Του Πατριάρχη
Στις μέρες μας η πολιτική ζωή του τόπου θυμίζει όλο και περισσότερο κακοστημένη θεατρική παράσταση, όπου οι πρωταγωνιστές έχουν χάσει τα λόγια τους και αυτοσχεδιάζουν, ελπίζοντας ότι το κοινό δεν θα αντιληφθεί το μέγεθος της άγνοιας τους. Ζούμε στην εποχή της απόλυτης αποθέωσης της ελαφρότητας.
Άνθρωποι που μέχρι χθες αγνοούσαν επιδεικτικά τα κοινά, οχυρωμένοι πίσω από την απαξίωση και την αποχή, ξαφνικά μεταμορφώνονται σε κράχτες της δημοκρατικής συμμετοχής. Ανακάλυψαν τη σημασία της κάλπης μόνο όταν η κάλπη απέκτησε χρηστική αξία για τους ίδιους, ως όχημα προσωπικής αποκατάστασης ή ως μέσο για να εξυπηρετηθεί η δική τους μικροφιλοδοξία. Είναι οι ίδιοι που δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο να ψηφίσουν, αλλά τώρα, με ύφος χιλίων καρδιναλίων, παραδίδουν μαθήματα πολιτικής ευθύνης στους υπόλοιπους.
Το πρόβλημα βεβαίως δεν είναι απλώς η υποκρισία, αλλά η παροιμιώδης έλλειψη βασικών γνώσεων. Η ημιμάθεια, ως γνωστόν, είναι χειρότερη της αμάθειας, και στην περίπτωση πολλών επίδοξων σωτήρων, η άγνοια της ιστορίας του ίδιου του τόπου τους βγάζει μάτι. Όταν στερείσαι την ιστορική αντίληψη και δεν γνωρίζεις τα στοιχειώδη για τα γεγονότα που καθόρισαν την πορεία της χώρας, είναι αδύνατον να συλλάβεις τη σοβαρότητα των σύγχρονων καταστάσεων. Η πολιτική δεν είναι μια άσκηση επί χάρτου ούτε ένα πεδίο για επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Απαιτεί βαθιά γνώση, πνευματική καλλιέργεια και κυρίως, επίγνωση του βάρους των αποφάσεων. Όταν όμως το μόνο σου εφόδιο είναι η ικανότητα να παράγεις κενό περιεχομένου λόγο, τότε η ενασχόληση με τα κοινά καταντά μια επικίνδυνη επιδερμική ενασχόληση.
Υπάρχει όμως και μια άλλη, εξίσου θλιβερή κατηγορία. Αυτοί που αντιλαμβάνονται την πολιτική αποκλειστικά ως ένα προσωπικό βήμα για κοινωνική καταξίωση ή, ακόμα χειρότερα, ως ένα εργαλείο για την εκδίκηση των προσωπικών τους αντιπάλων. Αντί για το κοινό όφελος και το δημόσιο συμφέρον, η σκέψη τους είναι εγκλωβισμένη σε μικροπρεπείς βεντέτες και ξεκαθαρίσματα παλαιών λογαριασμών. Μετατρέπουν τον δημόσιο διάλογο σε μια αρένα προσωπικών σκοπιμοτήτων, αποδεικνύοντας ότι το μέγεθος της πολιτικής τους σκέψης είναι αντιστρόφως ανάλογο των φιλοδοξιών τους.
Η σοβαρότητα στην πολιτική δεν είναι ζήτημα ενδυματολογικού κώδικα ή αυστηρού ύφους. Είναι ζήτημα σεβασμού προς τον πολίτη και αντίληψης της πραγματικότητας. Όσοι επιμένουν να αντιμετωπίζουν τα σοβαρά ζητήματα με όρους θεάματος και προσωπικής προβολής, απλώς επιβεβαιώνουν ότι βρίσκονται σε λάθος θέση. Το τραγικό είναι ότι η κοινωνία συνεχίζει να ανέχεται αυτή την φτώχεια, ξεχνώντας ότι το μέλλον ενός τόπου απαιτεί ανθρώπους με ανάστημα και όχι καιροσκόπους που αναζητούν έναν ρόλο στο προσκήνιο.
Τελικά, η σημασία του να είναι κανείς σοβαρός πολιτικός βρίσκεται στο να καταλαβαίνει ότι δεν παίζει μόνος του. Παίζει με θεσμούς, με ανθρώπους, με κοινωνίες, με μνήμες, με αποφάσεις που έχουν συνέπειες. Όποιος το αντιλαμβάνεται, μπορεί να προσφέρει. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, μπορεί πάντα να επιστρέψει εκεί όπου η ευκολία ανταμείβεται αμέσως και η άγνοια περνά για άποψη. Στην πολιτική, όμως, το χειροκρότημα δεν αρκεί, γιατί κάποια στιγμή ζητείται λογαριασμός και τότε το «δεν ξέρω, θα ρωτήσω να μου πουν» δεν ψηφίζει νομοσχέδια.
