Του Πατριάρχη
Σήμερα, μια εβδομάδα μετά το καθολικό Πάσχα, οι Ούγγροι δεν πάνε απλώς στην κάλπη, αλλά πάνε για να τελειώσουν μια εποχή. Για πρώτη φορά από το 2010, ο Βίκτορ Όρμπαν, ο άνθρωπος που μετέτρεψε την Ουγγαρία σε μικρομάγαζο αυταρχισμού μέσα στην καρδιά της Ευρώπης, αντιμετωπίζει αντίπαλο που μπορεί να τον νικήσει. Και δεν είναι τυχαίο όνομα. Ο Πέτερ Μαγιάρ, πρώην άνθρωπος του συστήματος Fidesz (του κόμματος του Όρμπαν), έχτισε το κόμμα Tisza από το τίποτα και σήμερα προηγείται στις δημοσκοπήσεις με 9 έως 10 ποσοστιαίες μονάδες. Δεκαέξι χρόνια εξουσίας δοκιμάζονται αυτή τη Κυριακή.
Ο Όρμπαν δεν είναι απλώς ένας πρωθυπουργός που έμεινε πολύ στην εξουσία, αλλά είναι ο αρχιτέκτονας μιας χώρας που την κατέστησε παρία. Μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα χαρτιά, αλλά στην πράξη ο πιο πιστός υπηρέτης της Μόσχας στις Βρυξέλλες. Έκλεισε πανεπιστήμια, φίμωσε δικαστές, αγόρασε μέσα ενημέρωσης, και πλούτισε ο ίδιος και οι φίλοι ολιγάρχες με ευρωπαϊκά κονδύλια, ενώ μιλούσε για «εθνική ανεξαρτησία». Η Ουγγαρία του Όρμπαν δεν ήταν κυρίαρχη, ήταν χρήσιμη. Χρήσιμη για όποιον ήθελε την Ευρώπη διαιρεμένη και αδύναμη.
Στο κέντρο αυτής της εκστρατείας δεν ήταν η οικονομία, παρότι ο πληθωρισμός τσακίζει τα νοικοκυριά. Ήταν η Ουκρανία. Ο Όρμπαν έστησε όλη την καμπάνια του πάνω στο σύνθημα «πόλεμος ή ειρήνη», γεμίζοντας τη χώρα με αφίσες που παρουσιάζουν τον Μαγιάρ ως μαριονέτα του Κιέβου, και ζητώντας από τους Ούγγρους να πουν όχι στην ευρωπαϊκή βοήθεια προς την Ουκρανία. Υπονόμευσε κάθε κύρωση, κάθε πακέτο όπλων, κάθε απόφαση, με την ενθάρρυνση του Κρεμλίνου. Δεν ήταν ουδετερότητα, ήταν στρατηγική δολιοφθορά.
Και δεν ήταν μόνος. Είχε την ανοιχτή προστασία του Βλαντιμίρ Πούτιν, που τον χρειαζόταν ως δούρειο ίππο, και την θερμή αγκαλιά του Ντόναλντ Τραμπ και των Αμερικανών συντηρητικών που τον έβλεπαν ως πρότυπο. Ο Τραμπ, που ακόμη και σήμερα λειτουργεί ως ο ισχυρότερος μοχλός της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής μέσα στη Δύση, συχνά εναντίον των ίδιων των αμερικανικών συμφερόντων, έδωσε στον Όρμπαν νομιμοποίηση όταν όλη η Ευρώπη του γύριζε την πλάτη. Ήταν μια ανίερη τριάδα, Μόσχα, Βουδαπέστη, Μαρ-α-Λάγκο (για να μην ξεχνάμε και τον Έπσταιν).
Για τον Πούτιν, ήταν μια Ουγγαρία χρήσιμη και πολιτικό κεφάλαιο στο εσωτερικό της ΕΕ. Για τον Τραμπ και τον κόσμο του, ο Όρμπαν ήταν πρότυπο, επειδή απέδειξε ότι μπορείς να αδειάζεις τους θεσμούς από μέσα, να ελέγχεις τη δημόσιο ζωή και να παρουσιάζεσαι ως προστάτης του έθνους ενώ στην πράξη στραγγαλίζεις τη φιλελεύθερη δημοκρατία. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι Όρμπαν, Πούτιν, Τραμπ είναι παραλλαγές της ίδιας πολιτικής ασθένειας.
Είναι πραγματικά οξύμωρο και ιστορικά προκλητικό να βλέπει κανείς μια χώρα που πλήρωσε με αίμα το 1956 την αντίσταση στον σοβιετικό επεκτατισμό, να μετατρέπεται υπό την ηγεσία του Όρμπαν σε δούρειο ίππο της Μόσχας εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός, με μια κυνική αδιαφορία για τις αξίες που διέπουν τη Δύση, επέλεξε να πρακτορεύει τα συμφέροντα του Κρεμλίνου, λειτουργώντας ως ο «χρήσιμος ηλίθιος» ενός αναθεωρητισμού που απειλεί την παγκόσμια ασφάλεια.
Οι σημερινές εκλογές στην Ουγγαρία έχουν ιστορικό βάρος. Αν οι Ούγγροι επιβεβαιώσουν τις δημοσκοπήσεις, δεν θα ρίξουν απλώς μια κυβέρνηση, αλλά θα σπάσουν το μοντέλο του αυταρχικού λαϊκισμού που εξήγαγε ο Όρμπαν σε όλη τη Δύση. Θα δείξουν ότι καμία προπαγάνδα περί «ειρήνης» δεν μπορεί να κρύψει για πάντα τη συνενοχή με τον επιτιθέμενο. Θα αποδείξουν ότι η Ευρώπη δεν είναι καταδικασμένη να ανέχεται τους εσωτερικούς της σαμποτέρ και του πράκτορες της Μόσχας.
Μια εβδομάδα μετά την Ανάσταση των Καθολικών, οι Ούγγροι ετοιμάζονται να γιορτάσουν τη δική τους Ανάσταση και αν σήμερα πέσει ο Όρμπαν, θα είναι η πρώτη πραγματική νίκη της Δύσης απέναντι στον εαυτό της εδώ και χρόνια.
