Του Πατριάρχη
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός εμφανίζεται να έχει ήδη τρεις εν δυνάμει υποψήφιους Προέδρους της Δημοκρατίας για το 2028 και έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που εξακολουθεί να δηλώνει υπερήφανος Συναγερμικός. Η Αννίτα Δημητρίου, ο Αβέρωφ Νεοφύτου και ο Γιώργος Παμπορίδης κοιτάζουν προς την ίδια κατεύθυνση, ενώ ο Νίκος Χριστοδουλίδης, από τον Λόφο, γνωρίζει πολύ καλά ότι η σχέση του με τον ΔΗΣΥ μπορεί να πληγώθηκε, αλλά δεν εξαφανίστηκε. Άλλωστε οι πολιτικοί δεσμοί συχνά θυμίζουν παλιά συμβόλαια που κανείς δεν τα διαβάζει, αλλά όλοι τα επικαλούνται όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.
Η αυτοπεποίθηση στον χώρο της δεξιάς και της κεντροδεξιάς περισσεύει. Το ερώτημα είναι αν περισσεύουν και οι ψήφοι καθώς το 2023 ο ΔΗΣΥ πλήρωσε ακριβά τη διάσπαση του. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ως επίσημος υποψήφιος του κόμματος, έμεινε εκτός δεύτερου γύρου, ενώ ο Νίκος Χριστοδουλίδης αξιοποίησε το μεγάλο εσωτερικό ρήγμα και πέρασε από την πίσω πόρτα της Πινδάρου στην κύρια είσοδο του Προεδρικού. Αυτό το τραύμα δεν έκλεισε.
Η Αννίτα Δημητρίου έχει το πλεονέκτημα της θεσμικής ηγεσίας και της εικόνας ανανέωσης. Αν καταφέρει να κρατήσει τον κομματικό μηχανισμό χωρίς να φανεί αιχμάλωτή του, θα είναι ισχυρή υποψηφιότητα. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, έχει εμπειρία, δίκτυα, επιμονή και την αίσθηση ότι του χρωστά η ιστορία μια δεύτερη ευκαιρία. Το πρόβλημά του είναι ότι στην πολιτική οι δεύτερες ευκαιρίες σπανίως δίνονται από τους ψηφοφόρους με την ίδια τρυφερότητα που προσδοκούν οι ενδιαφερόμενοι. Ο Γιώργος Παμπορίδης, από την άλλη, έχει λόγο αιχμηρό και διαφορετικό από την κομματική καλλιγραφία και εμφανίζεται ως η «αντισυστημική» επιλογή του ΔΗΣΥ. Είναι σίγουρο πως στην τελική ευθεία θα αντιμετωπίσει την μνήμη της διαβούλευσης του με το ΑΚΕΛ το 2022
Στην εξίσωση μπαίνει αναγκαστικά και το ΔΗΚΟ. Αν ο ΔΗΣΥ επιλέξει υποψήφιο που μπορεί να συνομιλήσει με τον ενδιάμεσο χώρο, τότε η στήριξη ή η ανοχή του ΔΗΚΟ μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική. Το ΔΗΚΟ δύσκολα θα κινηθεί μόνο με συναισθηματικά κριτήρια. Θα ζητήσει πολιτικό ρόλο, συμμετοχή, εγγυήσεις και λόγο στην επόμενη μέρα. Αν ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ είναι η Αννίτα Δημητρίου, το ΔΗΚΟ θα σταθμίσει αν μπορεί να στηρίξει μια υποψηφιότητα με προοπτική νίκης χωρίς να φανεί ουρά της Πινδάρου. Αν είναι ο Αβέρωφ Νεοφύτου, θα μετρήσει παλιές σχέσεις, αλλά και παλιές αντιστάσεις. Αν είναι ο Γιώργος Παμπορίδης, θα αναρωτηθεί αν ο οξύς χαρακτήρας του χωράει στις ευαίσθητες ισορροπίες του κέντρου, εκεί όπου κάθε λέξη περνάει από κόσκινο για ένα ναι ή ένα όχι.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα επιδιώξει να εμφανιστεί ξανά ως υποψήφιος ευρύτερης αποδοχής που υπερβαίνει τα κόμματα, ενώ όλοι θα γνωρίζουν ότι χρειάζεται τα κόμματα για να επανεκλεγεί. Αν το ΔΗΚΟ κρίνει πως έχει μεγαλύτερη πιθανότητα επιρροής δίπλα του, θα δυσκολέψει το σχέδιο του ΔΗΣΥ. Αν όμως θεωρήσει ότι ο κύκλος Χριστοδουλίδη φθείρεται και ότι η εξουσία θα περάσει από την Πινδάρου, τότε η συζήτηση για στήριξη συναγερμικού υποψηφίου θα γίνει απολύτως ρεαλιστική.
Το 2028, δεν θα κριθεί μόνο από το ποιος θα πάρει το χρίσμα του ΔΗΣΥ, θα κριθεί από το αν ο ΔΗΣΥ μπορεί να ξαναγίνει κεντρικός πόλος εξουσίας, αν το ΔΗΚΟ θα επενδύσει σε αλλαγή ή συνέχεια και αν ο Νίκος Χριστοδουλίδης θα πείσει ότι παραμένει λύση και όχι ανάμνηση μιας συγκυρίας.
Προς το παρόν, οι υποψήφιοι είναι πολλοί, οι φιλοδοξίες περισσότερες και η βεβαιότητα ξεχειλίζει. Μέχρι όμως να φτάσουμε το 2028 μπορεί να αλλάξουν πολλά και τα όσα συζητάμε σήμερα να αποτελούν απλώς μια άσκηση επί χάρτου χωρίς ποτέ να γίνουν πραγματικό σενάριο.
