Του Πατριάρχη
Η κυπριακή κοινή γνώμη, συνηθισμένη πλέον σε έναν καταιγισμό πληροφοριών που συχνά στερούνται φίλτρου και λογικής, βρίσκεται το τελευταίο διάστημα ενώπιον ενός ιδιότυπου φαινομένου. Τα βίντεο της Ιωάννας Φωτίου, γνωστής ως Annie Alexui, έχουν προκαλέσει μια αναστάτωση που υπερβαίνει τα όρια της απλής περιέργειας, αγγίζοντας τα ευαίσθητα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας που διψά για κάθαρση.
Ωστόσο, η απόσταση μεταξύ της καταγγελίας και της απόδειξης, όπως και η απόσταση μεταξύ του «ήρωα» και του εργαλειοποιημένου αφηγητή, είναι συχνά χαώδης.
Είναι απαραίτητο να προσεγγιστεί η συγκεκριμένη περίπτωση με τη δέουσα νηφαλιότητα και σοβαρότητα. Η εμφάνιση μιας γυναίκας που, υπό καθεστώς προστασίας στη Ρωσία, εξαπολύει μύδρους κατά πάντων, δεν μπορεί να γίνεται δεκτή ούτε με άκριτο ενθουσιασμό ούτε με απόλυτη απαξίωση. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η κα Φωτίου επιχειρεί, μέσα από την παρουσία της, να αγιοποιήσει πρόσωπα με σκοτεινό και εγκληματικό παρελθόν. Η προσπάθεια μετατροπής καταδικασμένων ή γνωστών στον υπόκοσμο ατόμων σε «θύματα» ή «μάρτυρες αλήθειας» αποτελεί μια επικίνδυνη προσέγγιση που θολώνει την ουσία των πραγμάτων.
Δεν μπορεί κάποιος να αυτοανακηρύσσεται εισαγγελέας από τη Μόσχα, απαγγέλλοντας κατηγορίες χωρίς να υφίσταται τον έλεγχο της διασταύρωσης.
Από την άλλη πλευρά, η εύκολη λύση του χαρακτηρισμού της ως «φαντασιόπληκτης» ή «αναξιόπιστης» από την πλευρά των αρχών, αποτελεί μια μορφή υπεκφυγής που εκτρέφει τη συνωμοσιολογία. Η ιστορία έχει διδάξει ότι ακόμα και μέσα σε έναν ωκεανό υπερβολών, μπορεί να υπάρχουν νησίδες αλήθειας. Κάποια από όσα έχει αναφέρει η κα Φωτίου, φαίνεται να έχουν βάση, και αυτό ακριβώς είναι που επιβάλλει στο κράτος να επιδείξει τη μέγιστη σοβαρότητα. Για να απαιτήσει η Πολιτεία από τους πολίτες να μην παρασύρονται από ψηφιακά λαϊκά δικαστήρια, οφείλει η ίδια να λειτουργήσει θεσμικά και σοβαρά.
Ιδιαιτέρως οι καταγγελίες που αφορούν τη στάση της Αστυνομίας απέναντί της, δεν μπορούν να παραμείνουν μετέωρες, όταν μάλιστα παρουσιάζονται και στοιχεία. Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία, οι σκιές πάνω από τους θεσμούς όπως η αστυνομία διαλύονται μόνο με έναν τρόπο. Με τον διορισμό ανεξάρτητων ποινικών ανακριτών που θα διερευνήσουν κάθε πτυχή των ισχυρισμών της. Μόνο μέσα από μια τέτοια τεκμηριωμένη και ανεξάρτητη διαδικασία θα δοθούν απαντήσεις που είτε θα επιβεβαιώσουν είτε θα διαψεύσουν τις καταγγελίες, αφαιρώντας από οποιονδήποτε το δικαίωμα να μονοπωλεί την αλήθεια.
Η δικαιοσύνη δεν είναι θέαμα στις οθόνες των κινητών μας τηλεφώνων. Είναι μια επίπονη διαδικασία που απαιτεί στοιχεία και όχι ρητορικές εξάρσεις. Αν το κράτος αφήσει αυτό το ζήτημα να σέρνεται, απλώς επιτρέπει στη σήψη να παράγει νέους «σωτήρες» τους οποίους δυστυχώς βλέπουμε να ξεφυτρώνουν από παντού, ακόμα και μέσα από την παρουσία συνδικαλιστών της αστυνομίας που περιφέρονται καθημερινώς από κανάλι σε κανάλι.
Η σοβαρότητα είναι η μόνη απάντηση στον λαϊκισμό, και η ανεξάρτητη έρευνα η μόνη οδός για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας των θεσμών, αν έχει μείνει αξιοπιστία.
