Του Πατριάρχη
Η συζήτηση για το drone στο Ακρωτήρι αποκάλυψε για άλλη μια φορά μια βαθιά παθογένεια. Την εμμονή ορισμένων να βλέπουν την Κύπρο σαν ένα νησί που μπορεί να στέκεται στο κέντρο του χάρτη στην Ανατολική Μεσόγειο και να κάνει τον τροχονόμο ή τον Πόντιο Πιλάτο, λες και οι γεωπολιτικές συγκρούσεις θα μας προσπεράσουν από ευγένεια και κατανόηση. Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη. Η Κύπρος δεν είναι αδέσμευτη, δεν είναι ουδέτερη και δεν μπορεί να παριστάνει ότι δεν ανήκει πουθενά.
Όποιος το πιστεύει αυτό, απλώς κοροϊδεύει τον εαυτό του, ή αν δεν το πιστεύει και το φωνάζει, κοροϊδεύει τους άλλους.
Είμαστε μέλος της ΕΕ και στρατηγικοί εταίροι με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και αυτό δεν είναι «ιδεολογική επιλογή». Είναι η μόνη ρεαλιστική επιλογή για ένα κράτος που έχει κατοχικό στρατό στο έδαφός του. Η άλλη «επιλογή» (αν μπορεί να θεωρηθεί επιλογή) είναι να βρεθούμε στην αγκαλιά της Ρωσίας και του Ιράν. Όποιος το θέλει, ας το πει καθαρά. Όχι με μισόλογα, όχι με υπαινιγμούς, όχι με δήθεν «αντιπολεμικές» κορώνες που καταλήγουν να εξυπηρετούν τα πιο αυταρχικά και επιθετικά καθεστώτα της υφηλίου.
Το drone στο Ακρωτήρι δεν ήταν «μήνυμα» προς την Κύπρο. Αν ήταν, θα είχε χτυπήσει κυπριακό στόχο και δεν το έκανε. Χτύπησε αμιγώς βρετανική στρατιωτική εγκατάσταση. Γιατί; Επειδή ο στόχος ήταν η Βρετανία, όχι η Κυπριακή Δημοκρατία. Το να προσπαθεί κάποιος να το παρουσιάσει ως «απόρροια της εξωτερικής μας πολιτικής» είναι είτε άγνοια είτε συνειδητή παραπλάνηση.
Και εδώ φτάνουμε στο πιο υποκριτικό κομμάτι της συζήτησης, που αφορά τις βρετανικές βάσεις. Ξαφνικά, όσοι επί δεκαετίες σιωπούσαν, ανακάλυψαν ότι οι βάσεις «μας βάζουν σε κίνδυνο και περιπέτειες», λες και αυτό δεν ήταν γνωστό από το 1960. Τώρα έμαθαν ότι οι βάσεις είναι κομμάτι της ίδιας της συμφωνίας που δημιούργησε την Κυπριακή Δημοκρατία; Δεν γνώριζαν ότι καμία κυβέρνηση (ούτε η πιο «αντι-βρετανική»), δεν τόλμησε ποτέ να ανοίξει θέμα αποχώρησης, γιατί ξέρει πολύ καλά τι θα ακολουθούσε;
Όσοι σήμερα φωνάζουν «να φύγουν οι βάσεις» ας εξηγήσουν, πώς ακριβώς θα φύγουν; Με ποια διαδικασία; Την επόμενη μέρα με ποιον θα είμαστε; Με την ΕΕ ή με τη Ρωσία και το Ιράν;
Αν δεν μπορούν να απαντήσουν, τότε απλώς κάνουν φασαρία και η φασαρία, σε μια περιοχή που φλέγεται, είναι επικίνδυνη.
Η Κύπρος δεν είναι νησί εκτός πραγματικότητας. Δεν είναι ουδέτερη ζώνη. Δεν είναι χώρος για ιδεολογικά πειράματα. Είναι ένα μικρό κράτος σε μια από τις πιο ασταθείς περιοχές του πλανήτη και σε τέτοιες περιοχές, ή διαλέγεις στρατόπεδο ή σε διαλέγουν άλλοι.
Όλα τα υπόλοιπα είναι φθηνός λαϊκισμός και ο λαϊκισμός, όταν μιλάμε για ασφάλεια, δεν είναι απλώς ανεύθυνος. Είναι επικίνδυνος.
