Του Πατριάρχη
Η απόφαση της Γλυκερίας να αποσυρθεί από το Sani Festival, μετά τις οργανωμένες απειλές για επεισόδια από κύκλους του κινήματος BDS (κάτι σαν διεθνής πρεσβεία της Χαμάς), δεν είναι ούτε «καπρίτσιο» της τραγουδίστριας, ούτε επικοινωνιακό τερτίπι. Είναι το αποτέλεσμα μιας μεθοδικής προσπάθειας εκφοβισμού, που βαφτίζεται «αλληλεγγύη» αλλά θυμίζει παλιά, σκοτεινά εγχειρίδια περιθωριοποίησης όσων δεν συμμορφώνονται με την επιθυμητή γραμμή. Η ίδια και οι συνεργάτες της, κατέγραψαν τον φόβο για επεισόδια και ακύρωσαν τη συμμετοχή τους στο αφιέρωμα στη Λίνα Νικολακοπούλου, καθώς το κλίμα που είχε διαμορφωθεί μύριζε μπαρούτι.
Το «έγκλημα» της; Η πρόσφατη εμφάνισή της στο Ισραήλ, για την οποία στοχοποιήθηκε εξαρχής από φιλοπαλαιστινιακές οργανώσεις. Το ίδιο το BDS στην Ελλάδα καλούσε από τον Μάιο σε αποκλεισμό συναυλιών της, επειδή διατήρησε προγραμματισμένη συμμετοχή σε φεστιβάλ στο Ισραήλ τον περασμένο Ιούνιο. Η γλώσσα των ανακοινώσεων δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας. Οι εμπνευστές αυτού του φασιστικού εγχειρήματος στην Ελλάδα καλούσαν τους πάντες να την «αποκλείουν» έως ότου «πάρει θέση». Αυτά είναι κριτήρια κομματικής καθαρότητας, όχι ελευθερίας της τέχνης.
Κι όμως, όταν η Γλυκερία τραγουδούσε σε διοργανώσεις της ΚΝΕ ή σε επετειακές συναυλίες του ΑΚΕΛ στην Κύπρο, δεν είδαμε αντίστοιχες εκστρατείες στοχοποίησης από κανέναν. Κανείς τότε δεν αναζητούσε «πιστοποιητικά πολιτικής ορθότητας» από το κοινό ή τους διοργανωτές. Η επιλεκτική ηθική όμως, είναι πάντα κακός σύμβουλος.
Η ίδια νοοτροπία «τιμωρίας» έχει αρχίσει να διαχέεται παντού, συχνά με βίαιη ή παραβατική διάσταση. Στη Σύρο, Ισραηλινοί τουρίστες εμποδίστηκαν να αποβιβαστούν από κρουαζιερόπλοιο, επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως είναι «ανεπιθύμητοι» και δεν δικαιούνται να κυκλοφορούν. Το πλοίο έλυσε κάβους χωρίς αποβίβαση. Αυτό δεν είναι διαμαρτυρία.
Είναι συλλογική τιμωρία και προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Την ίδια περίοδο, θυμόμαστε την γραφικότητα με τα μπαλόνια σήκωσαν παλαιστινιακή σημαία πάνω από το στάδιο «Άλφαμέγα» στη διάρκεια αγώνα με την Μακάμπι Τελ Αβίβ. Είχαν ακολουθήσει συλλήψεις και μπορεί κανείς να διαφωνεί με την αυστηρότητα των αρχών, αλλά δεν μπορεί να ωραιοποιεί ενέργειες που επιδιώκουν να μετατρέψουν αθλητικές ή πολιτιστικές εκδηλώσεις σε πεδίο αντιπαράθεσης και έντασης.
Σε ολόκληρη την Ελλάδα, είδαμε επίσης προσκλήσεις για «μπλοκάρισμα» πλοίων στον Πειραιά, με την υποσημείωση ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Η εργαλειοποίηση λιμανιών και εφοδιαστικών αλυσίδων για να επιβληθεί μια πολιτική θέση δεν είναι «ειρηνικός ακτιβισμός», είναι εκβιασμός εις βάρος της οικονομίας και της δημόσιας ασφάλειας.
Η υπόθεση της Γλυκερίας, λοιπόν, ξεπερνά τη συγκυρία και διερωτάται κάποιος, αν θα επιτρέψουμε σε οργανωμένες ομάδες μπαχαλάκηδων να νομιμοποιήσουν τον τραμπουκισμό ως πολιτιστική και οικονομική πολιτική. Η τέχνη, από τον Θεοδωράκη ως τον Τόκα, άντεξε επειδή μιλούσε σε όλους και δεν απαιτούσε δήλωση φρονημάτων στην είσοδο. Όποιος σήμερα υψώνει σημαία «επανάστασης» με κλειστά λιμάνια, με κυνηγητό τουριστών ή με καταλόγους καλλιτεχνών προς αποκλεισμό, δεν υπερασπίζεται την Παλαιστίνη, αλλά υπονομεύει τη ίδια την Δημοκρατία. Η Γλυκερία έκανε το αυτονόητο.
Προτίμησε την ασφάλεια κοινού και συντελεστών, από το ρίσκο επεισοδίων και προβοκάτσιας. Το δύσκολο τώρα είναι να κάνουμε κι εμείς το αυτονόητο. Να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του καλλιτέχνη να τραγουδά χωρίς «επιτροπές φρονημάτων» στην πλατεία.
