Του Πατριάρχη
Όταν ένα πλοιάριο με σημαία υποκρισίας βάζει πλώρη για τη Γάζα, το ταξίδι του δεν έχει καμία σχέση με τη βοήθεια στους τραγικά δοκιμαζόμενους Παλαιστίνιους. Έχει να κάνει μόνο με τη φωτογραφία και τα stories στο TikTok. Με τη δημόσια εικόνα, της «ηρωικής» αντίστασης στη σύλληψη, το «καρέ» που θα κάνει το γύρο του κόσμου θα επιβεβαιώσει την ηθική ανωτερότητα όσων νομίζουν πως είναι ηθικώς ανώτεροι.
Το «Madleen», το πλοιάριο που ξεκίνησε για την αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας, δεν είχε ποτέ καμία τύχη να φτάσει στον προορισμό του. Και αυτό το ήξεραν όλοι, με πρώτους και καλύτερους, αυτούς που επέβαιναν σε αυτό.
Με τη σημαία της ανθρωπιστικής αποστολής, ένα μικρό πλοιάριο γεμάτο ακτιβιστές, κάποια φάρμακα και κάμποση τηλεοπτική υπερβολή, σάλπαρε για να σταματήσει. Αυτός ήταν ο στόχος και όχι η Γάζα. Στόχος ήταν να εμποδιστεί από το Ισραήλ, να προκληθούν αντιδράσεις, να δημιουργηθούν hashtags και να γίνουν βίντεο και stories, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να γίνει σύμβολο. Κι αν κάτι δεν πήγαινε όπως το είχαν σκηνοθετήσει, τόσο το καλύτερο για το δράμα. Γιατί η πολιτική του θεάματος, χρόνια τώρα, έχει υποκαταστήσει την ουσία.
Ποια ήταν η «ανθρωπιστική βοήθεια»; Ούτε ιατρική μονάδα, ούτε τρόφιμα σε ποσότητες που να αξίζουν τον τίτλο. Απλώς τα απαραίτητα για να δικαιολογηθεί το αφήγημα.
Και εδώ τίθεται το καίριο ερώτημα. Πού ήταν όλοι αυτοί όταν η Χαμάς καταχραζόταν την πραγματική ανθρωπιστική βοήθεια; Όταν τα εκατομμύρια ευρώ και δολλάρια, των διεθνών οργανισμών, γίνονταν τούνελ και ρουκέτες, και οι κάτοικοι της Γάζας έτρωγαν χώμα, με τους ηγέτες της οργάνωσης να χτίζουν βίλες στη Ντόχα και να κάνουν συνέδρια στην Κωνσταντινούπολη;
Τότε δεν είδαμε στόλους εθελοντών, ούτε διαμαρτυρίες στα λιμάνια. Δεν είδαμε ακτιβιστές να ζητούν διαφάνεια, ούτε φωτογραφίες από τις σήραγγες που έφτιαχνε η Χαμάς με τα λεφτά των Ευρωπαίων. Δεν είδαμε κανέναν να απαιτεί από τους υποτιθέμενους «αντιστασιακούς» να λογοδοτήσουν για την καταπίεση στην οποία υπέβαλαν στον ίδιο τους τον λαό. Όλα αυτά ήταν – και παραμένουν – άβολες αλήθειες που θολώνουν το αφήγημα του καλού και του κακού.
Η Γάζα δεν έχει ανάγκη από συμβολισμούς. Έχει ανάγκη από πράξεις, και από φωνές που δεν επιλέγουν τη σιωπή όταν η καταπίεση έρχεται από την ίδια της την ηγεσία. Όποιος θέλει πραγματικά να βοηθήσει, μπορεί να το κάνει χωρίς κάμερες, χωρίς δημοσιεύσεις, χωρίς παραστάσεις έξω από το Προεδρικό με κόκκινες μπογιές και παραφουσκωμένα τσουβάλια. Αλλά αυτό, προφανώς, δεν προσφέρει τα ίδια likes.
Η ιστορία με το «Madleen» δεν είναι πρωτοφανής. Είναι απλώς άλλο ένα επεισόδιο στη σειρά της επιλεκτικής ευαισθησίας. Και όσο οι Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να είναι όμηροι τόσο του ισραηλινού αποκλεισμού όσο και της διαφθοράς της Χαμάς, θα υπάρχουν πάντα εκείνοι που θα τους χρησιμοποιούν ως σκηνικό για τη δική τους πολιτική παράσταση.
