Του Πατριάρχη
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική στην Κύπρο αποκτά σχεδόν παιδαγωγικό χαρακτήρα. Και αυτό όχι επειδή μας μαθαίνει κάτι σπουδαίο, αλλά επειδή μας υπενθυμίζει πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να μπερδέψει τη δημόσια ζωή με βίντεο στο YouTube, την πολιτική με challenge και τη γνώση με αποφθέγματα από αυτά που τυπώνονται σε κούπες του καφέ.
Ο Φειδίας Παναγιώτου, κατά την επίσημη κατάθεση των υποψηφιοτήτων για τις βουλευτικές εκλογές της 24ης Μαΐου, χθες, επικαλέστηκε τη γνωστή φράση περί «ηλιθιότητας» ή «παράνοιας», αποδίδοντάς την στον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Μόνο που ο Αϊνστάιν, ο καημένος, δεν την είπε ποτέ. Η φράση αυτή συνδέθηκε με το όνομά του δεκαετίες μετά τον θάνατό του, επειδή στα social media κάθε «εξυπνάδα» χρειάζεται έναν διάσημο νεκρό για να αποκτήσει κύρος.
Θα μπορούσε κανείς να πει πως πρόκειται για μια μικρή γκάφα. Άνθρωποι είμαστε, σφάλματα κάνουμε που λέει και το λαϊκό άσμα. Μόνο που στην περίπτωση του Φειδία το πρόβλημα αρχίζει να αποκτά συνέχεια, ρυθμό και σχεδόν καλλιτεχνική συνέπεια. Έχουμε ήδη διαπιστώσει άγνοια για τον προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την ΟΥΝΦΙΚΥΠ, για τον Κανονισμό της Πράσινης Γραμμής, για βασικές παραμέτρους του Κυπριακού και για ζητήματα που ένας ευρωβουλευτής, μετά από δύο χρόνια στις Βρυξέλλες, θα έπρεπε να γνωρίζει όχι ως εγκυκλοπαιδική πολυτέλεια, αλλά ως στοιχειώδη γνώση εργασίας.
Αν κάποιος βρισκόταν δύο χρόνια σε χειρουργείο και συνέχιζε να μπερδεύει το νυστέρι με το πιρούνι, δύσκολα θα τον αποκαλούσαμε «αντισυστημικό» χειρουργό. Θα τον πετάγαμε κλοτσηδόν έξω από το χειρουργείο, πριν αρχίσει να κάνει ζωντανή μετάδοση κάποια επέμβαση. Στην πολιτική, όμως, έχουμε ανακαλύψει τη βολική καραμέλα της «αυθεντικότητας». Δεν ξέρει, αλλά είναι αυθεντικός, δεν καταλαβαίνει, αλλά είναι κοντά στους νέους, δεν απαντά, αλλά κάνει βίντεο, δεν παράγει πολιτικό έργο, αλλά κάποτε αγκάλιασε τον Έλον Μασκ… πράγμα που προφανώς στο νέο πολιτικό λεξικό ισοδυναμεί με μεταπτυχιακό στη γεωπολιτική.
Ο ίδιος προβάλλει ως κεφάλαιο της δημόσιας διαδρομής του όσα σε οποιαδήποτε σοβαρή χώρα θα αντιμετωπίζονταν ως επεισόδια εφηβικής απερισκεψίας. Εξαπάτηση ξενοδοχείων, σιδηροδρομικών οργανισμών, challenges, φάρσες, προβολή, θόρυβος των κοινωνικών δικτύων και μια μόνιμη προσπάθεια να εμφανιστεί η άγνοια ως φρεσκάδα. Μόνο που η φρεσκάδα τελειώνει όταν αρχίζουν οι θεσμοί. Και οι θεσμοί, όσο κι αν κάποιοι τους θεωρούν βαρετούς, έχουν το κακό συνήθειο να απαιτούν γνώση, ευθύνη και σοβαρότητα.
Το χειρότερο δεν είναι ότι ο Φειδίας έκανε λάθος με τον Αϊνστάιν. Το χειρότερο είναι ότι η γκάφα δένει σε μια ευρύτερη εικόνα, που μοιάζει να πιστεύει πως η Ευρώπη είναι σκηνικό για περιεχόμενο, πως οι ψηφοφόροι είναι ακόλουθοι για ψυχαγωγία και πως η εκπροσώπηση μπορεί να αντικατασταθεί από την αναγνωρισιμότητα και τα αστεία applications.
Ο Αϊνστάιν δεν είπε τη φράση, αλλά θα μπορούσε να έλεγε κάτι απλούστερο. Για παράδειγμα πως η πολιτική χωρίς γνώση δεν είναι ανανέωση, αλλά πείραμα με θεατές τους πολίτες. Στην Κύπρο έχουμε πληρώσει πολύ ακριβά τα πειράματα για να τα χειροκροτούμε ως μέσα σωτηρίας.
