Του Πατριάρχη
Διάβασα πολλές φορές την ανακοίνωση της Αρχής κατά της Διαφθοράς, για το πόρισμα σε σχέση με το βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη, «Κράτος Μαφία». Το διάβασα προσεκτικά και όσο το διάβαζα, ένα ερώτημα δεν έβρισκε την απάντηση. Γιατί μόνο οι μισοί;
Η Αρχή κατά της Διαφθοράς έκανε τη δουλειά της για την υπόθεση Focus του Μιχάλη Ζολώτα. Το κύκλωμα χρηματοδότησης κομμάτων, παραγόντων και λοιπών «συνεργατών» ξετυλίχτηκε με όση λεπτομέρεια χωράει σε μια ανακοίνωση. Αρκετή, τουλάχιστον, ώστε να μπουν ονόματα. Ανάμεσά τους και ο Νίκος Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ. Αναμενόμενο και δίκαιο να ερευνώνται. Αλλά τελειώνει εκεί η αλήθεια;
Γιατί, αν ακολουθήσει κάποιος τα χρήματα (και αυτό κάνει η καλή δημοσιογραφία, και αυτό υποτίθεται κάνουν οι Αρχές) διαπιστώνει πως τα ταμεία του ΑΚΕΛ δέχτηκαν επίσης μεγάλα ποσά, με παρόμοιο τρόπο, για τους ίδιους ακριβώς λόγους. Ίδιο μοτίβο, ίδια λογική, ίδιος δίαυλος, μόνο που εκεί το βλέμμα του Μακάριου Δρουσιώτη και των Επιθεωρητών της Αρχής μάλλον στραβοκοίταξε και δεν έκαναν «focus».
Πώς εξηγείται αυτό;
Ας θυμηθούμε και λίγη ιστορία, γιατί η ιστορία εδώ έχει σημασία. Την διαδρομή των χρημάτων αυτών την είχε ερευνήσει παλαιότερα η αστυνομία με επικεφαλής τον νυν Αρχηγό αστυνομίας Θεμιστό Αρναούτη υπό την καθοδήγηση του τέως Γενικού Εισαγγελέα Κώστα Κληρίδη. Ο Θεμιστός Αρναούτης για λόγους που δεν εξηγήθηκαν ποτέ δημοσίως τα βρόντηξε και αποχώρησε ενώ ο Κώστας Κληρίδης είχε αποφανθεί πως δεν υπήρξε παρανομία. Τώρα η Αρχή έρχεται και βλέπει ποινικά αδικήματα στα ίδια ακριβώς γεγονότα.
Δεν λέω πως έχει άδικο. Μπορεί να έχει δίκαιο. Μπορεί ο Κώστας Κληρίδης να έσφαλε ή χειρότερα μπορεί να επέλεξε να σφάλει. Αλλά αν αυτό ισχύει, τότε το ερώτημα αφορά και τον Κώστα Κληρίδη, το όνομα του οποίου απουσιάζει από την λίστα που περιλαμβάνει αυτούς που πιθανόν έχουν ευθύνες.
Το ζήτημα όμως δεν σταματάει εκεί, γιατί υπάρχει κι άλλη μία ιστορία, μέσα στην ιστορία, που αποκαλύπτει πόσο σαθρή είναι η νομική λογική που εφαρμόστηκε και αφορά τον πρώην Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας Χριστόδουλο Χριστοδούλου. Χρήματα από την ίδια πηγή φαίνεται να κατέληξαν και σε αυτόν. Ο Κώστας Κληρίδης χειρίστηκε την υπόθεση με έναν περίεργο τρόπο. Τον παρέπεμψε για παράλειψη καταβολής φόρου, δικάστηκε και καταδικάστηκε.
Μέχρι εδώ, όλα καλά… εκτός αν δεν είναι καλά, γιατί από τη στιγμή που κλήθηκε να πληρώσει φόρο επί των χρημάτων, τα χρήματα αυτά αναγνωρίστηκαν ως νόμιμα εισοδήματα και τότε η κατηγορία για παράνομη αποδοχή τους κατέρρευσε στο Δικαστήριο σαν χάρτινος πύργος. Ορθώς κατέρρευσε, γιατί δεν γίνεται να κατηγορείς κάποιον πως εισέπραξε παράνομα χρήματα, αφού πρώτα τον κατηγόρησες και τον καταδίκασες, γιατί δεν πλήρωσε φόρο γι’ αυτά. Το ένα αναιρεί το άλλο. Είτε τα χρήματα ήταν παράνομα, και τότε δεν χρωστούσε φόρο είτε χρωστούσε φόρο, και τότε δεν ήταν παράνομα.
Το Δικαστήριο, λογικά, είπε ακριβώς αυτό.Ποιος φέρει ευθύνη γι’ αυτό το νομικό αυτογκόλ; Ποιος σχεδίασε μια δίωξη που οδήγησε στην απαλλαγή για το μεγαλύτερο αδίκημα; Αυτά είναι ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις, που μπορεί να προκύπτουν από νομικά λάθη ή από πιθανές πολιτικές επιλογές.
Η ποινική ανάκριση που θα ακολουθήσει τώρα θα πρέπει να δώσει απάντηση. Ελπίδα, χωρίς να είμαι υπερβολικά αισιόδοξος, πως αυτή τη φορά η Δικαιοσύνη δεν θα κοιτά μόνο τα πρόσωπα και τα γεγονότα στην μία πλευρά του νομίσματος.
Ο Νίκος Αναστασιάδης οφείλει να ελεγχθεί για όσα του αποδίδονται, αλλά αν η Focus ήταν μηχανισμός επιρροής του Βγενόπουλου, τότε η έρευνα δεν μπορεί να βλέπει μόνο το ένα ταμείο, το ένα κόμμα, τον ένα πολιτικό χώρο. Πρέπει να απαντήσει και για το ΑΚΕΛ, και για τις αποφάσεις του Κώστα Κληρίδη και για το πώς χάθηκε στο Δικαστήριο η ποινική υπόθεση Χριστοδούλου.
Γιατί αν δεν το κάνει αυτό, δεν είναι Δικαιοσύνη. Είναι η συνέχεια του προβλήματος που λέμε ότι θέλουμε να λύσουμε.
