Του Πατριάρχη
Όταν η Ευρώπη παρακολουθούσε ως θεατής της διεθνείς εξελίξεις και ιδιαιτέρως αυτές που την αφορούσαν άμεσα, χλευαζόταν ως κλαμπ «φιλοσοφικών» συζητήσεων, ως ανύπαρκτη πολιτική οντότητα και ως ανίσχυρος οικονομικός παράγοντας.
Τώρα που η Ευρώπη αποφασίζει – θέλοντας και μη – να βάλει τελεία στην εξάρτηση της από τις ΗΠΑ και να σηκώσει ανάστημα απέναντι στη Ρωσία, στήνεται στον τοίχο ως οργανισμός πολέμου και ως δύναμη αποσταθεροποίησης που οδηγεί σε περιπέτειες κλπ.
Κάποτε θα πρέπει να αποφασίσουν οι μόνιμοι επικριτές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουν, τι είναι αυτό που οραματίζονται και αν τελικά θέλουν μια Ευρώπη υπό την μόνιμη κηδεμονία των ΗΠΑ και της Ρωσίας, όπως είχε διαμορφωθεί μετά την Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Χθες η ΕΕ έκανε ένα σημαντικό βήμα. Συμφώνησε στην αναγκαιότητα προστασίας των εξωτερικών της συνόρων και στην ανάληψη της ευθύνης για την ασφάλεια της.
Ακόμα όμως και αυτή η επιλογή, αντιμετωπίζει αντιρρήσεις.
Αποδίδεται πρόθεση ενίσχυσης των πολεμικών βιομηχανιών των μεγάλων χωρών, ώστε να δημιουργήσουν νέες θέσεις εργασίας και να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά τους προβλήματα.
Όλα αυτά δεν απέχουν πολύ από την εμφάνιση νέων θεωριών συνωμοσίας, όπως εκείνες για τα εμβόλια και το 5G.
Και αν ήθελαν οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες να ενισχύσουν την αμυντική τους βιομηχανία γιατί δεν το έκαναν πριν; Μήπως βρίσκονται σε συνεννόηση με τον Πούτιν, ώστε να εισβάλλει η Ρωσία στην Ουκρανία για δημιουργηθεί θέμα απειλής και ασφάλειας;
Μήπως οι Ευρωπαϊκές χώρες ώθησαν τον Τραμπ να αμφισβητήσει την στήριξη της ΕΕ;
Αστειότητες που δυστυχώς, δημιουργούν αφηγήματα τα οποία βρίσκουν ευήκοα ώτα.
Η Ευρώπη, η οποία έχει βιώσει τον πόλεμο και γνωρίζει τις καταστροφικές του συνέπειες, δεν θέλει να τον ξαναζήσει. Και για να μην τον ξαναζήσει οφείλει να είναι ικανή να αντιμετωπίσει κάθε απειλή.
Στην πραγματικότητα δύο χώρες τη απειλούν. Η Ρωσία και η Τουρκία. Οι Βόρειοι εταίροι μας πρέπει να ξέρουν πως η κατανόηση είναι αμφίδρομη. Όπως εμείς βάζουμε πλάτη και κατανοούμε την ρωσική απειλή εναντίον τους έτσι και αυτοί οφείλουν να λειτουργήσουν ανάλογα για την τουρκική απειλή.
Κανείς στην Ήπειρο μας δεν επιθυμεί πόλεμο, κανείς όμως δεν πρέπει να τον αποκλείει και κανείς δεν πρέπει να αγνοεί τις συνθήκες που επικρατούν σε όλες τις χώρες.
Μπορεί ο Τραμπ να ην καταφέρει να κάνει πάλι μεγάλη την Αμερική, αλλά σίγουρα συμβάλλει στο να γίνει μεγάλη η Ευρώπη.
