Του Πατριάρχη
Η πολιτική έχει ένα αμείλικτο τεστ σοβαρότητας. Δεν φαίνεται στα βίντεο, ούτε στα «αγαπώ σας», ούτε στην ευκολία με την οποία κάποιος μιλά για τα πάντα, ενώ είναι βέβαιο πως παπαγαλίζει κάτι που του έγραψαν. Φαίνεται τη στιγμή που καλείται να απαντήσει για το πιο βασικό ζήτημα του τόπου του και στην περίπτωση του Φειδία Παναγιώτου, το αποτέλεσμα του τεστ τον εκθέτει (όχι για πρώτη φορά).
Στην προεκλογική εκπομπή του Αντένα, όταν ρωτήθηκε για το πρόσφατο επεισόδιο στη νεκρή ζώνη στην Πύλα, έδειξε να το αντιμετωπίζει σαν κάτι που έγινε ξαφνικά και «σύντομα» (πρόσφατα ήθελε να πει αλλά δεν ήξερε τη λέξη), λες και η Πύλα μπήκε χθες στον χάρτη και λες και οι τουρκικές προκλήσεις στη νεκρή ζώνη δεν αποτελούν διαχρονικό κεφάλαιο του Κυπριακού. Φάνηκε επίσης να μην γνωρίζει καν τι είναι η ΟΥΝΦΙΚΥΠ, δηλαδή την Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο, η οποία βρίσκεται στο νησί από το 1964, επιτηρεί τη ζώνη κατάπαυσης του πυρός και έχει εντολή να διατηρεί την τάξη στη νεκρή ζώνη.
Το θέμα δεν είναι ότι ένας πολιτικός δεν ήξερε μια λεπτομέρεια. Δεν μιλάμε για τον πληθυσμό του Λουξεμβούργου ή της Σλοβενίας ή για τον προϋπολογισμό της Λετονίας. Μιλάμε για τη μόνιμη πληγή της Κύπρου, για τη στρατιωτική κατοχή, για τη νεκρή ζώνη, για την Πύλα, δηλαδή για μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται επανειλημμένως στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, είτε με την απόπειρα δημιουργίας τετελεσμένων είτε με την αυθαίρετη παρουσία κατοχικών δυνάμεων και τις παρεμβάσεις της ΟΥΝΦΙΚΥΠ. Ακόμη και στο πιο πρόσφατο επεισόδιο, η ίδια η αποστολή του ΟΗΕ μίλησε για μη εξουσιοδοτημένη είσοδο προσωπικού ασφαλείας στη νεκρή ζώνη και ενίσχυσε τις περιπολίες της στην περιοχή.
Και όμως, ο άνθρωπος που ζητά ψήφο από τους Κυπρίους είπε με μεγάλη άνεση ότι το Κυπριακό δεν είναι προτεραιότητα για το κόμμα του. Αυτό από μόνο του είναι πολιτική δήλωση φαιδρότητας και είναι χειρότερη από την αμηχανία της στιγμής λόγω άγνοιας. Είναι ομολογία πολιτικής αδιαφορίας, γιατί όταν ζητάς να εκπροσωπήσεις μια ημικατεχόμενη χώρα και λες ότι η κατοχή δεν είναι προτεραιότητα, τότε αυτοακυρώνεσαι. Όλα τα άλλα είναι διακοσμητικά για τα κοινωνικά δίκτυα, που αποτελούν το αγαπημένο καταφύγιο της ρηχότητας του.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο προκλητική αν τη βάλει κανείς δίπλα σε όσα κάνει ο ίδιος δημοσίως. Μία ημέρα πριν, υπήρχε αναλυτική τοποθέτηση του για τις εκλογές στην Ουγγαρία, όπου πράγματι υπήρξε ιστορική ανατροπή, με το κόμμα Τίσα του Πέτερ Μαγυάρ να κερδίζει τις εκλογές και να τερματίζει τη 16χρονη κυριαρχία του Βίκτορ Όρμπαν. Πρόκειται ασφαλώς για σημαντική ευρωπαϊκή εξέλιξη, αλλά προκύπτει ένα πολιτικό ερώτημα. Πώς γίνεται να έχεις χρόνο, διάθεση και ανάλυση για τις ισορροπίες στη Βουδαπέστη, και την ίδια ώρα να δηλώνεις περίπου αχάπαρος για την Πύλα, τη νεκρή ζώνη και τον ρόλο του ΟΗΕ στην ίδια σου τη πατρίδα;
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στη στάση του απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Εκεί ο λόγος του δεν είναι αμήχανος ούτε ακατέργαστος. Εκεί εμφανίζεται πρόθυμος να μιλήσει, να αναλύσει, να νουθετήσει, συνήθως με μια ρητορική ψευδοουδετερότητας που τελικά βολεύει τον εισβολέα. Η γνωστή φτήνια του «να σταματήσει ο πόλεμος» χωρίς λέξη για τον εισβολέα, χωρίς λέξη για την παραβίαση συνόρων, χωρίς λέξη για το δικαίωμα μιας χώρας να αμυνθεί, είναι παλιό έργο, χιλιοπαιγμένο, και βολικό για όποιον θέλει να χαϊδεύει το ρωσικό αφήγημα χωρίς να αναλαμβάνει το πολιτικό βάρος.
Δεν μπορείς να ζητάς την ψήφο Κυπρίων πολιτών και να δείχνεις πως το δράμα της χώρας σου σε κουράζει, ενώ ταυτόχρονα παριστάνεις τον γεωπολιτικό αναλυτή για ό,τι συμβαίνει αλλού. Δεν γίνεται η Ουγγαρία να σε συγκινεί περισσότερο από την Πύλα. Δεν γίνεται να έχεις γνώμη για τα σύνορα της Ουκρανίας και πολιτική αμνησία για τη δική σου πατρίδα. Αυτό δεν είναι εναλλακτική πολιτική είναι κραυγαλέα αχαπαροσύνη.
