοι -πλην των ιδίων -, η χαζοχαρούμενων ψηφιακών δημιουργών. Δεν απαιτούνται μόνο γνώσεις, αλλά και γνώση του αντικειμένου της πολιτικής.
Οι σοβαροί πολιτικοί –ναι, υπάρχουν ακόμα– δουλεύουν με δεδομένα, διαπραγματεύονται, συμβιβάζονται για να πετύχουν το καλύτερο δυνατό. Δεν είναι τέλειοι, αλλά τουλάχιστον δεν πουλάνε φούμαρα. Αν τους απορρίψουμε όλους, μένουμε με τους φαιδρούς που ξέρουν να εκμεταλλεύονται την οργή της μάζας, αλλά δεν μπορούν να κουμαντάρουν ούτε περίπτερο.
Η λύση δεν είναι να κλείσουμε τα μάτια στη διαφθορά. Ας κρίνουμε με βάση έργα και όχι συνθήματα. Γιατί, αν συνεχίσουμε να βλέπουμε «σωτήρες» σε κάθε φωνακλά που μας χαϊδεύει τ’ αυτιά, τότε θα αντιληφθούμε πως δεν θα φταίνε μόνο οι πολιτικοί για την κατάντια μας. Πρωτίστως φταίμε εμείς.
