Του Πατριάρχη
Το ερώτημα δεν είναι πια μόνο πότε θα μάθουμε τι πραγματικά συνέβη στην υπόθεση Σάντη, αλλά πόση ζημιά μπορεί να αντέξει μια κοινωνία μέχρι να αποφασίσουν οι αρμόδιοι ότι η ενημέρωση δεν είναι χάρη προς τους πολίτες, αλλά υποχρέωση τους.
Σχεδόν δύο μήνες μετά την ανάρτηση Δρουσιώτη, έχουμε ακούσει για συσκέψεις, για αξιολόγηση στοιχείων, για εμπλοκή της Europol, για συνδρομή του FBI, για δεκάδες καταθέσεις, για τραπεζικούς λογαριασμούς, για διαδρομές σε Κύπρο και εξωτερικό και όσα θα μπορούσε να περιλαμβάνει ένα αστυνομικό σίριαλ. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, όλα τα κομμάτια του παζλ έχουν συμπληρωθεί αλλά χρειάζονται ακόμα μελετες, αξιολόγηση και κάθε τι που μπορούσε να γίνει για να καθυστερήσει η ενημέρωση της κοινής γνώμης.
Όλα αυτά μπορεί να δείχνουν κινητικότητα, δεν δείχνουν όμως αποτέλεσμα και εδώ αρχίζει το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι πως στην υπόθεση αυτή ένας άνθρωπος βρέθηκε στην εντατική, άλλοι διασύρθηκαν δημόσια ως διεφθαρμένοι, απατεώνες, παιδεραστές, μέλη σκοτεινών οργανώσεων και ότι άλλο μπορεί να γεννήσει η αρρωστημένη φαντασία που μπερδεύει την τεκμηρίωση με το κουτσομπολιό σε κατάσταση υστερίας.
Η εμπλοκή του FBI και της Europol ήταν σωστή, υπό την βασική προϋπόθεση, να μη χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι καθυστέρησης. Η παρουσία ξένων εμπειρογνωμόνων μπορεί να θωρακίσει την αξιοπιστία μιας έρευνας που αφορά ψηφιακά τεκμήρια, μηνύματα, αυθεντικότητα, πηγές και διαδρομές υλικού, αλλά δεν μπορεί να μετατραπεί σε θεσμικό φερετζέ πίσω από τον οποίο όλοι περιμένουν να περάσει η πολιτική μπόρα, ιδίως όταν ένα κεντρικό πρόσωπο της υπόθεσης είναι υποψήφιος βουλευτής.
Η υπόθεση παραμένει ανοικτή λίγες ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές και αν υπάρχουν ευρήματα, πρέπει να τα γνωρίζουν και οι ψηφοφόροι. Αν δεν υπάρχουν, πρέπει επίσης να ειπωθεί, όπως και το αν χρειάζονται νέες ανακριτικές ενέργειες, να εξηγηθεί γιατί. Η σιωπή δεν προστατεύει την έρευνα όταν αφήνει πίσω της ανθρώπους διαλυμένους, υποψίες να αιωρούνται και την κοινή γνώμη να τρέφεται με διαρροές, υπονοούμενα και μισόλογα.
Πολιτικά και κοινωνικά δεν αρκούν οι δικαιολογίες. Σε τόσο φορτισμένες υποθέσεις, ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος και κάθε μέρα καθυστέρησης παράγει νέα τοξικότητα και επιτρέπει στον καθένα να φτιάχνει το δικό του σενάριο.
