Του Πατριάρχη
Για πάρα πολύ καιρό είχα αμφιβολίες για το αν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, τα έχει χαμένα ή είναι μεγάλος παίκτης στα παιχνίδια στρατηγικής. Μέρα με την μέρα τείνω να πιστέψω ότι μάλλον δεν ξέρει τι του γίνεται.
Ας πάρουμε το θέμα των δασμών. Την μια μέρα, με αυτοκρατορικό ύφος, ανακοινώνει πως θα τους κάνει όλους να γονατίσουν μπροστά στην μαγκιά του. Μάλιστα όταν τους ανακοίνωσε έσπευσε να δηλώσει με στόμφο ότι οι ηγέτες τουλάχιστον 50χωρών των παρακαλάνε να δείξει έλεος και του φιλούν τα οπίσθια!
«Πριν αλέκτορα φωνήσαι, τρις…», πήρε πίσω τους δασμούς και άρχισε ένα πεισματικό παιχνίδι με τη Κίνα. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση αυτή άρχισε τις εκπτώσεις για τα κινητά τηλέφωνα, άλλες ηλεκτρονικές συσκευές κλπ. Όταν κατάλαβε ότι δεν τον παίρνει κανείς στα σοβαρά, επανήλθε και είπε πως δεν θα γλιτώσει κανείς από τους δασμούς.
Το δολάριο έκανε βουτιά, το ευρώ ενισχύθηκε και οι ζημιές στην αμερικάνικη οικονομία, αλλά και στους πολίτες των ΗΠΑ, ακόμα δεν έχουν καταγραφεί σε όλο το εύρος τους.
Μας είπε για εγχειρήσεις, ως άλλος Γεώργιος Παπαδόπουλος, αλλά φαίνεται πως ο «γιατρός» είναι κομπογιαννίτης.
Από την άλλη θα τέλειωνε τον πόλεμο στην Ουκρανία, γιατί είναι φίλος με τον Πούτιν και μπορούσε να τον πείσει. Τελικώς αποδείχθηκε ότι χορεύει στον ρυθμό που παίζει ο Πούτιν και παπαγαλίζει την προπαγάνδα του Κρεμλίνου ως άλλη Ζαχάροβα.
Αποτέλεσμα; Ο Πούτιν συνεχίζει να σκοτώνει κόσμο και ο Τραμπ να μην τολμάει ούτε καν να εκστομίσει το όνομα της Ρωσίας, για την σφαγή αμάχων στο Σούμι.
Την ίδια ώρα σκύβει το κεφάλι στον Ερντογάν για τη Συρία και αδειάζει τον Νετανιάχου που βρίσκεται στα μαχαίρια με την Τουρκία. Όλα αυτά έχοντας βάλει σκοπό να μετατρέψει την Γάζα σε Ριβιέρα, μετακινώντας ένα εκατομμύριο ανθρώπους σαν να είναι πιόνια σε σκάκι.
Και ενώ ξεκινάει οικονομικό πόλεμο με τη Κίνα, καταφέρνει να διαλύσει κάθε σχέση με τους συμμάχους των ΗΠΑ, κερδίζοντας την πολύτιμη συμπάθεια του Κιμ Τζονγκ-ουν, της Βόρειας Κορέας.
Η αλλοπρόσαλλη πολιτική που ακολουθεί και στο εσωτερικό, έχει οδηγήσει σε ελάχιστο χρόνο από την εκλογή του, σε κατακρήμνιση της δημοτικότητας του.
Ακόμα είμαστε στην αρχή και νομίζω πως έχουμε να δούμε πολλά ακόμα, με τις κωλοτούμπες να διαδέχονται η μία την άλλη.
Δίνει την εντύπωση πως αντιμετωπίζει την πολιτική με όρους τζογαδόρου ο οποίος παίζει και χάνει με την ελπίδα πως κάποτε θα κάτσει η μπίλια εκεί που πόνταρε για να ρεφάρει.
