Του Πατριάρχη
Κάποιος έχει παρεξηγήσει την έννοια των βουλευτικών εκλογών. Ψηφίζουμε τους νομοθέτες και όχι τον κυβερνήτη και αυτό είμαι σίγουρος πως το γνωρίζει καλά ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης. Ωστόσο, δεν μπορεί να συγκρατηθεί και να κρύψει την αδάμαστη φιλοδοξία του να γίνει Πρόεδρος, ρόλο που επιχείρησε ανεπιτυχώς να παίξει, ως Γενικός Ελεγκτής.
Εύλογο το ερώτημα. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που κρίθηκε ακατάλληλος για Γενικός Ελεγκτής να θεωρεί τον εαυτό του κατάλληλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας;
Δεν είναι παιχνίδι λέξεων. Είναι ζήτημα θεσμικής συνέπειας. Το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο, τον απέλυσε με ομόφωνη απόφαση, για ανάρμοστη συμπεριφορά, ασύμβατη με το λειτούργημα που του είχε ανατεθεί. Με μια απόφαση 209 σελίδων καταγράφηκαν υπερβάσεις και πρακτικές ασύμβατες με το επίπεδο που πρέπει να έχει ένας Γενικός Ελεγκτής.
Αυτή η απόφαση δεν διαγράφεται, επειδή δεν του αρέσει, ούτε επειδή την παρουσιάζει ως «μαύρη μέρα». Υπάρχει και δεσμεύει.
Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι.
Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης δεν αποσύρθηκε από τον δημόσιο βίο. Δεν θα μπορούσε άλλωστε, αφού είχε εθιστεί στην προβολή. Ίδρυσε κίνημα, το «Άλμα», με συνθήματα για αξιοπρέπεια και λογοδοσία. Το πολιτικό περιεχόμενο όμως παραμένει θολό. Οι πολίτες άκουσαν ότι θα κατέβει στις βουλευτικές εκλογές και βλέπουν τον ιδρυτή του να νομίζει πως οι βουλευτικές είναι προκριματικός γύρος για τις Προεδρικές.
Αν υπάρχει σχέδιο διακυβέρνησης, από τώρα, ας παρουσιαστεί με στοιχεία και αριθμούς, όχι με γενικές νουθεσίες κατά της διαφθοράς.
Στις δημόσιες παρεμβάσεις του, ο τέως Γενικός Ελεγκτής, επιμένει πως τον «έφαγαν» επειδή τάχα τα έβαλε με το σύστημα. Το «επιχείρημα» ακούγεται βολικό, δεν απαντά όμως στο κύριο ερώτημα. Γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει παραδεχθεί ότι έκανε λάθη, ώστε να τα αναγνωρίσει, να τα καταδικάσει και να πάρει αποστάσεις από πρακτικές που τον οδήγησαν στην έξοδο από την Ελεγκτική Υπηρεσία; Γιατί χωρίς αυτή την αυτοκριτική, ο ίδιος άνθρωπος με την ίδια συμπεριφορά απλώς θέλει να αλλάξει καρέκλα. Η Προεδρία όμως δεν είναι καρέκλα, είναι βάρος που απαιτεί γνώση, μέτρο και αυτοσυγκράτηση.
Το «όταν ήμουν Γενικός Ελεγκτής» δεν αποτελεί πρόγραμμα. Η καταγγελία δεν είναι πολιτική. Πολιτική είναι να δείξεις με ποιον τρόπο θα μειωθεί ο λογαριασμός του ηλεκτρισμού, πόσα χρήματα χρειάζονται για αποθήκευση ενέργειας, ποιο χρονοδιάγραμμα έχεις για τη μείωση των λιστών στο ΓεΣΥ, πώς θα επιταχυνθεί η απονομή δικαιοσύνης, πώς θα χτυπηθεί η διαπλοκή χωρίς την κατασκευή ενόχων στα ΜΚΔ. Θέλει κανόνες που δεσμεύουν πρώτα τον ίδιο. Διαφάνεια στις προμήθειες, ηλεκτρονικό ίχνος αποφάσεων, έλεγχο περιουσιακής κατάστασης όσων διορίζονται, προστασία μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος. Αυτά δεν χωρούν σε σλόγκαν, χρειάζονται ομάδα, τεχνογνωσία και αντοχή στην κριτική.
Και μια κουβέντα για τον τρόπο. Η πολιτική δεν είναι σκηνή για μονόπρακτα. Είναι συλλογική τέχνη. Ποιοι θα κυβερνήσουν μαζί του. Ποιος θα κρατά το ταμείο, ποιος την Υγεία, ποιος την Παιδεία; Ποια θα είναι η πλειοψηφία στη Βουλή που θα περάσει τα νομοσχέδια; Χωρίς ανθρώπους, αριθμούς και συμμαχίες, η υπόσχεση μοιάζει με βαρκούλα σε φουρτούνα. Ωραία την κοιτάς από την παραλία, αλλά δεν πας και μακριά.
Η χώρα χρειάζεται σχέδιο που να φαίνεται στην καθημερινότητα και όχι έναν καθρέφτη όπου πρωταγωνιστεί το «εγώ». Αν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης θέλει να πείσει ότι μπορεί να υπηρετήσει το «εμείς», ας ξεκινήσει από το αυτονόητο. Να μιλήσει καθαρά για τα δικά του σφάλματα, να αλλάξει ρότα και να μας δείξει ένα πλήρες, κοστολογημένο πρόγραμμα. Αλλιώς, από την παύση στο αξίωμα μέχρι την αξίωση για το ύπατο αξίωμα, μένει μόνο ένα άλμα στο κενό με μοναδικό κίνητρο την εκδίκηση και την αίσθηση της αυτοδικαίωσης.
