Του Πατριάρχη
Μια από τις χιλιάδες ειδήσεις που στέλνουν καθημερινώς τα πρακτορεία. Αυτοκτόνησε η Virginia Giuffre.
Ε και; Ποια είναι; Και γιατί πρέπει να μας νοιάζει; Η πρώτη ή η τελευταία είναι;
Ούτε η πρώτη και δυστυχώς ούτε η τελευταία γυναίκα είναι που βάζει τέλος στη ζωή της, η οποία όμως είχε τελειώσει πριν καν αρχίσει. Θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και σωματεμπορίου από παιδί και μία από τα πολλές ανήλικες που έζησε την κόλαση στο νησί του Jeffrey Epstein.
Κατάφερε να επιβιώσει ως τα 41 της αλλά ποτέ δεν ξέφυγε από μια μοίρα που δεν ήταν γενναιόδωρη μαζί της. Δεν θα την ήξερε κανείς και θα ήταν απλώς μια σκιά, αν δεν έβρισκε την δύναμη και το θάρρος να καταγγείλει την κακοποίηση της από τον Epstein και τον Βρετανό πρίγκιπα Andrew.
Η αυτοκτονία της, είναι η κορύφωση ενός δράματος στο οποίο δεν υπήρξε από μηχανής Θεός για να οδηγήσει στην κάθαρση.
Η Virginia Giuffre δεν ήταν απλώς μια γυναίκα που επιβίωσε, δυστυχώς όχι για πολύ. Ήταν μια μαχήτρια. Από την εφηβεία της, όταν έπεσε θύμα του Epstein, η ζωή της ήταν ένας αγώνας με αντίπαλο την σιωπή και την αδικία. Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον, στο οποίο το να είσαι ένα φτωχό κορίτσι, ήταν εισιτήριο εκμετάλλευσης από αρπακτικά σαν τον Αμερικάνο κροίσο και τους φίλους του.
Στα 17 της, βρέθηκε παγιδευμένη σε έναν κύκλο εκμετάλλευσης, όπου η σεξουαλική κακοποίηση δεν ήταν απλώς κάτι που συνέβαινε, αλλά εργαλείο εξουσίας. Οι καταγγελίες της, που έσπασαν το πέπλο της συγκάλυψης, έφεραν στο φως, όχι μόνο τα εγκλήματα του Epstein, αλλά και τη συνενοχή «κυρίων» υπεράνω κάθε υποψίας που απολάμβαναν την ασυλία της διεθνούς ελίτ.
Όμως, η μάχη της Virginia Giuffre είχε κόστος.
Πάλεψε με μεγαθήρια, στάθηκε όρθια μπροστά σε προκατειλημμένους δικαστές, αντιμετώπισε την λάσπη, τις απειλές και την απαξίωση, ανθρώπων που κανείς δεν θα ήθελε να τους κάνει εχθρούς και βγήκε νικήτρια, αλλά σοβαρά τραυματισμένη, με τα σημάδια στη ψυχή της να μένουν ανοικτά σε δημόσια θέα.
Πριν λίγες μέρες εμφανίστηκε με το πρόσωπο της μαυρισμένο από τα τραύματα, τα οποία προκλήθηκαν από την εμπλοκή της σε τροχαίο στην Αυστραλία, όπου ζούσε τα τελευταία χρόνια. Οι γιατροί, είχε πει η ίδια, πως της έδιναν μόλις 4 μέρες ζωής, λόγω νεφρικής ανεπάρκειας. Το ότι βρέθηκε και πάλι στα φώτα της δημοσιότητας, της έδωσε την ευκαιρία να μιλήσει για την κακοποίηση που υφίστατο από τον επί 22 χρόνια σύζυγο της.
Η ψυχολογική πίεση, η απόρριψη από μερίδα της κοινής γνώμης και η αίσθηση ότι ο αγώνας της, ίσως δεν έφερε την δικαίωση και την τιμωρία των τεράτων που την εκμεταλλεύονταν γέμιζαν σταγόνα -σταγόνα το ποτήρι των αντοχών της που ξεχείλισε.
Η αυτοκτονία της, δεν είναι μια προσωπική τραγωδία. Είναι ένα κατηγορητήριο, κατά ενός συστήματος που αποτυγχάνει να προστατεύσει τα θύματα, όπως η Virginia. Πώς γίνεται μια γυναίκα που βρήκε το κουράγιο να αντιμετωπίσει γίγαντες, να καταλήγει τόσο μόνη; Πού ήταν η κοινωνία, οι θεσμοί, η στήριξη που της άξιζε;
Η ιστορία της, μας φέρνει όλους απέναντι από τον καθρέφτη. Όχι πως θα κάτσουμε να αναλογιστούμε τις δικές μας ευθύνες, αλλά τουλάχιστον ας μας κάνει να μην προσπερνάμε έτσι μια τραγωδία.
Η σεξουαλική κακοποίηση δεν τελειώνει με τη φυλάκιση ενός δράστη. Τα τραύματα παραμένουν, αόρατα αλλά βαριά, και συχνά οδηγούν σε έναν αργό και σιωπηλό θάνατο το θύμα.
Η ζωή της ήταν μια κραυγή. Ας μην γίνει ο θάνατός της σιωπή.
