Του Πατριάρχη
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, δεν επανήλθε με την πρόταση του, για επηρεασμό της σχολικής διαγωγής μαθητών, από την εξωσχολική τους συμπεριφορά. Βεβαίως, η εισήγηση ου δεν σχολιάστηκε καν από την αρμόδια Υπουργό Παιδείας, η οποία, όπως μαθαίνουμε «τραβούσε τα μαλλιά της», με αυτά που άκουσε από τον συνάδελφο της.
Η εισήγηση του Μάριου Χαρτσιώτη, με αφορμή τα έκτροπα του Μεγάλου Σαββάτου με τις «λαμπρατζιές» και τις κροτίδες, αντί να προκαλέσει δημόσια συζήτηση προκάλεσε μειδιάματα έως και γέλια.
Για να σοβαρευτούμε όμως. Θεωρεί ο Υπουργός πως πρόκειται για μέτρο που χρειάζεται η κοινωνία ή πρόκειται για μια βιαστική κίνηση που θα φέρει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει;
Ο Μάριος Χαρτσιώτης λέει ότι, αν οι μαθητές ξέρουν πως οι πράξεις τους έξω από το σχολείο θα έχουν επιπτώσεις στο απολυτήριό τους, θα το σκεφτούν διπλά πριν επιδείξουν παραβατική συμπεριφορά.
Η «λογική» φαίνεται απλή. Βάζεις μια ποινή και οι πιτσιρικάδες μαζεύονται. Αλλά η ζωή δεν είναι τόσο ευθεία όσο μια γραμμή σε ένα χαρτί. Το σχολείο δεν είναι δικαστήριο, ούτε οι καθηγητές αστυνομικοί. Ο ρόλος του είναι να μαθαίνουν στα παιδιά πώς να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, όχι να τα τιμωρούν για λάθη που δεν έχουν σχέση με την μαθητική τους ιδιότητα.
Είναι σαν να λέμε πως όποιος πάρει διαζύγιο θα χάνει την προαγωγή στη δουλειά του.
Αν αρχίσουμε να στιγματίζουμε μαθητές για πράξεις εκτός σχολείου, κινδυνεύουμε να τους κλείσουμε πόρτες σε σπουδές και δουλειές, χωρίς να τους δώσουμε ευκαιρία να διορθωθούν.
Και μετά, πώς θα δουλέψει στην πράξη; Τι μετράει ως «παραβατικότητα»; Ένα πάρτι που ξέφυγε; Μια φάρσα που πήγε στραβά; Ποιος θα αποφασίζει;
Οι διευθυντές; Η αστυνομία;
Αν αφήσουμε τέτοια περιθώρια, το πιο πιθανό είναι να δούμε παιδιά να αδικούνται για λάθος λόγους. Τα παιδιά από φτωχότερες γειτονιές ή μειονότητες μπορεί να βρεθούν πιο εύκολα στο στόχαστρο. Και στο κάτω-κάτω, τι είναι το σχολείο για να τους παρακολουθεί σαν Μεγάλος Αδερφός; Πώς θα το εμπιστευτούν; Το σχολείο πρέπει να είναι καταφύγιο, όχι φυλακή.
Βέβαια, η πρόταση Χαρτσιώτη δεν ήρθε από το πουθενά.
Η νεανική παραβατικότητα είναι πρόβλημα. Όλοι θέλουμε τα παιδιά να μάθουν να σέβονται τον νόμο, αλλά η λύση δεν είναι να τα τρομάξουμε με επιπτώσεις στη σχολική διαγωγή. Χρειαζόμαστε σχολεία που να δίνουν στήριξη, ψυχολόγους και προγράμματα που να δείχνουν στα παιδιά πώς να μην περνάνε τα όρια. Το Υπουργείο Παιδείας έχει βραβεύσει τέτοιες πρωτοβουλίες. Γιατί να μην επενδύσουμε εκεί, αντί να κυνηγάμε τιμωρίες;
Η πρόταση Χαρτσιώτη μπορεί να είχε καλή πρόθεση, αλλά μοιάζει με φάρμακο που θεραπεύει το σύμπτωμα και χειροτερεύει την αρρώστια. Αν θέλουμε νέους υπεύθυνους, ας τους δώσουμε εμπιστοσύνη και εργαλεία, όχι έναν φάκελο με στίγμα που θα τους κυνηγάει μια ζωή.
