Του Πατριάρχη
Σε αυτό ο τόπο, μάθαμε να ζούμε με το βάρος της μνήμης και την ευκολία της λήθης. Την πρώτη την κουβαλούν λίγοι, τη δεύτερη την ασπάζονται οι πολλοί, ιδίως όταν πρόκειται να πάρουν θέση, όχι για όσα γίνονται δίπλα τους, αλλά για όσα συμβαίνουν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Είναι της μόδας και κάπου εκεί η μόδα αρχίζει να προσεγγίζει την υποκρισία.
Το βλέπουμε τώρα με τις πρωτοβουλίες τύπου «βαδίζουμε προς τη Γάζα» ή σπάμε τον αποκλεισμό με τη Γκρέτα και άλλους celebrities. Καραβάνια με καλοπροαίρετους (ενίοτε και κακοπροαίρετους επαγγελματίες) ακτιβιστές, σφικτά αγκαλιασμένοι με επαναστάτες πλήρους ωραρίου, επιχειρούν να σπάσουν το εμπάργκο και να μεταφέρουν «το μήνυμα της ανθρωπιάς». Ωραία όλα αυτά και δεν θα διαφωνήσω με την αξία της αλληλεγγύης. Όμως, μου δημιουργείται ένα ερώτημα.
Πού ήταν όλοι αυτοί όταν, το 1996, Ελληνοκύπριοι και Ευρωπαίοι μοτοσικλετιστές ξεκίνησαν από το Βερολίνο για να διασχίσουν την Ευρώπη και να καταλήξουν στην Κερύνεια; Ξέρετε, εκείνη η πρωτοβουλία που κατέληξε με δυο δολοφονίες. Του Τάσου Ισαάκ και του Σολωμού Σολωμού.
Τότε, πολλοί από αυτούς που σήμερα φορούν υπερήφανα τις παλαιστινιακές καφίγιες, μιλούσαν για «γραφικούς», για «ακραίους», για «προβοκάτορες». Ο Ισαάκ που λιντσαρίστηκε μπροστά στα μάτια κυανόκρανών του ΟΗΕ, ήταν απλώς «ένας ακραίος εθνικιστής». Ο Σολωμού, που ανέβηκε στον ιστό για να κατεβάσει τη σημαία της κατοχής, χαρακτηρίστηκε «διαταραγμένος». Δεν ήταν «μάρτυρες». Δεν ήταν «ήρωες». Δεν χωρούσαν στα αφηγήματά τους.
Αντιθέτως, σήμερα, τρομοκράτες που σφάζουν αμάχους, βιάζουν γυναίκες και απάγουν παιδιά, βαφτίζονται «αγωνιστές». Η Χαμάς γίνεται «αντίσταση» και το αίμα αθώων που χύνεται στη Γάζα, «τίμημα της ελευθερίας». Είναι η λογική που θέλει τη βία να είναι καταδικαστέα μόνο όταν δεν εξυπηρετεί το δικό μας αφήγημα. Η κατοχή της Κύπρου, φαίνεται να συγκινεί ελάχιστα και το Al Jazeera δεν θα ασχοληθεί με τον Αττίλα. Όμως η Γάζα είναι επίκαιρη, είναι πιασάρικη και προσφέρει έδαφος για επίδειξη δήθεν ηθικής ανωτερότητας.
Δεν πρόκειται για διαφωνία πάνω σε γεωπολιτικές αναλύσεις, ούτε για διαφορετική ανάγνωση των γεγονότων. Πρόκειται για καθαρή, ωμή, επιλεκτική «ηθική». Για μια ευαισθησία με GPS.
Αν η πυξίδα δείχνει Γάζα, τότε ανοίγουν τα πανό και οι φωνές φτάνουν στα όρια των υστερικών κραυγών. Αν δείχνει προς τον κατεχόμενο βορρά της Κύπρου, τότε πέφτει σιγή έως και κατανόηση. Η κατοχή μας είναι, βλέπετε, «άβολη». Δεν εμπνέει πορείες και κονβόι και στολίσκους με celebrities.
Κι έτσι, η Γάζα γίνεται προορισμός ανθρωπιάς, ενώ η Κερύνεια παραμένει σημείο στίξης σε μια ξεχασμένη πρόταση. Οι Ισαάκ και Σολωμού δεν χωρούν στα memes του Instagram. Ήταν απλώς δυο «προβληματικοί» Ελληνοκύπριοι. Δεν ήταν αρκετά «εμπορικοί» για να χωρέσουν στον διεθνή επαγγελματικό ακτιβισμό.
Πως να το κάνουμε; Δεν μπορείς ταυτόχρονα να χειροκροτάς τους «βαδίζουμε προς τη Γάζα» και να ειρωνεύεσαι τους «βαδίζουμε προς την Κερύνεια». Ή σε συνεπαίρνει και σε εμπνέει η αντίσταση των λαών απέναντι στην κατοχή ή όχι. Διαφορετικά είσαι απλώς καταναλωτής πολιτικής συγκίνησης.
Και αυτό, όσο κι αν το τυλίξεις με σημαίες, καφίγιες και καρπούζια» δεν παύει να είναι υποκρισία.
