Του Πατριάρχη
Οι εναγκαλισμοί Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα, με τα χαλιά στρωμένα και τα φώτα στραμμένα στα πρόσωπα τους, δεν έφεραν ειρήνη. Έδειξαν μόνο πόσο πρόθυμος είναι ο Ντόναλντ Τραμπ να χαρίσει στον Βλαντιμίρ Πούτιν το κύρος μιας τελετής, χωρίς περιεχόμενο και χωρίς αποτέλεσμα. Το θέαμα ήταν εντυπωσιακό, το αποτέλεσμα μηδενικό. Ούτε εκεχειρία ούτε οδικός χάρτης, παρά μόνο εικόνες και χειραψίες που αξιοποίησε δεόντως η Μόσχα για να συνεχίσει να σκοτώνει ανθρώπους στην Ουκρανία, κερδίζοντας και άλλο χρόνο.
Τώρα η σκηνή μεταφέρεται στη Βουδαπέστη. Ο Βίκτορ Όρμπαν δηλώνει έτοιμος να φιλοξενήσει τον δεύτερο γύρο, ως οικοδεσπότης που αισθάνεται άνετα με τον ρόλο του μεσολαβητή ανάμεσα σε Τραμπ και Πούτιν. Η επιλογή της Ουγγαρίας δεν είναι τυχαία. Προκύπτει από τις «θερμές σχέσεις» του Όρμπαν με τον Τραμπ και τις «εποικοδομητικές» επαφές του με τον Πούτιν, όπως αναγνώρισε το Κρεμλίνο. Η Ευρώπη δυσανασχετεί, αλλά ο μηχανισμός στήνεται, ερήμην της.
Οι πληροφορίες για τη συνάντηση του Τραμπ με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην Ουάσιγκτον είναι αρκούντως ανησυχητικές. Σύμφωνα με τα έγκυρα ρεπορτάζ, ο Τραμπ πίεσε τον Ουκρανό Πρόεδρο να δεχθεί παραχωρήσεις στο Ντονμπάς, με το σαθρό επιχείρημα ότι η Ρωσία δήθεν «το ενέταξε στο Σύνταγμά της» και άρα καλό θα ήταν να συμμορφωθούν όλοι.
Η ΕΕ αντέδρασε, επισημαίνοντας ότι δεν μπορεί να ασκείται πίεση στον αμυνόμενο να κόψει κομμάτια της χώρας του για να ικανοποιηθεί ο επιτιθέμενος.
Εδώ αρχίζει η ουσία. Καμία συνταγματική αλχημεία ενός εισβολέα δεν γεννά Διεθνές Δίκαιο. Αν αύριο η Μόσχα εγγράψει στο ρωσικό Σύνταγμα τη Ρίγα, το Βίλνιους ή το Χάρκοβο, μήπως αυτές παύουν να υφίστανται; Η επιχειρηματολογία αυτή είναι σκιάχτρο που τρομάζει μόνο όσους θέλουν να τρομάξουν. Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν «διευθετείται» σε κλειστά δωμάτια με ανταλλαγή υποσχέσεων. Κλείνει με αποκατάσταση της κυριαρχίας, με εγγυήσεις ασφάλειας, με λογοδοσία για εγκλήματα πολέμου και με την αποτροπή του επόμενου επιθετικού τυχοδιωκτισμού. Αλλιώς απλώς παγιδεύουμε την Ευρώπη στη νομιμοποίηση του πλιάτσικου.
Η Κύπρος γνωρίζει καλά τι σημαίνει κατοχή. Όποιος υπερασπίζεται την εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας αλλά κλείνει το μάτι στην κατοχή της βόρειας Κύπρο, δεν κάνει πολιτική. Κάνει ακροβασία σε λεπτό σχοινί και κάποια στιγμή θα σπάσει και θα πέσει. Ανάμεσα σε δύο εισβολείς δεν διαλέγεις τον «λιγότερο χειρότερο». Απορρίπτεις την εισβολή ως άσκηση πολιτικής. Αυτό δεν είναι ρομαντισμός, είναι ρεαλισμός για μια Ήπειρο που αν υποχωρήσει στην Ουκρανία, αύριο θα αναγκαστεί να κάνει και άλλα βήματα πίσω, με πρώτο θύμα την Κύπρο.
Ο Τραμπ δηλώνει ότι αμφιβάλλει αν η Ουκρανία μπορεί να κερδίσει. Η φράση ακούγεται ως προετοιμασία συμβιβασμού και όχι ως σχέδιο νίκης της ειρήνης. Η ειρήνη, όμως, δεν είναι ισοδύναμη με τη σιωπή των όπλων. Είναι δικαιοσύνη και ασφάλεια.
Η Ευρώπη οφείλει να κρατήσει σταθερή τη γραμμή. Όχι στον διαμελισμό της Ουκρανίας. Όχι στα παζάρια πάνω από χάρτες. Όχι στην πολιτική της «γρήγορης λύσης» που ικανοποιεί όσους βιάζονται να ανακοινώσουν επιτυχίες. Η Βουδαπέστη μπορεί να γίνει τόπος σοβαρής διπλωματίας μόνο αν η αφετηρία είναι το Διεθνές Δίκαιο και όχι η βολική εξίσωση του θύτη με το θύμα. Διαφορετικά θα πρόκειται για άλλη μια παράσταση και η Ιστορία έχει κουραστεί με τις παραστάσεις.
