Του Πατριάρχη
Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, κάθε μέρα έχει μια νέα εκδοχή και μια νέα θέση για τον πόλεμο στην Ουκρανία, έχοντας απωλέσει κάθε ίχνος αξιοπιστίας (αν ποτέ είχε).
Αυτή η έλλειψη σοβαρότητας εκ μέρους των ΗΠΑ και ο διχασμός που έχει δημιουργήσει ο Ντ. Τραμπ με τους Συμμάχους του στην Ευρώπη, λειτουργεί ως ενθάρρυνση του Πούτιν, να εντείνει τις πολεμικές επιχειρήσεις στην Ουκρανία και να απειλεί για πολλοστή φορά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η πρόσφατη κλιμάκωση των ρωσικών απειλών κατά της Φινλανδίας και της Σουηδίας, με τον Ντμίτρι Μεντβέντεφ να κουνά το δάχτυλο και να προειδοποιεί με «πυρηνική εκδίκηση», δεν είναι απλώς ένα ακόμα επεισόδιο στην ατέρμονη γεωπολιτική σαπουνόπερα της Μόσχας. Είναι ένα καθαρό, σχεδόν απελπισμένο, μήνυμα γιατί η Ρωσία νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια της. Οι κραυγές του Κρεμλίνου αποκαλύπτουν περισσότερο τις δικές του ανασφάλειες παρά την υποτιθέμενη ισχύ του.
Η Φινλανδία και η Σουηδία, δύο χώρες που για δεκαετίες κράτησαν την ουδετερότητα ως ιερό δισκοπότηρο, αποφάσισαν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, τερματίζοντας την αυστηρή ουδετερότητα τους. Η απόφασή τους δεν ήταν αυθόρμητη. Ήρθε ως απάντηση στην απροκάλυπτη επιθετικότητα της Ρωσίας, με αποκορύφωμα την εισβολή στην Ουκρανία. Όταν ο Πούτιν μιλά για «αποτροπή της επέκτασης του ΝΑΤΟ», ξεχνά ότι η ίδια η πολιτική του έσπρωξε αυτές τις χώρες στην αγκαλιά της Συμμαχίας. Η Μόσχα, με την αλαζονεία της, κατάφερε να κάνει το αδιανόητο και να μετατρέψει δύο παραδοσιακά ουδέτερα κράτη σε εμπροσθοφυλακή του δυτικού κόσμου.
Οι απειλές Μεντβέντεφ, δεν είναι μόνο κούφια ρητορική. Αποκαλύπτουν τη στρατηγική απόγνωση της Ρωσίας. Η Φινλανδία, με τα 1.300 χιλιόμετρα κοινών συνόρων, αποτελεί για τη Μόσχα το «μαλακό υπογάστριο» που δεν μπορεί να θωρακίσει. Η ένταξη της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ διπλασίασε τα σύνορα της Συμμαχίας με τη Ρωσία, κάνοντας την τελευταία να νιώθει περικυκλωμένη. Η Σουηδία, από την άλλη, με τον έλεγχο της Βαλτικής, προσθέτει έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα που περιορίζει τη ρωσική επιρροή.
Αλλά ας μην γελιόμαστε. Οι απειλές αυτές δεν έχουν στόχο μόνο το Ελσίνκι και τη Στοκχόλμη. Είναι ένα μήνυμα προς ολόκληρη τη Δύση: «Μην μας πιέζετε, γιατί θα τα κάνουμε όλα γυαλιά-καρφιά». Όμως, η Ρωσία του 2025 δεν είναι η Σοβιετική Ένωση. Ο στρατός της δοκιμάζεται στην Ουκρανία, η οικονομία της παραπαίει υπό το βάρος των κυρώσεων, και η διεθνής της απομόνωση βαθαίνει. Η πυρηνική ρητορική είναι το τελευταίο χαρτί μιας ηγεσίας που ξέρει ότι δεν μπορεί να αντέξει έναν συμβατικό πόλεμο με το ΝΑΤΟ.
Οι Φινλανδοί και οι Σουηδοί, με την ψυχραιμία που τους χαρακτηρίζει, δεν φαίνονται να τρομάζουν. Έχουν ήδη προετοιμαστεί, με φυλλάδια επιβίωσης και στρατιωτικές ασκήσεις, για κάθε ενδεχόμενο. Η ιστορία τους, δείχνει ότι ξέρουν να αντιμετωπίζουν τον επεκτατικό γείτονα.
Τελικά, οι ρωσικές απειλές δεν είναι παρά ο καθρέφτης της δικής τους αδυναμίας. Η Μόσχα, αντί να εκφοβίζει, εκθέτει την αδυναμία της να ελέγξει το γεωπολιτικό της περιβάλλον. Και αυτό είναι το πιο ηχηρό μήνυμα που στέλνει, χωρίς να το θέλει.
