Του Πατριάρχη
Την αμαρτία μου θέλω να την εξομολογηθώ. Πρέπει να είμαι από τους λίγους, οι οποίοι το τριήμερο που πέρασε κάθισαν να παρακολουθήσουν τις ομιλίες των περίπου 40 βουλευτών για τον Προϋπολογισμό του 2025.
Με δεδομένο ότι αυτός θα εγκρινόταν αφού ήταν ξεκάθαρη η θέση που θα τηρούσε ο ΔΗΣΥ, δεν υπήρχε και πολύ αγωνία για το αποτέλεσμα, όπως τότε που καθόριζαν το μέλλον του κράτους, τους μισθούς, τις συντάξεις κλπ, τα νάζια του Οδυσσέα για τους φακέλους που ήθελε. Τότε που το ΔΗΚΟ, μπλόκαρε το σύστημα για να ικανοποιήσει τις εμμονές ενός ανθρώπου, που αποδείχθηκε και δικαστικώς (8-0), ότι δεν μπορούσε να τιθασεύσει τις εμμονές του.
Κλείνει η παρένθεση και πάμε στην τριήμερη συζήτηση του Προϋπολογισμού του 2025.
Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως άκουσα την φωνή βουλευτών τους οποίους δεν είχα ακούσει ποτέ από τις εκλογές του 2021. Κάποιους από αυτούς τους είχα ξεχάσει και δεν θυμόμουν πως ήταν καν βουλευτές.
Λογικά, σκέφτηκα, είναι οι καλοί των κομμάτων και τους κρατάνε στο πάγκο για τις δύσκολες αποστολές. Ακούγοντας όμως κάποιους εξ αυτών από το βήμα της Βουλής, άλλαξα άποψη και δεν θα θέλατε να ακούσετε την άποψη μου.
Εκτός κάποιων περιπτώσεων (γνωστών) που διαθέτουν πολιτική σκέψη και συνεπώς πολιτικό λόγο, η γενική εικόνα ήταν κάτι περισσότερο από απογοητευτική.
Είδα βουλευτές, να μην καταφέρνουν να διαβάσουν σωστά τα χειρόγραφα, που είτε έγραψαν οι ίδιοι είτε τους έγραψαν οι συνεργάτες ή τα κόμματα τους.
Μερικοί που ήθελαν να φανούν άνετοι, μιλώντας βλέποντας ελάχιστα το χειρόγραφο, συνήθως αρλουμπολογούσαν και καθιστούσαν δύσκολο τον ακροατή – θεατή να αντιληφθεί τι ακριβώς ήθελαν να πουν.
Κάποιοι ψαγμένοι, αράδιαζαν αριθμούς, νομίζοντας πως έτσι θα εντυπωσιάσουν όσους (ελάχιστους) τους παρακολουθούσαν.
Σε γενικές γραμμές ήταν μια τραυματική εμπειρία. Χειρότερη μάλιστα από αυτή που βλέπαμε σε περασμένες κοινοβουλευτικές περιόδους, όταν στο Κοινοβούλιο υπήρχαν προσωπικότητες με τις οποίες μπορεί να διαφωνούσες, αλλά αναγνώριζες την ικανότητα τους, να μετατρέπουν σε λόγο, την πολιτική τους σκέψη, η οποία τουλάχιστον είχε μια δομή.
Δεν ξέρω πως θα είναι η Βουλή του 2026-2031, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα είναι χειρότερη, γιατί θα βρεθεί στα κοινοβουλευτικά έδρανα η γενιά που έμαθε να συνδιαλέγεται με Greeklish στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
