Του Πατριάρχη
Αν το χρήμα είχε φωνή, πολλά από τα stories του Instagram θα σφύριζαν με ήχο σειρήνας απάτης. Η υπόθεση του πολυμήχανου βαρυποινίτη και της «λαμπερής» οικογένειας στη Λευκωσία, με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε κουτιά, χρηματοκιβώτια και θυρίδες και με τζίρο που φέρεται να ξεπερνά το εκατομμύριο σε ένα εξάμηνο, δεν μας έριξε όλους από τα σύννεφα. Μάλλον έπεσε με υπόμνηση το hashtag #Blessed.
Ο άνθρωπος των Κεντρικών Φυλακών, λένε, έδινε κρυπτογραφημένες οδηγίες μέσω WhatsApp για να ταΐζει το θησαυροφυλάκιο της 37χρονης σοσιαλιτέ και των συγγενών της. Απέναντι, τα lifestyle ένθετα, φωτογράφιζαν σαμπάνιες, πανάκριβες τσάντες Hermes και road trip στο Ντουμπάι. Κανείς δεν ρώτησε πώς πληρώνεται μια ιδιοκτήτρια ινστιτούτου αισθητικής, η οποία φαίνεται πιο πολυάσχολη με φίλτρα του TikTok, παρά με τιμολόγια.
«Μα καλά, οι Αρχές δεν έχουν Wi Fi;» θα αναρωτηθεί ο νομοταγής μισθωτός που κάθε χρόνο ανεβάζει στο Taxisnet με τη φορολογική του δήλωση μέχρι και την απόδειξη του για ένα καφέ; Πόσους ακόμη λογαριασμούς που μυρίζουν φρέσκο χρήμα, πρέπει να δημιουργήσει κάποιος πριν ενεργοποιηθούν η ΜΟΚΑΣ και το Τμήμα Φορολογίας; Μάλλον περιμένουν να τους καρφώσει κάποιος άλλος. Όταν ο πλούτος ουρλιάζει χωρίς πόθεν έσχες, η σιωπή των ελεγκτικών μηχανισμών ακούγεται σαν συνενοχή.
Δεν γεννήθηκαν όλοι οι influencers ίσοι. Υπάρχουν εκείνοι που πουλούν δημιουργικότητα και εκείνοι που πουλούν την ιδέα ότι «κάπως, κάπου, κάποτε», το χρήμα έπεσε σαν μάννα εξ ουρανού. Το ερώτημα «από πού;» δεν είναι φθόνος. Είναι δημοκρατική άμυνα, διότι στην ίδια χώρα όπου ένας μικροβιοτέχνης των €40.000 κάνει διακανονισμό με την Υπηρεσία ΦΠΑ, βλέπεις πιτσιρικάδες να οδηγούν supercar αξίας €300.000. Κάτι δεν κολλάει.
Το μέλλον ίσως λέγεται «Influencer Unit» στην Εφορία. Αλγόριθμος που συσχετίζει followers με φορολογικές δηλώσεις. Ίσως και να το θεωρούν κάποιοι υπερβολικό, αλλά είναι λιγότερο υπερβολικό από το να πετάγεται στα σκουπίδια ένα λευκό χαλί Versace γιατί έσταξαν μερικές σταγόνες από κόκκινη σαμπάνια Moet. Κάθε ρολόι χωρίς απόδειξη αγοράς, κάθε πολυτελές αυτοκίνητο χωρίς εξηγήσεις και κάθε χλιδάτο ταξίδι, πρέπει να ανάβει λαμπάκι, πριν χρειαστεί εισβολή της Αστυνομίας σε σπίτια με ακριβούς πίνακες ζωγραφικής, δώρο στην οικοδέσποινα από έναν βαρυποινίτη.
Δεν είναι η πρώτη φορά. Συμβαίνει καθημερινώς γύρω μας. Ίδιο επαναλαμβανόμενο σενάριο, με άλλους πρωταγωνιστές. Social media και λάμψη μπροστά με θολό πόθεν έσχες πίσω.
Η αφέλεια δεν είναι πολιτική επιλογή, αλλά είναι πολυτέλεια που δεν έχουμε. Όσο η πραγματική οικονομία σφίγγει το ζωνάρι, το μαύρο χρήμα διαβρώνει κανόνες, αγοράζει συνειδήσεις και λιώνει την αξιοπιστία της Πολιτείας, δεν χρειάζεται και τίποτα τρομερό. Μια γρήγορη διασταύρωση φορολογικών δεδομένων, μια δόση ψηφιακής παρακολούθησης δημόσιων αναρτήσεων και κυρίως πολιτική βούληση. Αν δεν συμβεί, τότε η επόμενη βασίλισσα και η επόμενη άγια οικογένεια της «τέλειας ζωής» των social media θα φορέσει στέμμα φτιαγμένο από χαρτονομίσματα και τις δικές μας αυταπάτες.
Προφανώς και κανείς δεν εισηγείται πογκρόμ κατά των πλουσίων, ούτε καμιά ταξική επανάσταση. Θέμα ισονομίας είναι. Να σταματήσει ο πλούτος να κυκλοφορεί ντυμένος καρναβάλι ατιμωρησίας. Κάποτε το ρεπορτάζ lifestyle πρέπει να σταματήσει να παίζει ρόλο «πλυντηρίου» κι εμείς να χειροκροτούμε τη ματαιοδοξία.
