Του Πατριάρχη
Η πολιτική ζωή του τόπου μοιάζει συχνά με κινούμενη άμμο, ικανή να καταπιεί βεβαιότητες δεκαετιών και να αναδείξει εφήμερους αστέρες της δημόσιας σφαίρας. Το τελευταίο διάστημα, πολλοί έσπευσαν να συντάξουν τον επικήδειο του παραδοσιακού κομματικού συστήματος, προφητεύοντας μια σαρωτική επικράτηση του ανέξοδου λαϊκισμού και των δήθεν αντισυστημικών κραυγών. Η κάλπη όμως, ως ο απόλυτος κριτής της δημοκρατικής διαδικασίας, είχε διαφορετική άποψη. Τα τρία ιστορικά κόμματα, ο ΔΗΣΥ, το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ, όχι μόνο άντεξαν στην πίεση, αλλά κατάφεραν να κερδίσουν μια καθοριστική μάχη απέναντι στις σειρήνες της ισοπέδωσης.
Ο Δημοκρατικός Συναγερμός, βρέθηκε αντιμέτωπος με εσωτερικές αναταράξεις και μια διάχυτη αμφισβήτηση που θα μπορούσε να αποβεί μοιραία. Παρά τις συμπληγάδες, ο ΔΗΣΥ επέδειξε αξιοσημείωτα αντανακλαστικά πολιτικής επιβίωσης και με ελάχιστες απώλειες κατόρθωσε να διατηρήσει τα κεκτημένα του, παραμένοντας η πρώτη πολιτική δύναμη της χώρας και διαφυλάσσοντας τις έδρες του. Αυτό το αποτέλεσμα δεν ήταν τυχαίο και αντικατοπτρίζει τη βαθιά ριζωμένη σχέση του κόμματος με μια σταθερή αστική βάση που, την ώρα της κρίσης, προτίμησε τη θεσμική σοβαρότητα από το άγνωστο και το ρίσκο.
Στην αντίπερα όχθη, το ΑΚΕΛ μπορεί να μην πέτυχε τον διακαή του πόθο, που δεν ήταν άλλος από την κατάκτηση της πρωτιάς, και να παρέμεινε σε απόσταση ασφαλείας από τον μεγάλο του αντίπαλο, εντούτοις έχει κάθε λόγο να χαμογελάει. Η αύξηση των ποσοστών του αποτελεί μια σαφή ένδειξη ότι η παραδοσιακή Αριστερά στην Κύπρο διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με το εκλογικό σώμα, αποφεύγοντας τη φθορά που υπέστησαν αντίστοιχα κόμματα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Το ΑΚΕΛ συσπείρωσε δυνάμεις, απέδειξε ότι διαθέτει συμπαγή κομματικό ιστό και άντλησε δύναμη από την ιστορική του διαδρομή, απορρίπτοντας τις εύκολες και επικοινωνιακές λύσεις.
Το δε Δημοκρατικό Κόμμα, το οποίο πολλοί θεωρούσαν τον αδύναμο κρίκο αυτής της αναμέτρησης, διέψευσε τις Κασσάνδρες της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Το ΔΗΚΟ κινήθηκε σταθερά, απέφυγε τις παγίδες και κατάφερε να κρατηθεί οριακά σε διψήφιο ποσοστό. Για ένα κόμμα του ενδιάμεσου χώρου, που παραδοσιακά δέχεται πυρά από παντού, αυτή η αντοχή ισοδυναμεί με νίκη. Επιβεβαιώνει ότι ο ρυθμιστικός του ρόλος παραμένει ζωντανός και ότι ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών επιζητεί τη μετριοπάθεια και τον πολιτικό ρεαλισμό.
Αυτά τα δεδομένα συνθέτουν μια εικόνα που ξεπερνά τους στενούς αριθμητικούς υπολογισμούς και η έκβαση της αναμέτρησης αποδεικνύει την τεράστια ανθεκτικότητα του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος.
Οι πολίτες, παρά την εύλογη απογοήτευση ή την κόπωση από την καθημερινότητα, επέδειξαν ώριμα ανακλαστικά και δεν παρασύρθηκαν από τον θορυβώδη λόγο εκείνων που υπόσχονται μαγικές λύσεις χωρίς κανένα απολύτως υπόβαθρο. Η δημοκρατία μας, παρά τις ατέλειές της, διαθέτει βαθιές ρίζες και θεσμική μνήμη. Το μήνυμα ελήφθη και είναι σαφές, η σοβαρότητα και η οργανωμένη πολιτική παρουσία εξακολουθούν να αποτελούν το ανάχωμα απέναντι στην αποδόμηση.
Αυτό δεν σημαίνει πως τα παραδοσιακά κόμματα δικαιώθηκαν για όλα. Κάθε άλλο. Έχουν ευθύνες, φθορές, αλαζονείες, πελατειακές συνήθειες και στιγμές που έκαναν τον πολίτη να νιώθει πως δεν τον ακούει κανείς.
Οι εκλογές έδειξαν πως η κοινωνία, όσο θυμωμένη και αν είναι, δεν έδωσε λευκή επιταγή σε όσους εμφανίστηκαν ως τιμωροί, σωτήρες, εξυγιαντές ή τεχνικοί της άμεσης λύσης.
Αυτή η νίκη, όμως, δεν είναι συγχωροχάρτι. Είναι διορία. Αν τα παραδοσιακά κόμματα θεωρήσουν ότι άντεξαν επειδή όλα βαίνουν καλώς, δεν θα έχουν καταλάβει για ακόμα μια φορά το αποτέλεσμα. Άντεξαν γιατί ο πολίτης δεν πείστηκε πλήρως από τους αντιπάλους τους. Τώρα πρέπει να αποδείξουν ότι αξίζουν την ανοχή που τους δόθηκε και αυτό, στην πολιτική, είναι δυσκολότερο από μια εκλογική νίκη.
