Του Πατριάρχη
Η Ευρωπαϊκή Ένωση υιοθέτησε το 19ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας και έστειλε μήνυμα συνέπειας και αντοχής. Το νέο πακέτο χτυπά την καρδιά της ρωσικής οικονομίας με περιορισμούς στην ενέργεια, στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και στη στρατιωτική βιομηχανία, προσθέτοντας ακόμα ρυθμίσεις για τράπεζες τρίτων χωρών και παρόχους κρυπτονομισμάτων. Περιλαμβάνει και οδικό χάρτη για πλήρη διακοπή εισαγωγών ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2027.
Η γλώσσα είναι καθαρή. Κάθε ευρώ που δεν φτάνει στο Κρεμλίνο είναι πυρομαχικά που δεν θα πέσουν στο ουκρανικό μέτωπο.
Την ίδια ώρα, η Ουάσιγκτον επέβαλε στοχευμένες κυρώσεις στις δύο μεγαλύτερες ρωσικές πετρελαϊκές εταιρείες, ενεργοποιώντας ένα εργαλείο με ισχυρό «δευτερογενές» αποτύπωμα. Όποιος συναλλάσσεται μαζί τους κινδυνεύει να αποκλειστεί από το σύστημα συναλλαγών με δολάριο. Πρόκειται για δοκιμασμένη συνταγή που είχε μειώσει θεαματικά τις εξαγωγές του Ιράν όταν εφαρμόστηκε με συνέπεια.
Το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών δεν άφησε χώρο για παρερμηνείες, συνδέοντας ευθέως τις κυρώσεις με την ανάγκη άμεσης κατάπαυσης του πυρός και την άρνηση του Βλαντιμίρ Πούτιν να τερματίσει την εισβολή.
Αν συνθέσουμε τα δύο μέτωπα, βλέπουμε μια επανευθυγράμμιση Ευρώπης και Αμερικής στον σκληρό πυρήνα της πίεσης. Δεν είναι μόνο οι κατάλογοι ονομάτων στις λίστες κυρώσεων, αλλά είναι κυρίως η αρχιτεκτονική της αποστέρησης των ρωσικών ενεργειακών εσόδων που χρηματοδοτούν την πολεμική μηχανή. Εδώ βρίσκεται η ουσία και εδώ κρίνονται τα αποτελέσματα.
Οι κυρώσεις δεν είναι μαγικό ραβδί. Γίνονται όμως αποτελεσματικές όταν στοχεύουν τα έσοδα, τα πλοία, τις ασφάλεις και τις πληρωμές. Η σημερινή δέσμη κινείται ακριβώς προς τα αυτή τη κατεύθυνση.
Υπάρχει όμως ένας αστάθμητος παράγοντας. Ο Ντόναλντ Τραμπ, που άλλοτε ανεβάζει τους τόνους και άλλοτε ανοίγει παρασκηνιακά παράθυρα εξυπηρετώντας τον Βλαντιμίρ Πούτιν, επιδιώκοντας «πάγωμα» της σύγκρουσης στις υφιστάμενες γραμμές συγκρούσεων. Οι τελευταίες προσπάθειες για απευθείας συνάντηση με τον Πούτιν κατέρρευσαν, όταν η Μόσχα απέρριψε προτάσεις εκεχειρίας. Το μήνυμα είναι ότι το Κρεμλίνο δεν φεύγει από το πεδίο αν δεν επιβληθεί κόστος που να αλλάζει τους υπολογισμούς του.
Στην πράξη, τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου, ο Πούτιν συνεχίζει με σφοδρότητα χωρίς να μπορεί να «νομιμοποιήσει» επί του εδάφους όσα ανακοίνωσε στα χαρτιά. Η επέκταση των κυρώσεων δείχνει πως οι δυτικές πρωτεύουσες, με ταλαντεύσεις και καθυστερήσεις, καταλήγουν ξανά σε κοινή ρότα. Για την Κύπρο, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ταύτιση με του εταίρους στην ΕΕ και αυστηρή εφαρμογή των κυρώσεων
Το συμπέρασμα είναι πως η πολιτική κατευνασμού εκ μέρους του Ντόναλντ Τραμπ απέτυχε.
Η Δύση θυμήθηκε τον σκληρό τρόπο και λειτουργεί συντονισμένα. Αν αυτό συνεχιστεί, ο χρόνος θα αρχίσει να πιέζει όχι την Ουκρανία αλλά τη Μόσχα. Εκεί θα κριθεί αν οι κυρώσεις είναι εργαλείο πολιτικής ή μια ακόμα σελίδα από ψηφίσματα.
Οι κυρώσεις όμως δεν αρκούν. Χρειάζεται αδιάλειπτη ενίσχυση της Ουκρανίας σε επίπεδο στρατιωτικού εξοπλισμού και δυνατότητα του Κιέβου να πλήξει τους ενεργειακούς κόμβους της Ρωσίας, δυσκολεύοντας την τροφοδοσία των στρατευμάτων εισβολής.
Ο χρόνος που μεσολαβεί μέχρι το τέλος του 2025, θα δείξει αν η Ρωσία, εκτός από λεονταρισμούς και απειλές διαθέτει και δυνατότητες να τραβήξει και άλλο αυτό τον πόλεμο.
