Του Πατριάρχη
Ο «άτεγκτος», ο «δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου», των social media σιώπησε. Κι αυτό από μόνο του είναι είδηση. Το μήνυμα του Οδυσσέα Μιχαηλίδη προς τον Ανδρέα Χασαπόπουλο, που αποκαλύφθηκε χθες, δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας. Ο πρώην Γενικός Ελεγκτής, ο άνθρωπος που οικοδόμησε το παραμύθι της δημόσιας εικόνας του πάνω στο αφήγημα της διαφάνειας και της αλήθειας, έδινε οδηγίες για το πώς να σχολιαστεί δημοσίευμα που αφορούσε τον διάδοχό του. Ουσιαστικά, σκηνοθετούσε δημόσιο διάλογο με κομπάρσο τον Ανδρέα Χασαπόπουλο, ο οποίος προθύμως και άνευ αντιλογίας εκτελούσε τις οδηγίες του «μάστρου» του. Το μήνυμα που του υπαγόρευε έγινε στη συνέχεια ανάρτηση στη σελίδα του Χασαπόπουλου. Αυτή τη σελίδα που εκτελούσε συμβόλαια δολοφονίας χαρακτήρων.
Η αποκάλυψη αυτή δεν είναι απλώς μια ακόμη διαδικτυακή μικροπολιτική ιστορία. Είναι το ντοκουμέντο που αποδεικνύει πώς στήθηκε και πώς λειτουργούσε η «ομάδα στήριξης Γενικού Ελεγκτή». Μια ομάδα που για χρόνια διαμόρφωνε κλίμα, επιτιθέμενη σε δημοσιογράφους, πολιτικούς και πολίτες, οι οποίοι τολμούσαν να αμφισβητήσουν τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Οι επιθέσεις αυτές δεν ήταν αυθόρμητες. Είχαν συντονισμό, στόχους και καθοδήγηση. Και τώρα, με ένα μόνο μήνυμα, φάνηκε ποιος κινούσε τα νήματα. Επίσης αποκαλύπτεται και κάτι άλλο, πιο σημαντικό. Δείχνουν ποιος ήταν πίσω από πολιτικούς και πίσω από δημοσιογράφους, που για χρόνια λειτουργούσαν ως φερέφωνα και «πιστόλια» του Οδυσσέα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το ύφος του μηνύματος προς Χασαπόπουλο. Ο Μιχαηλίδης αναφέρεται στον νέο Γενικό Ελεγκτή ως «άβουλο ανθρωπάκι». Ο χαρακτηρισμός δεν είναι απλώς προσβλητικός αλλά είναι δείγμα μιας νοοτροπίας που δεν βλέπει την Ελεγκτική Υπηρεσία ως θεσμό, αλλά ως προσωπικό φέουδο. Η απαξίωση του διαδόχου δείχνει πως ο τέως Ελεγκτής δεν μπορούσε να αποδεχθεί ότι ο θεσμός συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς αυτόν.
Και όμως, κανένας από τους συνήθεις υπερασπιστές του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να μιλήσει. Ούτε ο ίδιος, ούτε οι πρόθυμοι «διανοούμενοι» που έσπευδαν να του χαρίσουν φωτοστέφανα, ούτε φυσικά ο στρατός των διαδικτυακών τρολ που μέχρι χθες επιτίθονταν με λύσσα σε όσους τολμούσαν να τον επικρίνουν. Αυτή η σιωπή δεν είναι απλή αμηχανία. Είναι ενοχή.
Η υπόθεση Μιχαηλίδη είναι πλέον κάτι πολύ ευρύτερο από την απομάκρυνση ενός καλοπληρωμένου δημόσιου λειτουργού. Αφορά την αξιοπιστία των θεσμών και την ανάγκη να μπει ένα τέλος στην κουλτούρα της προσωπολατρίας που μετατρέπει την πολιτική και τη δημόσια διοίκηση σε πεδίο προσωπικών εκδικητικών εκστρατειών.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης έγραψε ένα τέτοιο μήνυμα, αλλά ότι για χρόνια μπόρεσε να διαμορφώσει ένα περιβάλλον όπου τέτοιες πρακτικές θεωρούνταν φυσιολογικές, ακόμη και ηρωικές, εξαπατώντας αυτούς που έπιναν νερό στο όνομα του.
Τώρα που έπεσε η μάσκα, δεν χρειάζονται άλλες δικαιολογίες από τον ίδιο, αλλά χρειάζεται μόνο μια παραδοχή. Ότι πίσω από τη ρητορική της «ακεραιότητας» κρυβόταν η πιο κοινή μορφή εξουσιομανίας, ναρκισσισμού και αδίστακτης συμπεριφοράς.
