Του Πατριάρχη
Ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο και μαζί του επέστρεψαν οι παλιές καλές συνήθειες του real estate. Μόνο που αυτή τη φορά, το αντικείμενο του πόθου του δεν είναι κάποιο καζίνο στο Ατλάντικ Σίτι ή ένας πύργος στην Πέμπτη Λεωφόρο, αλλά το μεγαλύτερο νησί του πλανήτη. Η Γροιλανδία. Για τον Αμερικανό Πρόεδρο η τεράστια αυτή έκταση πάγου δεν είναι μια αυτόνομη περιοχή του Βασιλείου της Δανίας αλλά ένα «οικόπεδο γωνία» που περιμένει τον κατάλληλο επενδυτή για να το αξιοποιήσει. Με το σύνθημα «Make Greenland Great Again», να φιγουράρει στις προτεραιότητες της Ουάσινγκτον το 2026, ο Τραμπ φαίνεται να πιστεύει ότι η διεθνής διπλωματία μπορεί να ασκηθεί με τους όρους μιας συμφωνίας για την πώληση ενός ρετιρέ.
Η εμμονή του Τραμπ δεν στερείται βέβαια στρατηγικής λογικής έστω και αν αυτή εκφράζεται με τον γνωστό απροκάλυπτο τρόπο του. Η Γροιλανδία είναι το μήλο της Έριδος του 21ου αιώνα. Καθώς οι πάγοι λιώνουν, αποκαλύπτουν έναν ανυπολόγιστο πλούτο σε σπάνιες γαίες και κρίσιμα ορυκτά που είναι απαραίτητα για την τεχνολογική υπεροχή των ΗΠΑ και την απεξάρτησή τους από την Κίνα. Ταυτόχρονα, το νησί βρίσκεται στο κέντρο των νέων ναυτιλιακών οδών της Αρκτικής που συντομεύουν τις διαδρομές μεταξύ Ασίας και Ευρώπης.
Για τον Τραμπ η Γροιλανδία είναι η «ασφάλεια ζωής» της αμερικανικής κυριαρχίας στο δυτικό ημισφαίριο και το απόλυτο παρατηρητήριο για τον έλεγχο του Βόρειου Ατλαντικού.
Ο βασικός ισχυρισμός Τραμπ, είναι ότι αν δεν πάρουν οι ΗΠΑ τη Γροιλανδία θα την καταπιούν οι «κακοί» της παρέας. Ο Τραμπ ποντάρει στον φόβο της ρωσικής στρατιωτικοποίησης της Αρκτικής και της κινεζικής οικονομικής διείσδυσης. Η Ρωσία του Πούτιν εκσυγχρονίζει πυρετωδώς τις βάσεις της στον Βορρά ενώ η Κίνα αυτοανακηρύχθηκε «παρακείμενο στον Αρκτικό κράτος» και επιχειρεί μέσω υποδομών να στήσει τον δικό της «Πολικό Δρόμο του Μεταξιού». Η εκτίμηση της Ουάσινγκτον είναι πως μια αδύναμη και οικονομικά εξαρτημένη Γροιλανδία αποτελεί την «κερκόπορτα» για τον αυταρχικό άξονα. Στο μυαλό του Τραμπ η Δανία είναι πολύ μικρή και «φτωχή» για να κρατήσει αυτό το οχυρό απέναντι στα θηρία.
Το πρόβλημα βέβαια ξεκινά εκεί που τελειώνει η μεσιτική φαντασία. Οι 56.000 κάτοικοι της Γροιλανδίας δεν είναι έπιπλα που μετακομίζουν μαζί με το κτίριο. Η εμμονή για προσάρτηση παρά την κατηγορηματική άρνηση των κατοίκων και της Κοπεγχάγης αποτελεί μια ευθεία πρόκληση προς το διεθνές δίκαιο και τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Η αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών δεν είναι μια λεπτομέρεια που μπορεί να εξαγοραστεί με «δωράκια» 100.000 δολαρίων ανά κεφαλή όπως φημολογείται ότι προτείνει ο Λευκός Οίκος. Μια μονομερής κίνηση των ΗΠΑ θα τίναζε στον αέρα τη συνοχή του ΝΑΤΟ και θα μετέτρεπε τη Δύση από υπερασπιστή της διεθνούς νομιμότητας σε έναν παγκόσμιο ταραξία που λειτουργεί με τη λογική της αρπαγής.
Ο Τραμπ προειδοποιεί ότι τα πράγματα θα γίνουν είτε με τον «εύκολο» είτε με τον «δύσκολο» τρόπο. Το εύκολο είναι η εξαγορά. Το δύσκολο είναι η ωμή ισχύς. Αν οι ΗΠΑ προσχωρήσουν στην πρακτική των «ζωνών επιρροής» την οποία επιδιώκει η Ρωσίας, τότε η ηθική ανωτερότητα της Δύσης θα καταλήξει στον πάτο του Αρκτικού Ωκεανού. Η Γροιλανδία είναι στρατηγικής σημασίας, αλλά η προσάρτησή της χωρίς συναίνεση θα ήταν η μεγαλύτερη ήττα για τη Δημοκρατία στη Δύση.
