Του Πατριάρχη
Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων στον δυτικό κόσμο και βεβαίως στη Κύπρο, που ζουν, αναπνέουν και ευημερούν χάρη στις ελευθερίες της Δύσης, αλλά δεν χάνουν ευκαιρία να τη λοιδορήσουν, να την απαξιώσουν και να την υπονομεύουν. Εγώ αυτό το ονομάζω βίτσιο.
Την ίδια στιγμή, σιωπούν επιδεικτικά, σφυρίζουν αδιάφορα ή ακόμα και αναζητούν αστείες δικαιολογίες για να εξωραΐσουν θεοκρατικά καθεστώτα, όπως το Ιράν. Πρόκειται για ένα κυνικό είδος δικαιωματιστή, ο οποίος καταγγέλλει το Ισραήλ, επειδή δεν του αρέσουν οι εικόνες από τη Γάζα (και εμένα με εξοργίζουν και με αηδιάζουν), αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα να σταθεί στο πλευρό καθεστώτων, που λιθοβολούν γυναίκες και κρεμούν ομοφυλόφιλους από γερανούς στις πλατείες.
Η Κύπρος δεν μπορεί να παριστάνει τον Πόντιο Πιλάτο στην Ανατολική Μεσόγειο. Είμαστε νησί με τουρκικό κατοχικό στρατό, με Βάση τουρκικών drones στο Λευκόνοικο και με NAVTEX που παρεμποδίζουν τις γεωτρήσεις στην ΑΟΖ μας. Σε αυτό το σκηνικό, υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν πως το μεγάλο πρόβλημα μας, είναι η στρατηγική σχέση με το Ισραήλ.
Αντί να βλέπουν τη συμμαχία με το Ισραήλ ως ανάχωμα στην τουρκική αναθεωρητικότητα, τη δαιμονοποιούν επειδή έτσι προστάζει η μόδα των κοινωνικών δικτύων. (Αξία ανεκτίμητη μια selfie με καφίγια). Παριστάνουν τους ανθρωπιστές, αλλά είναι πιο κοντά στον Χαμενεΐ παρά στα θύματα του, που είναι ο ιρανικός λαός.
Ας τους θυμηθούμε όμως μερικά πράγματα:
• Το Ισραήλ είναι δημοκρατία. Δυναμική, σύνθετη, αλλά δημοκρατία. Εκεί οι πολίτες ψηφίζουν, διαδηλώνουν, ασκούν κριτική. Στο Ιράν, οι πολίτες φυλακίζονται για μια ανάρτηση στο Instagram ή γιατί δε φορούσαν σωστά τη μαντίλα τους.
• Όταν η Κύπρος ζητά βοήθεια σε θέματα ασφάλειας, είναι η ισραηλινή πολεμική αεροπορία που εκπαιδεύεται στον κυπριακό ουρανό και όχι οι Φρουροί της Επανάστασης του Ιράν.
• Όταν τα γεωτρύπανα ξένων εταιρειών παρενοχλούνται, οι Ιρανοί – όπως και οι Ρώσοι – κάνουν πως δεν βλέπουν. Οι Ισραηλινοί, αντιθέτως, είναι εκεί με ασκήσεις, με τεχνική βοήθεια και με κοινές πρωτοβουλίες.
• Όταν ημίτρελοι της Χεζμπολάχ αποθηκεύουν εκρηκτική νιτρική αμμωνία σε διαμερίσματα στη Λάρνακα, τους εντοπίζει και μας ενημερώνει η Μοσάντ και όχι κάοοιος Ιρανός μουλάς.
• Όταν εκτελεστές των ιρανικών μυστικών υπηρεσιών οργανώνουν εκτελέσεις, με Αζέρους πράκτορες στη Κύπρο, δεν μας ενημερώνει η Χαμάς, αλλά το Ισραήλ.
Και το πιο σημαντικό: αυτοί που καταγγέλλουν τη «Δύση των πολέμων και του ιμπεριαλισμού», είναι οι ίδιοι που στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, κάνουν καριέρα σε ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ και την ΕΕ και επικαλούνται την ελευθερία του λόγου που η ίδια η Δύση τούς παρέχει. Ενίοτε, υπερασπίζονται το «δικαίωμα» παράνομων μεταναστών να μείνουν στην Ευρώπη γιατί κινδυνεύουν στις χώρες, που οι ίδιοι θεωρούν «παρεξηγημένες» και «θύματα» της δυτικής προπαγάνδας. Όταν φορέσουν την καφίγια και υψώσουν την γροθιά, ξεχνούν τον φεμινισμό, ξεχνούν τα LGBTQ δικαιώματα, ξεχνούν τους βασανισμούς και τις δολοφονίες αντικαθεστωτικών στις χώρες που υπερασπίζονται.
Αυτή η υποκρισία δεν είναι απλώς επικίνδυνη. Είναι αηδιαστική. Και το χειρότερο; Υπονομεύει τις ίδιες τις αξίες που επικαλούνται. Όποιος στηρίζει ή έστω «κατανοεί» το Ιράν, δεν διαφωνεί απλώς με τη Δύση. Τη μισεί και τη χρησιμοποιεί μέχρι να τη διαλύσει από μέσα.
Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια να πέσει στην παγίδα αυτού του ψευδοπροοδευτισμού. Χρειάζεται συμμάχους που θα σταθούν δίπλα της όταν τα πράγματα ζορίσουν. Το Ισραήλ είναι ένας από αυτούς. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να κάνουν hashtag από την ασφάλεια του πανάκριβου ιταλικού καναπέ τους
