Του Πατριάρχη
Η υπόθεση «Σάντη» έχει αφεθεί να σέρνεται για περισσότερο από δύο μήνες και αυτό από μόνο του αποτελεί πρόβλημα, όχι μόνο γιατί η κοινή γνώμη δικαιούται να γνωρίζει τι πραγματικά συνέβη, αλλά κυρίως γιατί στο μεταξύ έμειναν εκτεθειμένοι άνθρωποι, διασύρθηκαν ονόματα, καλλιεργήθηκαν υποψίες και ένας άνθρωπος, ο Γιώργος Μυλωνάκης, πάλεψε για τη ζωή του.
Η Αστυνομία και η Νομική Υπηρεσία δεν μπορούν να συμπεριφέρονται λες και ο χρόνος δεν έχει σημασία. Σε τέτοιες υποθέσεις η καθυστέρηση δεν είναι ουδέτερη, γιατί παράγει συνέπειες, αφήνει σκιές πάνω σε ανθρώπους που μπορεί να μην έχουν καμία ευθύνη. Επίσης επιτρέπει σε άλλους να εμφανίζονται ως θύματα χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει ο ρόλος τους. Το χειρότερο όμως είναι πως υπονομεύει την εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους ίδιους τους θεσμούς.
Εδώ και αρκετό καιρό είναι γνωστό ότι τα περισσότερα από τα «στοιχεία» που παρουσίασε ο Μακάριος Δρουσιώτης έχουν δεχθεί σοβαρή αμφισβήτηση ως προς τη γνησιότητά τους. Αυτό δεν σημαίνει, χωρίς τεκμηρίωση, ότι ο ίδιος τα κατασκεύασε. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το έκανε.
Άλλωστε μια τέτοια κατηγορία θα ήταν αυθαίρετη και δεν φαίνεται να προκύπτει από την αστυνομική έρευνα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν προκύπτει σοβαρό θέμα, για την χρήση πλαστών στοιχείων, ανακατεμένων με πραγματικά γεγονότα ώστε να δημιουργηθεί μια λογικοφανής υπόθεση έστω και τερατώδης στις λεπτομέρειες της. Τα «στοιχεία» φαίνεται να χρησιμοποιήθηκαν με ακατανόητη ελαφρότητα, χωρίς την αναγκαία διασταύρωση, χωρίς την προσοχή που επιβαλλόταν και χωρίς να υπολογιστούν οι επιπτώσεις σε ανθρώπους που βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας πολύ «σοβαρής» – και στην πραγματικότητα φαιδρής – υπόθεσης.
Μια σοβαρή δημοσιογραφική έρευνα δεν καταλήγει σε άνάρτηση εντυπώσεων και δεν είναι μεταφορά υλικού από το ένα κινητό στο άλλο. Επίσης δεν είναι δημόσια χρήση εγγράφων, μηνυμάτων ή ισχυρισμών επειδή εξυπηρετούν ένα αφήγημα. Όταν κάποιος παρουσιάζει στοιχεία που μπορούν να πλήξουν ανεπανόρθωτα πρόσωπα και θεσμούς, έχει υποχρέωση να τα ελέγξει, μια, δύο και 102 φορές. Αν δεν το κάνει, φέρει ευθύνη. Όχι απαραίτητα ποινική, αλλά σίγουρα δημόσια, επαγγελματική και ηθική.
Το κρίσιμο ζήτημα όμως δεν εξαντλείται στον Μακάριο Δρουσιώτη. Η έρευνα οφείλει να απαντήσει στο ποιος κατασκεύασε τα πλαστά μηνύματα, ποιος τα διοχέτευσε, ποιος τα αξιοποίησε και ποιος είχε συμφέρον να πληγούν συγκεκριμένα πρόσωπα. Δύσκολα μπορεί πείσει η θεωρία ότι τέτοιο υλικό δημιουργήθηκε τυχαία και αυτοβούλως από μια γυναίκα που, όπως φαίνεται, πιθανότατα αντιμετωπίζει διάφορα προβλήματα. Αν υπήρξε σκοπιμότητα, τότε υπήρξε και στόχος και αν υπήρξε στόχος, η έρευνα δεν μπορεί να περιοριστεί στην επιφάνεια.
Η προεκλογική περίοδος τελείωσε, ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν εξελέγη, το Volt έμεινε εκτός Βουλής και επομένως δεν υπάρχει πλέον κανένα πολιτικό πρόσχημα για καθυστέρηση.
Αν κρατήθηκαν χαμηλοί τόνοι και η υπόθεση έμεινε σε εκκρεμότητα για να μη διαταραχθεί η προεκλογική περίοδος, αυτό από μόνο του είναι σοβαρό θεσμικό ζήτημα. Οι θεσμοί δεν υπάρχουν για να προστατεύουν την προεκλογική ηρεμία κανενός. Υπάρχουν για να προστατεύουν την αλήθεια, τη νομιμότητα και τους πολίτες.
Η Αστυνομία και η Νομική Υπηρεσία οφείλουν να κλείσουν την υπόθεση με τρόπο καθαρό. Αν υπάρχουν ποινικές ευθύνες, να αποδοθούν, αν κάποιοι άνθρωποι στοχοποιήθηκαν άδικα, να απαλλαγούν χωρίς υπαινιγμούς και μισόλογα και αν υπήρξε κύκλωμα ή μηχανισμός που παρήγαγε και διοχέτευσε πλαστό υλικό, να αποκαλυφθεί. Διαφορετικά η έρευνα θα είναι ημιτελής και μια ημιτελής έρευνα σε μια υπόθεση που απασχόλησε τη Κύπρο και την Ελλάδα δεν είναι απλώς μια ατυχής στιγμή. Είναι προσβολή προς όσους εκτέθηκαν, προς όσους συκοφαντήθηκαν και προς έναν άνθρωπο, όπως ο Γιώργος Μυλωνάκης, που βρέθηκε στην εντατική. Η υπόθεση Σάντυ πρέπει να ξεκαθαρίσει, όχι με διαρροές, όχι με υπαινιγμούς και όχι με αναμονές που βολεύουν. Χρειάζονται στοιχεία και ονόματα, όπου αυτά προκύπτουν από την έρευνα.
Δεν πρέπει επίσης να μείνουν στο απυρόβλητο και αυτοί που φέρουν πολιτική ευθύνη όπως ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης και το Άλμα αλλά και το Volt. Εργαλειοποίησαν τα «στοιχεία» του Μακάριου Δρουσιώτη θεωρώντας πως θα κερδίσουν πολιτικούς πόντους, κάτι που τελικώς δεν συνέβη, αφού οι πολίτες δεν πείστηκαν από ένα κακογραμμένο παραμύθι. Αυτό όμως δεν έχει σημασία και δεν σημαίνει ότι δεν έχουν βαρύτατες πολιτικές ευθύνες.
