Του Πατριάρχη
Δεν χρειάζεται νομίζω να επαναλάβω κάτι που έχω γράψει αρκετές φορές. Το Ισραήλ στη Γάζα, έχασε το ηθικό πλεονέκτημα που είχε μετά την 7η Οκτωβρίου και αυτό, γιατί έχασε το μέτρο της αντίδρασης. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και η διάλυση της Χαμάς δεν δικαιολογεί τον θάνατο χιλιάδων αμάχων και την εξαθλίωση του συνόλου των Παλαιστινίων της Γάζας.
Εδώ βάζω τελεία και πηγαίνω στον άλλο πόλεμο, τον οποίο φαίνεται πως πολλοί θέλουν να ξεχάσουμε γιατί δεν βολεύει το αφήγημα τους για την κακή Δύση.
Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η οποία ξεκίνησε το 2014, έχει συμπληρώσει μια δεκαετία ολέθρου και η δεύτερη φάση της που ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2022 βρίσκεται στον τρίτο χρόνο της, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, με πόλεις ισοπεδωμένες, με εκατομμύρια πρόσφυγες και χωρίς ορατή προοπτική τερματισμού.
Αντιθέτως η επικινδυνότητα αυτού του πολέμου γίνεται κάθε μέρα και μεγαλύτερη.
Μόλις χθες ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν, προειδοποίησε ευθέως τις χώρες της Ευρώπης με χτυπήματα στο έδαφος τους, αν χρησιμοποιηθούν από την Ουκρανία δυτικά όπλα για να πλήξουν στόχους εντός του εδάφους της Ρωσίας. Ήταν μάλιστα τόσο κυνική η απειλή, που προκαλεί ανατριχίλα. Μίλησα για πυκνοκατοικημένες μικρές χώρες της Ευρώπης και όλοι γνωρίζουν ποιες είναι αυτές στα σύνορα με τη Ρωσία.
Την ίδια ώρα, ο Γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν κατά τη συνάντηση του με τον Γερμανό Καγκελάριο, δήλωσε κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτονόητο. Ότι δηλαδή, δεν μπορεί η Ουκρανία να δέχεται πλήγματα από στρατιωτικές μονάδες της Ρωσίας δίπλα στα ουκρανικά σύνορα και να μην μπορεί να απαντήσει με χρήση των όπλων που έχουν διατεθεί από τη Δύση.
Ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, δήλωσε πως η Μόσχα είναι έτοιμη για διαπραγματεύσεις, αρκεί να αναγνωριστούν οι πραγματικότητες, επί του εδάφους. Ότι δηλαδή λέει εδώ και χρόνια η Τουρκία για τη Κύπρο.
Διαπραγμάτευση με εκ των προτέρων παραχώρηση εδαφών που κατακτήθηκαν με την εισβολή.
Η Ουκρανία όμως δεν είναι νησί στην ανατολική Μεσόγειο. Βρίσκεται στο κέντρο της Ευρώπης και αποτελεί ανάχωμα για πολλές άλλες χώρες, έναντι της ρωσικής επιθετικότητας, η οποία εκδηλώνεται εδώ και πολλά χρόνια.
Ο κίνδυνος για ένα αιματοκύλισμα που δεν θα περιορίζεται γεωγραφικά στην Ουκρανία είναι ορατός και δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους.
Ήδη πολλές ευρωπαϊκές χώρες προειδοποιούν και προετοιμάζονται για ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Με προσευχές και ευχές δεν γίνεται τίποτα.
