Του Πατριάρχη
Αν κάτι χαρακτηρίζει τη Μέση Ανατολή, είναι η διαρκής κίνηση του εκκρεμούς, ανάμεσα στον φανατισμό και την επιβίωση. Το Ισραήλ, από την ίδρυση του, περικυκλωμένο από εχθρικές δυνάμεις, μετρώντας κάθε ρουκέτα σαν υπενθύμιση της εύθραυστης ασφάλειάς του, έπρεπε να αποφασίσει. Θα περίμενε το αναπόφευκτο ή θα προλάμβανε το μοιραίο;
Το χτύπημα στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήταν μια απάντηση, ή μάλλον, ήταν η συσσωρευμένη απάντηση μιας χώρας που επί δεκαετίες παρακολουθεί το όνομά της να προφέρεται με μίσος στα κηρύγματα της Τεχεράνης. Ο Χαμενεΐ, ο ανώτατος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, δεν έχει κρύψει τις προθέσεις του, δηλώνοντας πως η ύπαρξη του Ισραήλ αποτελεί «προσβολή» που πρέπει να εξαλειφθεί. Προφανώς δεν πρόκειται για φρασεολογία διπλωματικής αβρότητας, αλλά αποτελεί επίσημη πολιτική του Ιράν.
Από το 1979, μετά την ισλαμική επανάσταση του Χομεϊνί, το Ιράν υιοθέτησε έναν σαφή στρατηγικό στόχο. Την περικύκλωση και αποδυνάμωση του Ισραήλ μέσω «αντιπροσώπων». Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο, η Χαμάς και η Ισλαμική Τζιχάντ στη Γάζα, και πιο πρόσφατα οι Χούθι στην Υεμένη, έχουν μετατραπεί σε όπλα του Ιράν με στόχο το Ισραήλ. Καμία από αυτές τις οργανώσεις δεν θα είχε την επιχειρησιακή δυνατότητα που έχει, χωρίς τη χρηματοδότηση, την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό από τη Τεχεράνη.
Οι επιθέσεις που δέχονται για χρόνια οι ισραηλινές πόλεις από ρουκέτες της Χαμάς και της Χεζμπολάχ δεν είναι αυθόρμητες ενέργειες. Είναι το αποτέλεσμα σχεδιασμών που γίνονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στο αρχηγείο των Φρουρών της Επανάστασης στο Ιράν. Όσο και αν το Ισραήλ επέλεξε για χρόνια να απαντά συγκρατημένα, να στοχεύει αποθήκες όπλων, κομβόι με πυραύλους ή αεροδρόμια στη Συρία, το κέντρο βάρους του προβλήματος ήταν πάντα αλλού. Στην Τεχεράνη.
Το δεύτερο και εξίσου κρίσιμο επιχείρημα για την επίθεση στο Ιράν είναι το πυρηνικό του πρόγραμμα. Παρά τις συμφωνίες, τις διαπραγματεύσεις, τις υποσχέσεις, η Τεχεράνη δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθεια να αποκτήσει πυρηνικά όπλα.
Όταν ο Διεθνής Οργανισμός Ατομικής Ενέργειας καταγράφει εμπλουτισμό ουρανίου στο 83,7%, δεν πρόκειται για θεωρία συνωμοσίας. Είναι η υλοποίηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής και όταν αυτή η πολιτική προέρχεται από ένα καθεστώς που ευαγγελίζεται την «εξαφάνιση» του Ισραήλ, τότε δεν είναι απλώς απειλή. Είναι casus belli.
Το ερώτημα δεν είναι αν το Ισραήλ είχε το δικαίωμα να χτυπήσει. Το ερώτημα είναι πότε η ανοχή, μετατρέπεται σε αυτοκτονική αφέλεια. Αν το Ιράν αποκτούσε πυρηνικά, το ισοζύγιο ισχύος στην περιοχή θα άλλαζε ριζικά. Δεν θα επρόκειτο πλέον για συμβατικό πόλεμο, αλλά για διαρκή πυρηνικό εκβιασμό και οι ηγέτες του Ιράν δεν είναι ακριβώς υπόδειγμα ορθολογισμού στη χρήση όπλων μαζικής καταστροφής.
Σε μια περιοχή όπου η επιβίωση δεν είναι δεδομένη, αλλά κατακτάται μέρα με τη μέρα, το Ισραήλ ενήργησε με βάση τη λογική της προληπτικής άμυνας. Όχι για να εκδικηθεί. Αλλά για να επιβιώσει.
Και σ’ αυτή τη γωνιά του κόσμου, η επιβίωση δεν είναι ιδεολογική επιλογή. Είναι στρατηγική αναγκαιότητα.
